nikos' blog

Χάρτινος καιρός γρήγορα καίγεται

2012-01-27T08:30:00.001+02:00

του Γιώργου Σαρρή

Tι τον φοβάσαι ετούτο τον καιρό

Χαρτινος είναι. Γρήγορα καίγεται.

Εύκολη στάχτη και προσάναμα

Μια σπίθα ακόμα και θα δεις

Χειρονομούνε τα αποτρόπαια και βρίζουνε

Τα θυελλώδη γεγονότα όπως τα λένε

λυντσάρουν την αλήθεια

και γελάνε

Μ αυτό που από μέσα σ' οδηγάει

δε μεταδίδεται αν δεν το πεις με πράξη

των φύλλων το ξεφύλλισμα

βρωμάει φθινόπωρο υγρό

βαλτόνερα της θεωρίας και μούχλα

Χειρονομούνε τα αποτρόπαια και βρίζουνε

τρομοκρατίες και σάπιες απειλές

Παραμονεύει ο παλιόκαιρος σε μια άκρη

Έχε το νου σου

Κάποτε πούμασταν παιδιά θυμάσαι;

Πάνω στην άμμο μια ομπρέλλα ανοιχτή

και μεις χωμένοι από κάτω αγκαλιά

μες τη βροχή

ονειρευόμασταν ταξίδια στ' άγρια κύμματα

δίκαιες μάχες κι εξεγέρσεις ηρωικές

κοιτώντας πέρα στο μενεξεδένιο ορίζοντα

κατατροπώναμε θεριά

κι αγριες φυλές βαρβάρων εισβολέων

μονάχα μ' ένα ξύλινο σπαθάκι

Τοτε δεν ξέραμε αυτό τι πάει να πει

Να τρίζει η σκάλα σκουριασμένη μες τη θύελλα

και η ζωή σε μια κλωστή έτσι να κρέμεται

και συ ν' αναρωτιέσαι ακόμη αν πρέπει

και να ντρέπεσαι...

Χειρονομούνε τα αποτρόπαια και βρίζουνε

μα εσύ δεκάρα μην τους δίνεις

Το δρόμο που έψαχνες αλήθεια

μόνο ανασαίνοντας ερείπια και χώμα θα τον βρεις.

Στης σύγκρουσης τον κουρνιαχτό

την ωρα εκείνη τη μοιραία

που μαρτυρία συνειδητά θα καταθέτεις

τα τείχη πως γκρεμίζονται μπροστά σου

καθώς σου έλαχε

Κι εκείνη τη φωνή, τη μακρινή, τη ραγισμένη

τη μυστική, τη μυθική, τη χιονισμένη

δεν την εξευμενίζεις με χαμόγελα έτσι εύκολα

ούτε με κόσμιες συμπεριφορές

Τι τον φοβασαι ετούτο τον καιρό

Χάρτινος είναι. Γρήγορα καίγεται.

Ευκολη στάχτη και προσάναμα

. . . . .γιώργος σαρρής.

Σοκ από τις απαιτήσεις της τρόϊκα την ώρα που η πατρίδα ακόμα κοιμάται...

2012-01-27T08:09:00.001+02:00

Με δεκασέλιδο κείμενο-τελεσίγραφο, σε άπταιστα ....αγγλικά, οι δυνάμεις κατοχής ορίζουν το μέλλον μας εκμεταλλευόμενοι το "yes ser" της "κυβέρνησης" αλλά και της απάθειας του κόσμου που "ζαλισμένος" ακόμα κοιμάται......Και μέσα σε όλα αυτά τα σχέδια τους αποκαλύπτονται ένα ένα με τους γερμανούς να ζητούν πλέον ανοιχτά υπερπρωθυπουργό...τροϊκανό....

Στην συνέντευξή του στο Spiegel του Φόλκερ Κάουντερ, επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματος Μέρκελ (CDU / CSU) στην Μπούντεσταγκ τονίζει:

«Πιστεύω ότι θα ήταν εξαιρετικά προβληματικό να εκδιωχθεί η Ελλάδα από την ευρωζώνη (...) Όμως αν η Ελλάδα αποφάσιζε η ίδια να βγει από την ευρωζώνη, αυτό θα ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό».

«Η πίεση επί της Ελλάδας πρέπει να αυξηθεί», προσθέτει ο Κάουντερ για τον οποίο το Γαλλικό Πρακτορείο επισημαίνει πως έχει ήδη έρθει στην επικαιρότητα πολλές φορές για τις γκάφες του,...
όπως για παράδειγμα όταν είχε δηλώσει στα τέλη του 2011: «Τώρα η Ευρώπη μιλάει γερμανικά».

Στη προκλητική του παρέμβαση ο γερμανός αξιωματούχος προχωρά ένα βήμα παραπάνω:

«Πρέπει να το ξεκαθαρίσουμε: Λεφτά θα υπάρξουν μόνο εάν κυβερνηθεί στιβαρά η χώρα - στην ανάγκη μέχρι και από Αρμοστή που θα διοριστεί από την ΕΕ ή από τις ευρωπαϊκές χώρες».

Δείτε λοιπόν τι ζητούν:

-"Μαχαίρι" στον 13ο και 14ο μισθό, "πάγωμα" μισθών και επέκταση των επιχειρησιακών συμβάσεων

- Επέκταση των ευέλικτων μορφών εργασίας

- Απολύσεις στο Δημόσιο (προτείνονται ακόμα και οι τομείς της Υγείας και της Άμυνας)

- Υποχρεωτική χρήση της Κάρτας Εργασίας

- Πώληση ή ένταξη της Αγροτικής Τράπεζας σε νέο σχήμα

- Ανακεφαλαιοποίηση και εξυγίανση τραπεζών

- Απολύσεις στις τράπεζες

- Μειώσεις στους μισθούς στις ΔΕΚΟ και ιδιωτικοποίησή τους (δύο-τριών μεγάλων εντός του δεύτερου εξαμήνου του 2012)

- Μείωση ασφαλιστικών εισφορών και προνοιακών επιδομάτων

- Μείωση επικουρικών συντάξεων και ενιαίο Ταμείο Eπικουρικής Aσφάλισης

- Μείωση των δημοσίων υπαλλήλων κατά 150.000 ως το 2015 (με τήρηση της αναλογίας 1:5, μικρότερο αριθμό εισακτέων σε σχολές Αστυνομίας, Ενόπλων Δυνάμεων κτλ)

- Περιορισμούς στη λίστα φαρμάκων που συνταγογραφούνται

- Μεγαλύτερη απελευθέρωση των επαγγελμάτων

- Φορολογική Μεταρρύθμιση, με νέο φορολογικό σύστημα και τοποθέτηση ‘διακομματικού Γενικού Γραμματέα Φορολογίας

- Πρόγραμμα κατά της Διαφθοράς

- Δια-υπουργική επιτροπή (των υπουργείων Υγείας, Εργασίας και Διοικητικής Μεταρρύθμισης) για την παρακολούθηση και έκδοση στοιχείων για την μηνιαία απόδοση σε ό,τι αφορά τον προϋπολογισμό

- Μεταρρυθμίσεις στη Δικαιοσύνη (νόμο για Δίκαιη Δίκη και Αρνησιδικία ως το τέλος Μαρτίου, αναθεώρηση του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας κ.α.)

- Μετατροπή της ΕΛΣΤΑΤ σε ‘συμβουλευτική’ Αρχή και θέσπιση καλύτερης βάσης για τις ανεξάρτητες ελληνικές στατιστικές αρχές κ.τ.λ.

Διαβάστε εδώ αναλυτικά το νέο πρόγραμμα

Ελλήνων αέναος Γολγοθάς

2012-01-26T13:31:00.000+02:00

του Γιώργου Δελαστίκ

Ραγδαία επιδείνωση θα σημειώσει η ζωή της συντριπτικής πλειονότητας των Ελλήνων στο αμέσως προσεχές διάστημα. Ρυθμίζονται οι τελευταίες λεπτομέρειες του «κουρέματος» του δημόσιου χρέους. Ικανοποιούνται δηλαδή οι απαιτήσεις των δανειστών της χώρας μας, των τοκογλύφων αλλά και των πιο επιθετικών κερδοσκόπων που αγόρασαν τους τελευταίους μήνες στη δευτερογενή αγορά ελληνικά κρατικά ομόλογα σε «σκοτωμένες» τιμές (π.χ. στο 40% της ονομαστικής τους αξίας) και απειλούσαν να παραπέμψουν την Ελλάδα ακόμη και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο… Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (!!!), αν δεν εισέπρατταν στο ακέραιο της ονομαστικής τιμής τα ομόλογα που έχουν στην κατοχή τους, βγάζοντας κέρδος… 150% ή 200% ή και παραπάνω! Τρελός χορός κερδών έχει στηθεί πάνω στο πτώμα της χώρας.

Ποιος θα πληρώσει όμως τον λογαριασμό αυτής της ικανοποίησης των δανειστών; Το σύνηθες υποζύγιο, φυσικά. Ο ελληνικός λαός. Μέσω του νέου Μνημονίου που θα αποτυπωθεί στους όρους της περιβόητης νέας δανειακής σύμβασης. Η δυστυχία στην οποία μας βύθισε το «παλιό» Μνημόνιο δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτή που θα φέρει το καινούργιο. Μνημόνιο ίσον μνημόσυνο για τον λαό μας.

Απελπισμένοι οι Ελληνες δεν ξέρουν πια τι να κάνουν. Δεν πιστεύουν σε τίποτα, δεν εμπιστεύονται κανέναν, δεν έχουν ελπίδα. Ανατριχιαστικά τα ευρήματα δημοσκόπησης της Public Ιssue για την «Καθημερινή». Το 91% είναι δυσαρεστημένοι από την κυβέρνηση Παπαδήμου. Το 91% αισθάνονται ανασφαλείς. Το 85% είναι δυσαρεστημένοι από τη ζωή. Το 87% πιστεύει ότι η χώρα κινείται σε λάθος κατεύθυνση. Το 62% δεν εμπιστεύεται τον πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο για τη διαχείριση των προβλημάτων της οικονομίας. Το 49% των ερωτηθέντων δεν θεωρεί κανέναν από τους πολιτικούς αρχηγούς ικανό για πρωθυπουργό…

«Μοιραίο λάθος πολιτικά» χαρακτηρίζει τώρα δημοσίως το Μνημόνιο ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης. «Η πορεία προς την κρίση δεν ήταν αναπόφευκτη και θα μπορούσε να έχει ανακοπεί» δήλωσε μέχρι και ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, Γιώργος Προβόπουλος. Ως και ο γκαουλάιτερ Χορστ Ράιχενμπαχ, ο Γερμανός «κατοχικός διοικητής» της χώρας, δήλωσε φιλεύσπλαχνα ότι «οι Ελληνες έχουν υποστεί μεγάλες θυσίες και η Ελλάδα δεν μπορεί να συνεχίσει με αυτή τη στρατηγική» μιλώντας και για «καταβαράθρωση της ζήτησης» ως αποτέλεσμα της ασκούμενης πολιτικής λεηλασίας των εισοδημάτων.

Συντεταγμένη χρεοκοπία της χώρας συνιστά αυτή η συναινετική αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους με την εκτόξευσή του σε δυσθεώρητα ύψη. Καταβαραθρώνονται παράλληλα τα εισοδήματα των Ελλήνων.

Η επιστροφή στο βιοτικό επίπεδο των δεκαετιών του 1980, του 1970, του 1960 συνεχίζεται με επιταχυνόμενους ρυθμούς. Πρόκειται για πορεία προς τα πίσω, συνοδευόμενη από συρρίκνωση του ΑΕΠ της χώρας. Οι Ελληνες θα ζουν όλο και πιο φτωχά για δεκαετίες, αν δεν κατορθώσουν να αλλάξουν αυτή την πολιτική ή αν δεν διαλυθεί η Ευρωζώνη από τις αντιθέσεις που συγκλονίζουν τώρα πλέον και τις χώρες του πυρήνα της, σε συνδυασμό με την εξωτερική πίεση που ασκούν οι ΗΠΑ. Κανείς δεν αντιστέκεται σε αυτή την ολέθρια πορεία. Η κυβέρνηση είναι ανύπαρκτη στις διαπραγματεύσεις. Απλώς παρίσταται. Το ΔΝΤ, η ΕΕ και οι ξένοι τραπεζίτες και κερδοσκόποι διαπραγματεύονται μεταξύ τους το μέλλον της Ελλάδας. Φτάσαμε στο έσχατο σημείο να εμφανίζεται το ΔΝΤ ως ο ακραίος υπερασπιστής των συμφερόντων της… Ελλάδας (!) απαιτώντας να είναι το επιτόκιο των «κουρεμένων» ομολόγων κάτω από 3% για να είναι δυνατή η εξυπηρέτηση του χρέους, αλλά να μην το στηρίζει ούτε η Αθήνα!

Ζοφερό το μέλλον που μας περιμένει. Σε οικονομικά ερείπια διάσπαρτα με εκατομμύριο και πλέον «κοινωνικά πτώματα» ανέργων μετατρέπουν την Ελλάδα τα αλλεπάλληλα Μνημόνια και τα εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ των δανείων που φορτώνεται και πρέπει να αποπληρώσει ο δυστυχής ελληνικός λαός, ενώ καταλήγουν στα θησαυροφυλάκια των ξένων και των ελληνικών τραπεζών. Αέναος Γολγοθάς για τους Ελληνες…

από: koutipandoras.gr

Έτσι θα κυβερνάται η Ελλάδα

2012-01-26T08:29:00.000+02:00

του Μενέλαου Τασιόπουλου
Από τα τέλη της προηγούμενης εβδομάδας, διαχέονται στον ελληνικό Τύπο διάφορες προσεγγίσεις για το πώς θα αντιμετωπισθούν από τώρα και στο εξής οι λεγόμενοι «απείθαρχοι υπουργοί».

Ποιοι είναι αυτοί; Όσοι από το παρόν υπουργικό συμβούλιο αλλά και τα μελλοντικά δεν θα λένε αμέσως «ναι σε όλα» στην τρόικα και θα προσπαθούν να ασκήσουν έστω και την ελάχιστη διαπραγμάτευση για τους παραλογισμούς που συνήθως αυτή σερβίρει.

Η διαδικασία που θα ακολουθείται, διέρρευσε και θα έχει ως εξής:

Όταν ένας υπουργός δεν είναι συνεργάσιμος, οι τροϊκανοι δεν θα προσπαθούν να τον μεταπείσουν, ούτε θα διαπληκτίζονται μαζί του.

Θα αποχωρούν από το γραφείο του ησύχως.

-Αμέσως θα ενημερώνουν τηλεφωνικά τον «μπαμπά» τους, τον Επίτροπο Όλι Ρεν και θα τον ενημερώνουν σχετικά με την απροθυμία του εν λόγω Έλληνα υπουργού.

-Ο επίτροπος Ρεν, θα ενημερώνει πάραυτα τους δικούς του «μπαμπάδες» , τον Γερμανό υπουργό Οικονομικών Β. Σόιμπλε και την επικεφαλής της Κομισιόν Μ. Μπαρόζο αλλά και τον πρόεδρο του Eurogroup Ζ. Κ. Γιούνκερ. Σε άλλες εποχές θα μιλούσαμε για την τριμερή Αντιβασιλεία στη Βαυαροκρατία και τα χρόνια του ανήλικου Όθωνα.

-Στη συνέχεια οι Μπαρόζο και Γιούνκερ θα τηλεφωνούν στον επιτετραμμένο για την Ελλάδα, δοτό πρωθυπουργό Παπαδήμο και θα εκφράζουν τα παράπονά τους. Θα του λένε δηλαδή να «τραβήξει το αυτί» στον απείθαρχο υπουργό.

-Την ίδια στιγμή ο Σόιμπλε θα ενημερώνει τους 15 «συνεταίρους» για το πρόβλημα που έχει ανακύψει στην Ελλάδα, οπότε να κινηθούν και αυτοί.

-Τα τηλεφωνήματα στον Παπαδήμο θα είναι αλλεπάλληλα όπως και οι απειλές για το «μπλοκάρισμα» της επόμενης δόσης.

-Ο απείθαρχος υπουργός θα υπακούσει διαφορετικά θα απομακρύνεται. Αν μάλιστα κάποιος υπουργός υποτροπιάζει θα ζητείται ούτως ή άλλως η απομάκρυνσή του.

Η εν λόγω διαδικασία ισχύει από τώρα, πριν δηλαδή την υπογραφή της νέας δανειακής σύμβασης του Μνημονίου 2 και θα ισχύει και μετά, τουλάχιστον από πλευράς Βρυξελλών-Βερολίνου, όταν η Ελλάδα αποκτήσει νέα, μετά από εκλογές, πολιτική κυβέρνηση.

Με ειρωνικό τρόπο θυμόμαστε μια παλαιότερη προεκλογική αφίσα του ΠΑΣΟΚ, τα χρόνια του Ανδρέα Παπανδρέου με κεντρικό σύνθημα "Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες - Δεν παραχωρείται".

Εδώ ταιριάζει το περίφημο. Πού ‘σαι Αντρέα να τους δεις…

από: newsbomb.gr

Ντίνος Χριστιανόπουλος: «Δεν θέλω ούτε τα βραβεία, ούτε τα λεφτά τους»

2012-01-23T20:18:00.000+02:00

«Ούτε θα εμφανιστώ ούτε θα απλώσω το χέρι για να το πάρω. Δεν θέλω ούτε τα βραβεία ούτε τα λεφτά τους». Με αυτό τον τρόπο απάντησε ο Θεσσαλονικιός ποιητής, Ντίνος Χριστιανόπουλος στη διάκρισή του με το μεγάλο βραβείο του Υπουργείου Πολιτισμού, παραπέμποντας σε παλιότερο κείμενό του (1979) με τον τίτλο «Εναντίον» που παραθέτω παρακάτω.

Ο 81χρονος λογοτέχνης απέσπασε το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων των Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου του.

«Είμαι εναντίον της κάθε τιμητικής διάκρισης απ' όπου και αν προέρχεται. Δεν υπάρχει πιο χυδαία φιλοδοξία από το να θέλουμε να ξεχωρίζουμε. Αυτό το απαίσιο "υπείροχον έμμεναι άλλων", που μας άφησαν οι αρχαίοι. Είμαι εναντίον των βραβείων γιατί μειώνουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου …» αναφέρει, μεταξύ άλλων, στο κείμενό του «Εναντίον» ο Ντίνος Χριστιανόπουλος.

«Εναντίον»

του Ντίνου Χριστιανόπουλου

Είμαι εναντίον της κάθε τιμητικής διάκρισης, απ΄ όπου και αν προέρχεται. Δεν υπάρχει πιο χυδαία φιλοδοξία, απ’ το να θέλουμε να ξεχωρίζουμε. Αυτό το απαίσιο «υπείροχον έμμεναι άλλων», που μας άφησαν οι αρχαίοι.

Είμαι εναντίον των βραβείων, γιατί μειώνουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Βραβεύω σημαίνει αναγνωρίζω την αξία κάποιου κατώτερου μου -και κάποτε θα πρέπει να απαλλαγούμε από την συγκατάβαση των μεγάλων. Παίρνω βραβείο σημαίνει παραδέχομαι πνευματικά αφεντικά -και κάποτε θα πρέπει να διώξουμε τα αφεντικά από τη ζωή μας.

Είμαι εναντίον των χρηματικών επιχορηγήσεων. Σιχαίνομαι τους φτωχοπρόδρομους που απλώνουν το χέρι τους για παραδάκι. Οι χορηγίες μεγαλώνουν την μανία μας για διακρίσεις και τη δίψα μας για λεφτά· ξεπουλάνε την ατομική ανεξαρτησία μας.

Είμαι εναντίον των λογοτεχνικών συντάξεων. Προτιμώ να πεθάνω στην ψάθα, παρά να αρμέγω το υπουργείο -κι ας με άρμεξε το κράτος μια ολόκληρη ζωή. Γιατί να με ταΐζει το Δημόσιο επειδή έγραψα μερικά ποιήματα; Και γιατί να αφήσω το Κράτος να χωθεί ακόμη περισσότερο στη ζωή μου;

Είμαι εναντίον των σχέσεων με το κράτος και βρίσκομαι σε διαρκή αντιδικία μαζί του. Ποτέ μου δεν πάτησα σε υπουργείο και το καυχιέμαι. Η μόνη μου εξάρτηση από το κράτος είναι η εφορεία, που με γδέρνει.

Είμαι εναντίον των εφημερίδων. Χαντακώνουν αξίες, ανεβάζουν μηδαμινότητες, προβάλλουν ημετέρους, αποσιωπούν τους απροσκύνητους. Όλα τα μαγειρεύουν, όπως αυτές θέλουν. Δεξιές, αριστερές, κεντρώες -όλες το ίδιο σκατό.

Είμαι εναντίον των κλικών. Προωθούν τους δικούς τους· τους άλλους, όλους τους θάβουν. Όποιοι δεν τους παραδέχονται, καρατομούνται. Κυριαρχούν οι γλύφτηδες και οι τζουτζέδες. Δεν έχω καμμιά αμφιβολία πως το μέλλον ανήκει στα σκουπίδια.

Είμαι εναντίον των κουλτουριάρηδων. Όλα τ’ αμφισβήτησαν, εκτός από τις τρίχες τους. Τους έχω μάθει για καλά. Xαλνούν τον κόσμο με την κριτική τους. Όλους τους βγάζουν σκάρτους και πουλημένους. Και μόλις πάρουν το πτυχίο, αμέσως διορίζονται στα υπουργεία· από παντού βυζαίνουν και ο ιδεαλισμός τους ξεφουσκώνει μέσ’ στα βολέματα του κατεστημένου.

Είμαι εναντίον κάθε ιδεολογίας, σε οποιαδήποτε απόχρωση και αν μας την πασέρνουν. Όσο πιο γοητευτικές και προοδευτικές είναι οι ιδέες, τόσο πιο τιποτένια ανθρωπάκια μπορεί να κρύβονται από πίσω τους. Όσο πιο όμορφα τα λόγια τους, τόσο πιο ύποπτα τα έργα τους. Όσο πιο υψηλοί οι στόχοι, τόσο πιο άνοστοι οι στίχοι.

Είμαι, προπάντων, εναντίον κάθε ατομικής φιλοδοξίας, που καθημερινά μας οδηγεί σε μικρούς και μεγάλους συμβιβασμούς. Αν σήμερα κυριαρχούν παραγοντίσκοι και τσανάκια, δεν φταίει μόνο το κωλοχανείο· φταίνε και οι δικές μας παραχωρήσεις και αδυναμίες. Αν πιάστηκε η μέση του οδοκαθαριστή, φταίμε και εμείς που πετάμε το τσιγάρο μας στον δρόμο. Κι αν η λογοτεχνία μας κατάντησε σκάρτη, μήπως δεν φταίει και η δική μας σκαρταδούρα;…

Περιοδικό «Διαγώνιος» (Τεύχος 1, Ιανουάριος-Απρίλιος, 1979)

Αβε Προβόπουλε!- Μια αναπόφευκτη ψευδομαρτυρία

2012-01-22T21:07:00.000+02:00

"Η πορεία προς την κρίση δεν ήταν αναπόφευκτη και θα μπορούσε να είχε ανακοπεί, αν τα προβλήματα είχαν αντιμετωπισθεί εγκαίρως, πριν αφεθούν να λάβουν εκρηκτικές διαστάσεις. Προειδοποιήσεις υπήρξαν και ήταν πολλές και επαναλαμβανόμενες"

Τι να εννοεί άραγε ο Προβόπουλος που το 2008 είχε εισοδήματα 4,5 εκ.ευρώ(!) τα οποία προστατευόντουσαν από αυτοτελή φορολόγηση κι επομένως γλύτωσε τα πενιχρά του έσοδα από πληρωμή φόρων(σύμφωνα με καταγγελια του Ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ κ.Χουντή);

Μήπως εννοεί το οτι οι τράπεζες δάνειζαν έξω από κάθε όριο τον κάθε πικραμένο και ειδικά "ημετερους" δήθεν επιχειρηματιες λαμόγια έχοντας τη βεβαιότητα πως όταν έρθει η κακιά στιγμή θα τα φορτώσουν στον κρατικό προυπολογισμό όπως ακριβώς έγινε με την Proton bank όπου το κράτος πλήρωσε 1 δις για εγγύηση καταθέσεων και διάσωσή της; Και όλα αυτά κάτω από τη μύτη της Τραπεζας της Ελλάδος της οποιας τυγχάνει πρόεδρος; Για ποιο άλλο πράγμα πληρώνεται ο κ.Προβοπουλος αφού η νομισματική πολιτική έχει λόγω ευρώ μετατεθεί στην ΕΚΤ;

Μήπως εννοεί οτι οι εδώ και καιρο χρεοκοπημένες Τράπεζες βρέθηκαν ανεπανόρθωτα εκτεθειμένες σε "επενδύσεις" ρίσκου τύπου δομημένων ομολόγων κάθε είδους(παρότι σε καλύτερη αναλογία από άλλες ευρωπαικές) και γι αυτό το Δημόσιο εχει αναγκαστεί να τις διασώζει έκτοτε με πάνω από 120 δις σε εγγυήσεις και μετρητά επειδή είναι ο "πυλώνας του συστήματος";

Μήπως εννοεί οτι το σύστημα διαπλοκής έζησε ανενοχλητο μέρες δόξας με φωτεινούς φάρους τις περιπτώσεις Τσοχατζόπουλου, Βατοπαιδίου, SIEMENS αλλά και τόσες άλλες με αποτέλεσμα να πλουτίζουν αεριτζήδες ανωνυμοι κι επώνυμοι και καθε είδους ζημιά να κοινωνικοποιείται ενώ όσοι έφταιξαν να αθωώνονται με διάφορους περίεργους νόμους τύπου περι "ευθύνης υπουργών", "παραγραφών", "ακαταδίωκτου" κλπ, χωρις κάποιος υπεύθυνος παράγοντας σαν την αφεντιά του και τους φίλους του να βγάζει άχνα αφου οι πρωταγωνιστές ήταν όλοι μια παρεα στα διάφορα κοσμικά και μη στέκια;

Μήπως εννοεί οτι το σύστημα φορολόγησης άλλαζε διαρκώς επιβαρύνοντας τα συνήθη θύματα εργαζόμενους και μικρούς επιχειρηματίες-τα οποία έτσι όποτε και όπως μπορούσαν αμυνόντουσαν με φοροδιαφυγή- και ελαφρύνοντας τους πλούσιους και υπερπλούσιους της χώρας που φοροδιέφευγαν ούτως ή άλλως είτε νομιμα είτε με άλλους τρόπους; Πόσο στοίχισε αυτή η πολιτική σε υστερήσεις εσόδων και αυξηση του ελλείμματος και του χρέους;

Μήπως τα 40 δις ανείσπαρακτα χρέη προς το Δημόσιο που κατά 93%(!)προέρχονται από "φίλους" και γνωστούς;

Μήπως εννοεί οτι εν γνωσει φυσικα και με τις ευλογίες όλων των ειδικων υπευθύνων για την οικονομική πολιτική, του ίδιου συμπεριλαμβανομενου, έφτασαν οι εφοπλιστές στο σημειο να πληρώνουν φόρους μόλις το γελοίο ποσό των 12εκ. ευρώ ενω οι μετανάστες πληρωναν για παράβολα 50εκ.ευρώ;

Μήπως εννοεί το ότι παλι εν γνωσει όλων έφτασε η Ελλάδα να είναι εκ των πρωταθλητών του αηδιαστικού "θεσμού" των offshore που έκαναν τζίρο 2 φορές μεγαλύτερο από το ΑΕΠ;

Μήπως εννοεί το ότι κανείς δεν ασχολήθηκε με το πως βρέθηκε η πτωχή Ελλάς με μεγαλοκαταθέτες στις Ελβετικές τράπεζες ύψους 600 και βάλε δις και ποιος ξέρει πόσα ακόμα σε άλλες τράπεζες;

Μήπως εννοεί το ότι η γραφειοκρατία και η δυσλειτουργία του κράτους δεν ήταν κάποιο τυχαίο "εθνικό ελάττωμα" αλλά παραγγελιά και απαίτηση ενός κοματιού της ελληνικής πλουτοκρατίας που σε συνεργασία με τα 2 κόμματα εξουσίας έκανε πόλεμο εξόντωσης (καπιταλισμό εχουμε μην το ξεχνάμε) ενάντια σε όλους τους άλλους αδιαφορώντας τι σήμαινε αυτό για την οικονομία και το μέλλον; Και όλα αυτα και πάλι κατω από τη μύτη όλων των "ειδικών";

Μήπως εννοεί την αποβιομηχάνιση της Ελλάδας κάτω από τις εντολές της ΕΕ που έφτασαν σ'αυτό το σημείο το εμπορικό ισοζύγιο;

Μήπως την αποθέωση των νόμων της αγοράς που μας έφτασαν στο σημείο να εισάγουμε ακόμη και κρεμμύδια από την Ινδία και φυσικά να μην μπορούμε εμείς το καλύτερο περιβόλι της Ευρώπης να θρέψουμε τους εαυτούς μας με γεωργικά και κτηνοτροφικά προιόντα;

Θα μπορούσαμε να ρωτάμε για ώρες αλλά τι νόημα έχει αφού τίποτα από όλα αυτα δεν εννοεί ο ζάμπλουτος αρχιτραπεζίτης.

Εννοεί οτι δεν λήφθηκαν εξ αρχής μετά τις εκλογές σκληρά μέτρα! Ξεχασε βέβαια ότι αυτή η κυβέρνηση του Παπανδρέου είχε εκλεγει τάζοντας αυξήσεις και καταγγέλοντας την πολιτική λιτότητας και περικοπών και έπρεπε να κρατήσει τα προσχήματα έστω για 40-50 μέρες πριν αρχίσει τη λυσσασμένη επίθεση σοκ εναντίον του λαού. Ομως τώρα πρέπει να αθωωθεί εντελώς και το σύστημα το ίδιο αλλά και η ΝΔ που θα πρέπει με κάθε θυσία να το εκπροσωπήσει πολιτικά.

Οπότε τι να κάνει ο Τραπεζίτης; Τη δουλειά του και την τάξη του υποστηρίζει ακόμα και λέγοντας ηλιθιότητες κι όποιον απελπισμένο πείσει... πως δήθεν "η κρίση δεν ήταν αναπόφευκτη".

Αβε Προβόπουλε! Οι μελοθάνατοι περιμένουν το σήμα.

Ιδού η Ρόδος...

του Γιώργου Σαρρή

Μ.Μαζάουερ στους New York Times: “Η Ελλάδα, το λίκνο της δημοκρατίας, κλονίζει τον πλανήτη.”

2012-01-22T15:25:00.000+02:00

του Μαρκ Μαζάουερ*

'Ολος ο κόσμος παρακολουθούσε την Ελλάδα καθώς το κοινοβούλιό της ψήφισε ένα διχαστικό πακέτο μέτρων λιτότητας το οποίο θα μπορούσε να έχει κρίσιμες επιπτώσεις στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Ισως προκαλεί έκπληξη που… αυτή η μικρή άκρη της χερσονήσου των Βαλκανίων συγκεντρώνει τόση προσοχή. Σκεφτόμαστε συνήθως την Ελλάδα ως την πατρίδα του Πλάτωνα και του Περικλή, με την πραγματική της σημασία να βρίσκεται βαθιά στην αρχαιότητα.

Αλλά δεν είναι η πρώτη φορά που για να κατανοήσεις το μέλλον της Ευρώπης χρειάζεται να στραφείς μακριά από τις μεγάλες δυνάμεις στο κέντρο της ηπείρου και να κοιτάξεις προσεκτικά όσα συμβαίνουν στην Αθήνα. Τα τελευταία 200 χρόνια η Ελλάδα ήταν στην πρώτη γραμμή της εξέλιξης της Ευρώπης. Στη δεκαετία του 1820, στη διάρκεια του αγώνα για την ανεξαρτησία από την οθωμανική αυτοκρατορία, η Ελλάδα έγινε ένα πρώιμο σύμβολο δραπέτευσης από…

τη φυλακή της αυτοκρατορίας.

Για τους φιλέλληνες, η παλιγγενεσία της αποτελούσε τον πιο ευγενή αγώνα. “Στο μεγάλο πρωινό του κόσμου”, έγραψε ο Σέλεϊ στο ποιημά του “Ελλάς”, “το μεγαλείο της Ελευθερίας τινάχθηκε και έλαμψε! “

Η νίκη θα σήμαινε τον θρίαμβο της ελευθερίας όχι μόνο επί των Τούρκων αλλά και επί όλων των δυναστών που κρατούσαν υπόδουλους τόσο πολλούς ευρωπαίους. Γερμανοί, Ιταλοί, Πολωνοί και Αμερικανοί έτρεξαν να πολεμήσουν υπό την γαλανόλευκη σημαία της Ελλάδας για χάρη της δημοκρατίας. Και μέσα σε μια δεκαετία, η χώρα κέρδισε την ελευθερία της.

Στη διάρκεια του 20ου αιώνα ο ριζοσπαστικός νέος συνδυασμός της συνταγματικής δημοκρατίας και του εθνικισμού που ενσάρκωσε η Ελλάδα εξαπλώθηκε στην ήπειρο και κορυφώθηκε στην “ειρήνη που τερμάτισε κάθε ειρήνη” στο τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν τρεις αυτοκρατορίες, η οθωμανική , εκείνη των Αψβούργων και η ρωσική, κατέρρευσαν και αντικαταστάθηκαν από έθνη-κράτη. Μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ελλάδα άνοιξε και πάλι τον δρόμο για το μέλλον της Ευρώπης. Μόνο που τώρα ήταν η σκοτεινή πλευρά της δημοκρατίας που βγήκε στο προσκήνιο.

Σε έναν κόσμο εθνικών κρατών, εθνοτικές μειονότητες όπως ο μουσουλμανικός πληθυσμός της Ελλάδας και οι ορθόδοξοι χριστιανοί της Μικράς Ασίας ήταν μια συνταγή για διεθνή αστάθεια. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, έλληνες και τούρκοι ηγέτες αποφάσισαν να ανταλλάξουν τους μειονοτικούς πληθυσμούς τους, εκτοπίζοντας περί τα δύο εκατομμύρια χριστιανούς και μουσουλμάνους προς χάριν της εθνικής ομοιογένειας.

Η ελληνο – τουρκική ανταλλαγή των πληθυσμών ήταν η μεγαλύτερη οργανωμένη μετακίνηση προσφύγων στην ιστορία μέχρι τότε και μοντέλο που οι ναζιστές και άλλοι θα το επικαλούνταν αργότερα για να εκτοπίσουν ανθρώπους στην ανατολική Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και την Ινδία. Είναι ειρωνικό, λοιπόν, που η Ελλάδα ήταν επίσης στην πρωτοπορία της αντίστασης στους ναζιστές. Τον χειμώνα του 1940-41, ήταν η πρώτη χώρα που αντεπιτέθηκε αποτελεσματικά κατά των δυνάμεων του Αξονα, ταπεινώνοντας τον Μουσολίνι στον ελληνο – ιταλικό πόλεμο ενώ η υπόλοιπη Ευρώπη επευφημούσε την Ελλάδα.

Και πολλοί χειροκρότησαν πάλι λίγους μήνες αργότερα όταν ένας νεαρός αριστερός αντιστασιακός ονόματι Μανώλης Γλέζος σκαρφάλωσε στην Ακρόπολη ένα βράδυ με έναν φίλο και κατέβασαν τη σημαία με την σβάστικα που οι Γερμανοί είχαν πρόσφατα υψώσει. Σχεδόν 70 χρόνια αργότερα, η ελληνική αστυνομία θα έριχνε δακρυγόνα στον κ. Γλέζο ο οποίος διαδήλωνε κατά του προγράμματος λιτότητας. Αλλά στο τέλος, η Ελλάδα υπέκυψε στη γερμανική κατοχή.

Η κυριαρχία των ναζιστών έφερε μαζί της την πολιτική κατάρρευση, την μεγάλη πείνα, και μετά την απελευθέρωση, την βύθιση της χώρας σε έναν εμφύλιο πόλεμο ανάμεσα στις κομμουνιστικές και τις αντικομμουνιστικές δυνάμεις. Μόλις λίγα χρόνια μετά την ήττα του Χίτλερ, η Ελλάδα βρέθηκε ξανά στο επίκεντρο της ιστορίας, ως μέτωπο του Ψυχρού Πολέμου. Το 1947, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν χρησιμοποίησε τον κλιμακούμενο εμφύλιο στην Ελλάδα για να πείσει το Κογκρέσο να στηρίξει το Δόγμα Τρούμαν και την ειρηνική δέσμευση αμερικανικών πόρων για τον αγώνα κατά του Κομμουνισμού και την ανοικοδόμηση της Ευρώπης.

Ανυψωμένη ξαφνικά σε έναν διατλαντικό αγώνα, η Ελλάδα συμβόλιζε τώρα μια πολύ διαφορετική Ευρώπη – μία Ευρώπη που είχε αυτοκαταστραφεί, και που ο μόνος δρόμος εξόδου από την ανέχεια των μέσων της δεκαετίας του 1940 ήταν ως μικρότερος εταίρος της Ουάσινγκτον. Καθώς τα δολάρια άρχισαν να ρέουν, αμερικανοί σύμβουλοι έλεγαν στους έλληνες πολιτικούς τι να κάνουν και αμερικανικές βόμβες ναπάλμ έκαιγαν τα ελληνικά βουνά καθώς οι κομμουνιστές αντάρτες τρέπονταν σε φυγή.

Η πολιτική και οικονομική ένωση της Ευρώπης υποτίθεται ότι θα έβαζε τέλος στις αδυναμίες και την εξάρτηση της διχοτομημένης ηπείρου. Και εδώ η Ελλάδα έγινε σύμβολο μιας νέας φάσης στην ευρωπαϊκή ιστορία. Η πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας το 1974 δεν έφερε στη χώρα μόνο την πλήρη ένταξη σε αυτό που θα γινόταν η Ευρωπαϊκή Ενωση. Προανήγγηλε επίσης (μαζί με τη μετάβαση της Ισπανίας και της Πορτογαλίας στη δημοκρατία την ίδια εποχή) το παγκόσμιο κύμα εκδημοκρατισμού της δεκαετίας του 1980 και του ’90, πρώτα στη Νότια Αμερική και τη Νοτιοανατολική Ασία και μετά στην Ανατολική Ευρώπη.

Και έδωσε στην Ευρωπαϊκή Ενωση την όρεξη για διεύρυνση και τη φιλοδοξία να εξελιχθεί από ένα μικρό κλαμπ πλούσιων δυτικοευρωπαϊκών κρατών σε φωνή για ολόκληρη την προσφάτως εκδημοκρατισμένη ήπειρο, η οποία εξαπλώθηκε κατά πολύ στο νότο και την ανατολή. Και τώρα, σήμερα, αφότου έσβησε η ευφορία της δεκαετίας του ’90 και μια νέα ταπεινοφροσύνη χαρακτηρίζει τους Ευρωπαίους, ο κλήρος πέφτει και πάλι στην Ελλάδα ως χώρας η οποία θα προκαλέσει τους μανδαρίνους της Ευρωπαϊκής Ενωσης και θα θέσει το ερώτημα: “ποιό θα είναι το μέλλον της ηπείρου;”.

Η Ευρωπαϊκή Ενωση υποτίθεται ότι θα ένωνε μια κατακερματισμένη Ευρώπη, ότι θα ενίσχυε τις δημοκρατικές της δυνατότητες και ότι θα μεταμόρφωνε την ήπειρο σε μια ανταγωνιστική δύναμη στην παγκόσμια σκηνή. Είναι ίσως ταιριαστό που ένα από τα αρχαιότερα και πιο δημοκρατικά έθνη – κράτη της Ευρώπης βρίσκεται στην καινούργια εμπροσθοφυλακή, όσων θέτουν εν αμφιβόλω όλα αυτά τα επιτεύγματα.

Γιατί είμαστε όλοι μικρές δυνάμεις τώρα, και για άλλη μια φορά η Ελλάδα πολεμάει στην πρώτη γραμμή του αγώνα για το μέλλον.

*Μαρκ Μαζάουερ,

Βρετανός ιστορικός και συγγραφέας,

καθηγητής Ιστορίας στο πανεπιστήμιο Κολούμπια των ΗΠΑ.

Γιατί συνεχίζουν να έρχονται οι λαθρομετανάστες σε μία χώρα που καταστρέφεται;

2012-01-22T09:35:00.000+02:00

Και όμως, οι λαθρομετανάστες συνεχίζουν να εισρέουν στην Ελλάδα, χωρίς να μειώνουν καν τον μέσο μηνιαίο αριθμό εισόδου τους!!! Τι συμβαίνει και η Ελλάδα έχει γίνει το «μέλι» που έλκει εκατοντάδες λαθρομετανάστες χιλιάδες οι οποίοι ετησίως αποπειρώνται (πάντα επιτυχώς) και εισέρχονται στην χώρα;

Πριν από ένα ή δύο χρόνια, η Ελλάδα ήταν -ακόμη- μία χώρα παράδεισος, η οποία τραβούσε το ενδιαφέρον όλων εκείνων των «κατατρεγμένων» από την Αφρική και την Ασία, οι οποίοι έβλεπαν στην πατρίδα μας την μεγάλη ευκαιρία να διεκδικήσουν ένα δικαίωμα για μία καλύτερη ζωή. Οι εντός (ή και εκτός της Ελλάδας) ΜΚΟ που ασχολούνται με τα «ανθρώπινα δικαιώματα» είχαν εργαστεί επί σειρά πολλών ετών, προλειαίνοντας το έδαφος για την υποδοχή των λαθρομεταναστών αλλά και για την ανοχή (κυρίως από κυβερνητικής άποψης) των δραστηριοτήτων τους εντός της Ελληνικής Επικράτειας.

Όμως, η Ελλάδα των ευκαιριών, η χώρα «παράδεισος», ο τόπος προορισμού που έδινε ιθαγένεια (και όχι απλά υπηκοότητα), δεν είναι πλέον σε θέση να φιλοξενήσει ούτε έναν λαθρομετανάστη. Οι υπάρχοντες επείγεται να αποχωρήσουν, αφού επιβαρύνουν πολλαπλώς την οικονομία και την κοινωνία (δημιουργώντας κυκλώματα παραοικονομίας, κυκλώματα εγκληματικότητας, αλλά και εξάγοντας από την Ελλάδα σημαντικότατα ποσά χρημάτων, ασκώντας ποικιλοτρόπως πίεση για μείωση των μισθών). Όμως, αντί αυτού, το Αφγανιστάν σχεδιάζει να ανοίξει πρεσβεία στην Αθήνα, προκειμένου να εξυπηρετεί (με έκδοση διαβατηρίων) τους Αφγανούς που ήρθαν παράνομα στην Ελλάδα!!!

Και όμως, ενώ η Ελλάδα δεν μπορεί να φιλοξενήσει πλέον κανέναν λαθρομετανάστη, κάποιοι βαδίζουν εβδομάδες ολόκληρες, διασχίζουν τα επικίνδυνα βουνά του Ιράν, δυτικά του Αφγανιστάν, και έπειτα παίρνουν τον δρόμο για την Τουρκία, προτού περάσουν μέσω ξηράς στην ανατολική Ευρώπη, ή μέσω θάλασσας στην Ελλάδα και την Ιταλία, με σκοπό να ξεφύγουν από μια χώρα που βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση εδώ και τρεις δεκαετίες. Και όταν φτάσουν στην Ελλάδα, τότε βρίσκονται σε μία ανοιχτή φυλακή, στην οποία επιτρέπεται να μπαίνουν, αλλά απαγορεύεται να βγαίνουν (σύμφωνο της Μαδρίτης).

Ταυτόχρονα, η Ελληνική Συνοριοφυλακή δείχνει να αδυνατεί να ελέγξει και να αποτρέψει την καθημερινή είσοδο των λαθρομεταναστών και αρκείται στην απλή καταγραφή και στη συνέχεια, στην μεταφορά τους στην Αθήνα…! Πληροφορίες, αναφέρουν πως στο «ανακριτικό στάδιο» οι περισσότεροι λαθρομετανάστες αναφέρουν χώρες και πόλεις προέλευσης τις οποίες στη συνέχεια αδυνατούν να αναγνωρίσουν στον χάρτη, ενώ κατά την είσοδό τους είναι εφοδιασμένοι με χρήματα αλλά και με φωτοτυπημένο έγγραφο στο οποίο αναγράφονται τα… δικαιώματά τους!!!

Τι σημαίνει, όμως, για την Ελλάδα, η εισροή ενός τεράστιου αριθμού λαθρομεταναστών;

Τι σημαίνει άραγε το γεγονός πως σχεδόν καθ’ ολοκληρίαν οι λαθρομετανάστες αυτοί είναι μουσουλμάνοι;

Η πρόσφατη απόφαση του Δήμου Αθηναίων για μαζική «ιθαγενοποίηση» τους, τι σημαίνει για τους Έλληνες πολίτες που κατοικούν στην Αθήνα, αλλά και στην υπόλοιπη Ελλάδα;

Ποιοι και γιατί επιμένουν στην γιγαντοποίηση ενός προβλήματος, του οποίου η κατάληξη – αποτελέσματα δεν είναι δυνατόν να διαγνωσθούν, ενώ όσοι τολμούν να «προφητεύσουν» με βάση τα υπάρχοντα στοιχεία (εγκληματικότητα, αστυνομία σαρίας, ΜΚΟ που διαφημίζουν σε ξένες χώρες την Ελλάδα ως τόπο υποδοχής λαθρομετανάστευσης κ.α.) σκιαγραφούν ένα ζοφερό μέλλον που θα «εξαναγκάσει» σε συγκρουσιακές καταστάσεις;

Η αραβική άνοιξη, δηλαδή ο πόλεμος των μυστικών υπηρεσιών (με την προβιά του Ισλάμ) προκειμένου να υπάρξει στοχευμένη – προγραμματισμένη αλλαγή στις γεωπολιτικές και ενεργειακές ανακατατάξεις, είναι επίσης ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός. Και είναι ένα γεγονός που τείνει να γίνει πραγματικός κίνδυνος για κάθε κράτος και ιδιαίτερα για κάθε μη μουσουλμανικό κράτος (λόγω ισλαμικού φονταμενταλισμού). Και η «εμπλοκή» λαθρομεταναστών σε στρατιωτικού τύπου (ή επιπέδου μυστικών υπηρεσιών) κινδύνους, είναι επίσης καταγεγραμμένη. Ένα πολύ πρόσφατο παράδειγμα είναι η σύλληψη αλλοδαπού στην 122 πτέρυγα μάχης, ο οποίος συνελήφθη ενώ τριγυρνούσε στις 4 τα ξημερώματα μέσα σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις!!!

Επανερχόμενοι στο αρχικό μας ερώτημα, «γιατί οι λαθρομετανάστες συνεχίζουν να έρχονται στην Ελλάδα;», διαπιστώνουμε πως δεν υπάρχει καμία λογική απάντηση, αφού φέρεται να γνωρίζουν πως έρχονται σε μία χώρα που δεν μπορεί να τους φιλοξενήσει, αλλά και αρχίζει να αντιδρά έντονα στις «δραστηριότητες» που αναπτύσσουν (η παραοικονομία είναι μη ελεγχόμενη, ενώ καταγεγραμμένα περιστατικά αναφέρουν αδυναμία της Ελληνικής Αστυνομίας να καταστείλει δημόσιες επιθέσεις λαθρομεταναστών κατά Ελλήνων πολιτών ή ακόμη και κατά ομάδων αστυνομικών), ενώ ήδη αρχίζει να γίνει πολύ έντονη η δυσφορία στην λατρευτική (ακόμη και δημόσια) επίδειξη του Ισλάμ που θέλουν να επιβάλουν οι λαθροεισερχόμενοι.

Η μόνη «λογική» απάντηση που μπορεί να δοθεί, σχετίζεται με τον επεκτατισμό του Ισλάμ (το οποίο είναι ένα κράμα πολιτικών, κοινωνικών, οικονομικών και –τέλος- θρησκευτικών χαρακτηριστικών, με στόχευση στον απόλυτο έλεγχο του ανθρώπου) και την διαπιστωμένη τάση του να μπει στην Ευρώπη (την πατρίδα των σταυροφόρων). Η Ελλάδα αποτελεί το σύνορο, αλλά και τον ανθρώπινο κυματοθραύστη ενός τεράστιου αριθμού ανθρώπων (οι οποίοι για διάφορους λόγους έχουν εγκαταλείψει τις πατρίδες τους) και ουσιαστικά έχει μετατραπεί σε μία τεράστια ανοιχτή φυλακή υποδοχής όλων εκείνων που θέλουν να μετακινηθούν στην εσωτερική Ευρώπη, στην Γερμανία, την Γαλλία, την Ολλανδία κ.α. χώρες, στις οποίες είτε βρίσκονται ήδη συγγενείς τους, είτε υπάρχει προσφορά εργασίας και πολύ καλύτερες συνθήκες διαβίωσης… Και όμως, οι λαθρομετανάστες που τολμούν να φύγουν από την Ελλάδα προς την υπόλοιπη Ευρώπη, είναι ένας πολύ μικρός αριθμός, σε σχέση πάντα με όλους εκείνους που προτιμούν να μείνουν στην Ελλάδα. Γιατί άραγε δεν φεύγουν; Γιατί δεν τολμούν για το καλύτερο, αφού αυτό επιθυμούν;

Δυστυχώς, οι μαρτυρίες Ελλήνων πολιτών, αναφέρουν πως το τελευταίο διάστημα υπάρχουν πάρα πολλοί λαθρομετανάστες, ιδιαίτερα στην Αθήνα, οι οποίοι περιφέρονται αδιάφορα και δεν δείχνουν κανένα ενδιαφέρον για οτιδήποτε!!! Άλλες μαρτυρίες αναφέρουν την υπερκινητικότητα των λαθρομεταναστών αμέσως μετά την δύση του ηλίου, ενώ είναι ήδη γνωστές περιοχές στην Αθήνα, στις οποίες δεν κυκλοφορεί κανένας λογικός άνθρωπος οποιαδήποτε ώρα της ημέρας. Η αύξηση των δολοφονιών και βιασμών κατά την διάρκεια ληστειών κυρίως σε ανήμπορους γέροντες, έχει επίσης καταγραφεί, αλλά δεν έχει υπάρξει ουσιώδης απάντηση εκ μέρους της Αστυνομίας και του υπουργού Προστασίας του Πολίτη κ Χ. Παπουτσή (o οποίος έχει ζητήσει ειδική προστασία της οικογενείας του από τους Έλληνες πολίτες), σχετικά με το τι προτίθεται να κάνει η κυβέρνηση προκειμένου να αντιμετωπίσει επαρκώς την διαρκώς αυξανόμενη λαθρο-εγκληματικότητα εις βάρος Ελλήνων πολιτών.

Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, εν μέσω μίας οικονομικής κρίσης που μαστίζει την Ελλάδα και η οποία προφανώς δεν πρόκειται να τελειώσει μέσα στην επόμενη δεκαετία, οι λαθρομετανάστες συνεχίζουν να έρχονται σε μία χώρα γνωρίζοντας πως δεν θα έχουν δουλειά και ίσως εξαναγκαστούν σε μεγαλύτερη εξαθλίωση από την πατρίδα τους… Εκτός και εάν υπάρχουν άλλα σχέδια για την συνέχιση της παραμονής τους στην Ελλάδα, αφού οι κυβερνώντες την χώρα (λαθραίοι και αυτοί στην πολιτική) δείχνουν να ενδιαφέρονται πολύ για τους λαθρομετανάστες… Εξάλλου, έχουν αρχίσει εδώ και καιρό να ακούγονται πολλά για… αλλαγή πληθυσμού, αφού οι σημερινοί πολίτες δεν δείχνουν διατεθειμένοι να ανεχτούν περισσότερο ένα τσούρμο ανίκανων (και ίσως δοτών) πολιτικών να κυβερνά καταπατώντας κάθε έννοια λογικής, ηθικής και νομιμότητας… Ίσως οι λαθρομετανάστες να είναι η σανίδα σωτηρίας για τους (όπως όλα δείχνουν) απερχόμενους πολιτικούς «ταγούς». Ίσως, πάλι, οι λαθρομετανάστες να αποφασίσουν να ξεκινήσουν μία νέου τύπου "αραβική άνοιξη" εντός της Ελλάδας, προκειμένου να σταλεί μήνυμα προς την υπόλοιπη Ευρώπη... Γεγονός είναι πως πολλά μπορεί να συμβούν (αυξημένη είναι η "ανησυχία" των αστυνομικών (και άλλων αρχών ασφαλείας) σχετικά με τους λαθρομετανάστες και το Ισλάμ στην Ελλάδα και ιδιαίτερα στην Αθήνα)... Αρκεί βέβαια, να μην αντιδράσουν τα «πρόβατα» (βλ. σημερινοί Έλληνες πολίτες)…

Κωνσταντίνος

Γ. Βαρουφάκης- Ναυάγιο PSI: το μη χείρον βέλτιστον

2012-01-21T12:59:00.001+02:00

του Γιάννη Βαρουφάκη

Όλοι αγωνιούν για το PSI+. Εύχονται να πάει καλά, να ανακουφιστεί έτσι το ελληνικό δημόσιο χρέος, να πάρουμε πάλι την «δόση» μας και τον Μάρτιο να κλείσει η νέα δανειακή σύμβαση με την τρόικα ώστε να «σωθεί» άλλη μια φορά η χώρα.

Στο προηγούμενο κείμενό μου, εξήγησα γιατί θεωρώ το PSI+ μια απάτη που απεγνωσμένα ψάχνει νομιμοποίηση. Εμμένω σε αυτά που έγραφα εκεί (τα οποία τα τελευταία εικοσιτετράωρα φαίνεται να έχουν επιβεβαιωθεί τις τελευταίες μέρες από τον διεθνή τύπο, βλ. εδώ και εδώ). Παρά την «συμφωνία» που μάλλον θα ανακοινωθεί (με φανφάρες πανομοιότυπες με εκείνες που ακολούθησαν τις καταστροφικές Συνόδους-Συμφωνίες της 21η Ιουλίου, της 26η Οκτωβρίου και της 9η Δεκεμβρίου), θα πρόκειται περί νεκρού γράμματος: Τις εβδομάδες που θα ακολουθήσουν θα ξετυλιχθεί ένα κρυφό, παρασκηνιακό δράμα καθώς η ΕΕ και το ΔΝΤ θα διεξάγει μια νέα σειρά διαπραγματεύσεων με τις σκιώδεις τράπεζες (τα hedge funds) τα οποία θα απαιτούν ίδια μεταχείριση των ελληνικών ομολόγων τους με τα ομόλογα που κρατά η ΕΚΤ, και η οποία απαιτεί την εξαίρεσή τους από οιοδήποτε κούρεμα. Εν κατακλείδι, το PSI+ είτε συμφωνηθεί είτε όχι δεν θα φέρει τις «ανάσες» που έχει ανάγκη το δημόσιο χρέος χωρίς να εμπλέξει όλη την Ευρώπη σε μια μεγάλη περιπέτεια που δεν αξίζει τον κόπο.

Σήμερα προχωρώ το επιχείρημα ένα βήμα παραπέρα: Ακόμα και επιτυχημένο να είναι το PSI+ (που δεν θα είναι), το μέγιστο δώρο στην χώρα μας και στην Ευρώπη ολόκληρη θα ήταν να ναυαγήσουν οι διαπραγματεύσεις. Πως μπορεί να το επιδιώξει αυτό η ελληνική κυβέρνηση χωρίς να φανεί ότι είναι εκείνη υπεύθυνη για το ναυάγιο; Με δύο τρόπους: Πρώτον, να συμφωνήσει η με την άποψη του ΔΝΤ ότι το επιτόκιο στα νέα ομόλογα δεν πρέπει επ’ ουδενί να ξεπερνά το 2% (κάτι που ο κ. Dallara δεν έχει εξουσιοδότηση να αποδεχθεί) και, δεύτερον, να ζητήσει συμμετοχή στην συμφωνία των hedge funds (τα οποία δεν την αποδέχονται). Έτσι, ο κ. Dallara θα φύγει άπρακτος και η ελληνική κυβέρνηση θα είναι ελεύθερη να ανακοινώσει ότι οι αποπληρωμές του Μαρτίου αναβάλλονται μέχρι νεοτέρας. Πριν υποστηρίξω την άποψη αυτή, θα ξεκινήσω με τον κατάλογο των ενστάσεων που θα ακουστούν εναντίον της.

Μια τέτοια αναβολή της αποπληρωμής των δανειστών του ελληνικού δημοσίου μετά από την αποτυχία των διαπραγματεύσεων (θα μου πουν πολλοί, αν όχι όλοι):

Θα αποτελέσει πιστωτικό γεγονός με συνέπεια την άμεση πυροδότηση των CDS (των ασφαλιστήριων που έχουν αγοράσει όσοι, ουσιαστικά, στοιχημάτισαν ότι θα έχουμε πιστωτικό γεγονός)

Μια τέτοια αθέτηση των υποχρεώσεών μας απέναντι στους δανειστές μας (έστω και για μερικούς μήνες) θα αμαυρώσει το όνομα της Ελλάδας για δεκαετίες

Θα πτωχεύσουν οι ελληνικές τράπεζες και τα ασφαλιστικά ταμεία, καθώς δεν θα πάρουν τα χρήματα του Μαρτίου που τους χρωστά το ελληνικό δημόσιο

Θα ναυαγήσει η νέα δανειακή σύμβαση (της 27ης Οκτωβρίου) και το ελληνικό δημόσιο, το οποίο εδώ και καιρό δεν μπορεί να δανειστεί από τις αγορές, δεν θα μπορεί να δανείζεται ούτε καν από την τρόικα

Η χώρα δεν θα μπορεί να εισάγει τα αναγκαία αγαθά (π.χ. πετρέλαιο)

Η χώρα θα εξαναγκαστεί εκτός ευρωζώνης και, λόγω της Συνθήκης της Λισαβόνας, και εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Πρώτα θα απαντήσω στα πιο πάνω έξι σημεία, ένα προς ένα (και με την ίδια αρίθμηση) και κατόπιν θα εξηγήσω γιατί ισχυρίζομαι ότι το ναυάγιο του PSI+ θα έδινε μια ευκαιρία στην ευρωζώνη να αποδράσει από την Κρίση που με μαθηματική ακρίβεια την υπονομεύει και, παράλληλα, θα ήταν το μη χείρον τόσο για την Ελλάδα.

1. Και βέβαια θα αποτελέσει πιστωτικό γεγονός μια τέτοια εξέλιξη. Τα CDS θα πυροδοτηθούν (με βασικούς χαμένους την Goldman Sachs και την American Insurance Group που τα εξέδωσαν) ωφελώντας τα hedge funds που τα έχουν προμηθευτεί αλλά ζημιώνοντας τα άλλα hedge funds τα οποία (όπως έγραψα στο προηγούμενο άρθρο μου) είχαν αγοράσει (μετά την 27η Οκτωβρίου) ελληνικά ομόλογα λήξης Μαρτίου με σκοπό να παζαρέψουν την πλήρη αποπληρωμή τους απειλώντας ότι, διαφορετικά, θα πυροδοτήσουν τα CDS. Κι όσες γαλλο-γερμανικές τράπεζες, στα κρυφά, έχτισαν νέα συνθετικά στοιχήματα-παράγωγα πάνω στα ελληνικά ομόλογα (ελπίζοντας σε κάποιο swap τύπου PSI+,) κι αυτές θα υποστούν ζημιές. Γιατί είναι κακό αυτό; Ας πρόσεχαν. Κι αν τώρα κινδυνεύουν με χρεοκοπία, ιδού ο δρόμος για το EFSF το οποίο προσφέρεται (μετά την Συμφωνία της 27ης Οκτωβρίου) να τις επανακεφαλαιοποιήσει.

2. Μέχρι τον Ιούλιο, η κυβέρνηση έλεγε ότι η αναδιάρθρωση του χρέους (που κάποιοι προτείναμε από το 2010) θα σήμαινε απώλεια του καλού ονόματος της χώρας στις χρηματαγορές στις οποίες (θυμάστε) «όπου να’ ναι» θα ξαναβγαίναμε. Από την 27η Οκτωβρίου όμως και μετά, ούτε η κυβέρνηση δεν το λέει αυτό. Από την ώρα που συμφωνήθηκε ένα κούρεμα στην ονομαστική αξία των ομολόγων μας της τάξης του 50%, και μια επιμήκυνση του υπόλοιπου 50% για 20 με 30 χρόνια, η Ελλάδα πτώχευσε και επισήμως. Μόνο που, για λόγους Οργουελιανού ευφημισμού, το ονομάσαμε PSI+. Όμως οι άνθρωποι των αγορών δεν είναι ανόητοι. Στα μάτια τους η Ελλάδα πτώχευσε και αθέτησε τις υποχρεώσεις της. Το ότι η ΕΕ έβαλε το πιστόλι στον κρόταφο του κ. Dallara για να τον «πείσει» να πει ότι δέχεται «εθελοντικά» αυτή την διαγραφή χρέους δεν σημαίνει ότι δεν πρόκειται για πτώχευση. (Να σας θυμίσω ότι και οι εταιρείες – π.χ. η Lehman Brothers –, όταν πτωχεύουν, πάντα αποπληρώνουν ένα μέρος των χρεών τους. Πτωχευμένες κηρύσσονται όταν κριθεί ότι είναι ανίκανες να τα αποπληρώσουν στο ακέραιο.) Άρα, το επιχείρημα ότι αν ναυαγήσει το PSI+ θα χάσουμε το καλό μας όνομα, ενώ αν πετύχει θα το κρατήσουμε, απορρίπτεται ως γελοίο.

3. Οι ελληνικές τράπεζες, αγαπητές και αγαπητοί φίλοι, είναι ήδη πτωχευμένες. Η λειτουργία τους δεν εξαρτάται από το αν θα πάρουν τον Μάρτιο το 15% των χρημάτων που τους χρωστά το ελληνικό δημόσιο (καθώς το PSI+ αυτό προβλέπει, συν νέα 30ετή ομόλογα τα οποία δεν πρόκειται να αλλάξουν σημαντικά την δραματική κατάσταση των λογιστικών τους βιβλίων). Αυτό το ποσό, που αντιστοιχεί στο 15%, δεν θα κρίνει την βιωσιμότητά τους. Όπως και σήμερα, θα εξακολουθήσουν να λειτουργούν στην βάση της συνεχιζόμενης παροχής ρευστότητας από την ΕΚΤ (με το νέο LTRO να παίζει σημαντικό ρόλο). Ίσως μάλιστα το ναυάγιο του PSI+ να εξαναγκάσει τους τραπεζίτες μας να αποδεχθούν κεφάλαια από το EFSF (κάτι που θα ήταν ευχής έργο για τις τράπεζες αλλά όχι, βέβαια, για τους ίδιους). [Όσο για τις ανησυχίες ότι η ΕΚΤ θα σταματήσει την παροχή ρευστότητας στις ελληνικές τράπεζες σε περίπτωση που το PSI+ ναυαγήσει, δεν υπάρχει περίπτωση η ΕΚΤ να κάνει κάτι τέτοιο δεδομένου ότι θα πυροδοτούσε την αλυσιδωτή κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος της ευρωζώνης.] Τέλος, τα ασφαλιστικά ταμεία, τα οποία και αυτά τελούν υπό πτώχευση, με ή χωρίς το PSI+, μπορούν ενισχυθούν βραχυπρόθεσμα (για τους επόμενους μήνες) με τα απαιτούμενα χρήματα τα οποία είναι μια σταγόνα μπροστά στον ωκεανό των αποπληρωμών του Μαρτίου. [Ό,τι στο μέλλον θα έχουμε πρόβλημα με τα ασφαλιστικά ταμεία, αυτό είναι σίγουρο. Όμως αυτό θα συμβεί και να «πετύχει» το PSI+.]

4. Η νέα δανειακή σύμβαση, το Μνημόνιο Νο.2, που συμφωνήθηκε την 27η Οκτωβρίου, μαζί με το PSI+, παρουσιάζεται σήμερα ως ο νέος εθνικός στόχος – η τελευταία ευκαιρία να μπορέσει για λίγο ακόμα καιρό να χρηματοδοτείται το κράτος. Δεν είναι όμως. Ξέρετε, είναι αλήθεια ότι, έως τώρα, στο πλαίσιο του Μνημονίου Νο.1, ένα ποσοστό των νέων δανεικών (που παίρναμε σε δόσεις) της τάξης του 15% με 20% πήγαινε σε μισθούς, συντάξεις και, γενικότερα, στην χρηματοδότηση του πρωτογενούς ελλείμματος του δημοσίου (δηλαδή των ελλειμμάτων που θα είχαμε ακόμα κι αν δεν αποπληρώναμε τα παλαιά χρέη). Από εδώ και στο εξής όμως, αυτό τελείωσε. Η Γερμανία το έχει δηλώσει κατηγορηματικά: «Δεν θα πάρετε ευρώ πάνω από το ποσό που χρειάζεστε για να αποπληρώνετε τα δανεικά σας.» Άρα, τα πράγματα είναι απλά: Η νέα δανειακή σύμβαση δεν θα καλύπτει καμία από τις νέες δαπάνες του ελληνικού δημοσίου. Οι μόνοι που θα πρέπει να αγωνιούν για το αν θα προχωρήσει ή όχι είναι οι δανειστές μας, συμπεριλαμβανόμενης της τρόικας (και ιδίως της ΕΚΤ) που δεν θα πάρει τα χρήματα του Μνημονίου Νο.1 παρά μόνο αν προχωρήσει το Μνημόνιο Νο.2! Περιληπτικά, είτε προχωρήσει το Μνημόνιο Νο.2 (με ή χωρίς επιτυχημένο PSI+) είτε όχι, το ελληνικό δημόσιο, από τούδε και στο εξής, δεν θα μπορεί να δανείζεται από την τρόικα για να πληρώνει μισθούς, συντάξεις, εξοπλισμούς, σχολεία, υγεία κλπ.

5. Αυτός ο φόβος είναι κατάλοιπο της προ ευρώ εποχής και εκτός θέματος σήμερα. Όταν είχαμε την δραχμή, οι επιχειρήσεις που εισήγαγαν είδη πρώτης ανάγκης (π.χ. πετρέλαιο) έπρεπε να κάνουν χρήση των αποθεμάτων συναλλάγματος της χώρας. Σήμερα, δεν έχουν κανέναν τέτοιο περιορισμό. Αγοράζουν από το εξωτερικό σε ευρώ, χρησιμοποιώντας τον δικό τους τραπεζικό λογαριασμό, και πουλάνε στην εγχώρια αγορά στο ίδιο νόμισμα. Το κράτος δεν παρεμβαίνει (ιδίως από τότε που τα διυλιστήρια και άλλοι οργανισμοί ιδιωτικοποιήθηκαν). Είναι σφάλμα να θεωρούμε ότι η πτώχευση του ελληνικού δημοσίου σημαίνει και πτώχευση της, π.χ., Πετρόλα.

6. Όλοι θεωρούν δεδομένο ότι μια εξέλιξη σαν αυτή που πρεσβεύω (το εσκεμμένο ναυάγιο των διαπραγματεύσεων του PSI+ και η μη υπογραφή της νέας δανειακής συμφωνίας με την τρόικα) θα σημάνει, αυτομάτως, έξοδο της χώρας από την ευρωζώνη. Όχι μόνο δεν είναι δεδομένο κάτι τέτοιο αλλά, θα μου επιτρέψετε να πω, είναι αδύνατον να συμβεί. Έστω ότι το PSI+ ναυαγεί, το Μνημόνιο Νο.2 καθυστερεί και το ελληνικό δημόσιο αναβάλει την αποπληρωμή των ομολόγων του Μαρτίου. Πως θα εκδιωχθεί η χώρα από την ευρωζώνη; Πρώτον, δεν προβλέπεται μια τέτοια διαδικασία σε καμία Συνθήκη, ούτε και σε κάποιο νομικό κείμενο. Και να ψηφίσουν οι 16 υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης (κάτι το οποίο είναι απολύτως αδύνατον, καθώς τουλάχιστον η Ιρλανδία και η Πορτογαλία ξέρουν ότι μια τέτοια εξέλιξη ανοίγει το παράθυρο και για εκείνες) την εκπαραθύρωση της Ελλάδας από το ευρώ, μια τέτοια απόφαση δεν έχει κανένα νομικό αντίκρισμα. Δεύτερον, και να έβρισκαν νομικό τρόπο να το κάνουν, δεν θα το ήθελαν καθώς μια τέτοια κίνηση θα σφράγιζε την μοίρα ολόκληρης της ευρωζώνης: Τα spreads της Ιταλίας και των ομολόγων του EFSF θα πήγαιναν στα ουράνια, η Ιρλανδία θα αιμορραγούσε από μια μαζική απόδραση των αποταμιεύσεων που θα ανάγκαζε το Δουβλίνο να ορθώσει (παράνομα) τείχη στις μεταφορές κεφαλαίων κλπ κλπ. Τότε, θα με ρωτήσετε, γιατί η κα Merkel και η ίδια η ελληνική κυβέρνηση, από τον Οκτώβριο και μετά, απειλούν ότι μία αποτυχία τους δίδυμου PSI+-Μνημονίου Νο.2 θα σήμαινε έξοδο της χώρας από το ευρώ; Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι πρόκειται περί μιας, κενής περιεχομένου, χυδαίας απειλής στην οποία αξίζει η περιφρόνηση από όλους μας.

Σας υποσχέθηκα ότι, αφού απαντήσω στις ενστάσεις, θα εξηγήσω γιατί το εσκεμμένο ναυάγιο του PSI+ θα ήταν το μη χείρον για την Ελλάδα και, παράλληλα, μια ευκαιρία για την ευρωζώνη να αποδράσει από την Κρίση. Θα αρχίσω από την Ευρώπη και θα κλείσω με τους λόγους που, μεταξύ όλων των δεινών που μας απειλούν, το ναυάγιο του PSI+ είναι η πιο ανώδυνη εξέλιξη για την πατρίδα μας.

Τα οφέλη της Ευρώπης από ένα ναυάγιο του PSI+

1. Η πυροδότηση των CDS, και οι απώλειες των γαλλογερμανικών τραπεζών από μια ελληνική στάση πληρωμών, θα αναγκάσει την ευρωπαϊκή ηγεσία να αντιμετωπίσει (επί τέλους) την τραπεζική κρίση που μαίνεται στα σιωπηλά στην Βόρεια Ευρώπη. Πιο συγκεκριμένα, δίνει στους ηγέτες του Βορρά (Γερμανία, Ολλανδία, Βέλγιο και Γαλλία) την ευκαιρία και την δικαιολογία (απέναντι στους τραπεζίτες που τόσο φοβούνται οι πολιτικοί) να βάλουν το νυστέρι στο κόκκαλο – να απαιτήσουν ουσιαστική επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, δηλαδή νέα κεφάλαια και όχι αύξηση του ποσοστού κεφαλαιοποίησης των τραπεζών με μείωση των δανείων που παρέχουν, κάτι που ενισχύει τους ανέμους της ύφεσης που πλήττει ολοένα και περισσότερο την Ευρώπη.

2. Θα υποχρεώσει την ΕΚΤ να αποδεχθεί ότι δεν είναι δυνατόν τα ελληνικά ομόλογα που διαθέτει εκείνη να είναι στο απυρόβλητο ενώ εκείνα που διαθέτει το ΙΚΑ μπορούν να κουρευτούν. Θα την υποχρεώσει να σταματήσει να προσποιείται ότι οι παρεμβάσεις της έχουν καθαρά νομισματικό χαρακτήρα και πως δεν είναι δική της δουλειά να βοηθά στην ορθολογική, κεντρική διαχείριση του δημόσιου χρέους της ευρωζώνης. Εν τέλει, θα είναι ένα σημαντικό βήμα στην απαραίτητη μεταμόρφωση της ΕΚΤ σε μια πραγματική Κεντρική Τράπεζα (όπως η Fed, Bank of England κλπ).

3. Το ναυάγιο της Μνημονιακής πολιτικής στην Ελλάδα, όπου και ξεκίνησε, αποτελεί προαπαιτούμενο για τον επανασχεδιασμό της ευρωπαϊκής πολιτικής αντιμετώπισης της Κρίσης της Ευρωζώνης. Όσο η «ελληνική πληγή» καλύπτεται με τσιρότα, τόσο οι ευρωπαίοι ηγέτες μας θα κρύβονται πίσω από το δάκτυλό τους με αποτέλεσμα να καταρρέει το σύμπαν γύρω τους, στις δικές τους κραταιές χώρες, την ώρα που εκείνοι σφυρίζουν αδιάφορα. Το ναυάγιο του PSI+, από αυτή την άποψη, είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται η Ευρώπη σήμερα. Αμέσως μετά η Ευρώπη θα εξαναγκαστεί να αποφασίσει είτε να διαλύσει την ευρωζώνη είτε να την επανασχεδιάσει σε νέα, ορθολογική βάση.

Τα οφέλη της Ελλάδας από ένα ναυάγιο του PSI+

1. Στην τελευταία πρόταση έγραφα πως το ναυάγιο του PSI+ θα υποχρεώσει την Ευρώπη «να αποφασίσει είτε να διαλύσει την ευρωζώνη είτε να την επανασχεδιάσει σε νέα, ορθολογική βάση». Και στην μία και στην άλλη περίπτωση, η Ελλάδα θα έχει μια ευκαιρία να ξεφύγει από την σημερινή σκοτοδίνη. Όπως έχει γίνει πλέον (ελπίζω) σαφές σε όλους μας, η Κρίση στην Ελλάδα δεν μπορεί να ξεπεραστεί με νέα δάνεια υπό τον όρο της περεταίρω συρρίκνωσης του ΑΕΠ (την αυστηρή λιτότητα δηλαδή) και ενόσω η Ευρώπη τελεί υπό άρνηση, δημιουργώντας έτσι υφεσιακές συνθήκες σε ολόκληρη την ήπειρο. Στο βαθμό που το PSI+ δεν είναι παρά ένα φύλο συκής για την συνέχιση της πολιτικής αυτής, το ναυάγιό του είναι καθήκον της χώρας μας προς τον εαυτό της. Στο πλαίσιο του επανασχεδιασμού της ευρωζώνης που θα ακολουθήσει, θα μας δοθεί (για πρώτη φορά από τότε που ξέσπασε η Κρίση) η ευκαιρία να εκπονήσουμε ένα ρεαλιστικό Σχέδιο Απόδρασης.

2. Το ελληνικό δημόσιο, ό,τι και να γίνει με το PSI+, θα πρέπει από τώρα να αυτοχρηματοδοτείται. (Έχω αναφερθεί εδώ σε δύο τρόπους που μπορεί να επιτευχθεί η αυτοχρηματοδότηση για μια περίοδο έκτακτης ανάγκης.) Αν η ίδια η ελληνική κυβέρνηση πάρει την απόφαση ότι από εδώ και εμπρός (και μέχρι η ευρωζώνη είτε να διαλυθεί είτε να επανασχεδιαστεί) το δημόσιο θα ζει από τα έσοδά του, απορρίπτοντας επί τέλους τις ψευδαισθήσεις ότι ο συνδυασμός PSI+ και Μνημονίου Νο.2 θα μας επιτρέψουν να έχουμε πρωτογενή ελλείμματα και στο μέλλον, θα έχουμε κάνει ένα μεγάλο άλμα προς τα εμπρός.

3. Δύο χρόνια τώρα, η οικονομία της χώρας μας έχει στεγνώσει από επενδύσεις. Βασικός παράγοντας είναι το «έργο» που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «Περιμένοντας την Πτώχευση». Σε μια χώρα όπου όλοι ρωτούν (αν και ξέρουν την απάντηση) «Τι θα γίνει; Θα την αποφύγουμε την πτώχευση;», κανείς δεν επενδύει. Σε μια χώρα όπου το ερώτημα «Τελικά θα πτωχεύσουμε;» ισοδυναμεί με το ερώτημα «Θα μας δώσουν την επόμενη δόση;», η στάση επενδύσεων είναι φυσιολογική. Για αυτό πρέπει να πυροδοτηθούν τα CDS, για αυτό τον λόγο πρέπει να ειπωθούν τα λόγια «στάση πληρωμών», «default» κλπ ώστε να μπει ένα τέλος σε αυτή την αγωνία που εγγυάται ότι, όσο διαιωνίζεται, κανένας, έλληνας ή ξένος, δεν πρόκειται ποτέ να επενδύσει. Σκεφτείτε το: Με μηδενικό κόστος για το ελληνικό δημόσιο (καθώς έτσι κι αλλιώς κανείς δεν θα του χρηματοδοτεί τα πρωτογενή του ελλείμματα πλέον, ούτε καν η τρόικα), θα έχουμε σταματήσει αυτό το σήριαλ με την χρεοκοπία. Θα έχει εξαγγελθεί στα πρωτοσέλιδα και θα γυρίσουμε σελίδα. Εντός του ευρώ. Και με μια Ευρώπη που θα αναγκαστεί να επιστρέψει στο σχεδιαστήριο με στόχο την αναδόμηση της ευρωζώνης.

Συμπερασματικά, το μήνυμά μου είναι τόσο απλό όσο και αντίθετο με όλα όσα μας βομβαρδίζουν: Το πατριωτικό και ευρωπαϊκό μας καθήκον είναι να οδηγήσουμε το PSI+ σε ναυάγιο ώστε να προβούμε σε μια αναβολή της αποπληρωμής των δανείων μας τον Μάρτιο (η οποία θα καταγραφεί ως χρεοκοπία και θα πυροδοτήσει τα CDS). Αντί για την «καταστροφή», που μας λένε ότι θα φέρει, ένα ναυάγιο των διαπραγματεύσεων του PSI+ θα δώσει στην Ελλάδα μια ύστατη (έστω και μικρή) ευκαιρία απόδρασης από την Κρίση και στην Ευρώπη ένα κίνητρο να επιστρέψει στον δρόμο του ορθολογισμού. Το ότι, δυστυχώς, οι ηγέτες μας μάλλον θα θριαμβολογήσουν άλλη μια φορά για μια δήθεν σημαντική «συμφωνία» θα πρέπει να μας προβληματίσει. Και να μας κάνει να αναρωτηθούμε: Γιατί τους ανεχόμαστε ακόμα;

από: http://www.protagon.gr

Ακολουθήστε με στο Twitter: @yanisvaroufakis

Διδάσκει οικονομική θεωρία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών προσποιούμενος έντεχνα τον οικονομολόγο. Έχοντας ζήσει είκοσι τρία χρόνια στην Αγγλία, στην Σκωτία, στο Βέλγιο και στην Αυστραλία, όπου και δίδασκε πριν την επιστροφή στα πάτρια, έχει δεθεί συναισθηματικά με την ιδιότητα του 'ξένου' - ιδίως τώρα που ζει μόνιμα στην Ελλάδα. Γράφει περί οικονομικών, φιλοσοφίας, πολιτικής και... θεωρίας παιγνίων. Μεγαλύτερό του κατόρθωμα θεωρεί ότι το 2005 η Αυστραλιανή κυβέρνηση αναγκάστηκε να περάσει ειδική τροπολογία από την Ομοσπονδιακή Βουλή ώστε να εξαναγκαστεί το κρατικό ραδιόφωνο να καταργήσει εβδομαδιαία του εκπομπή

Ένας άλλος πόλεμος στη Μέση Ανατολή;

2012-01-21T09:18:00.000+02:00

Μόσχα και η Ουάσινγκτον έχουν καταδικάσει ομόφωνα την απόφαση του Ιράν να αρχίσει τον εμπλουτισμό ουρανίου. Μια σχετική δήλωση από το Ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών δήλωσε: ". Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι το Ιράν συνεχίζει να αγνοεί τα αιτήματα της διεθνούς κοινότητας για την διάλυση των ανησυχιών σχετικά με τις πυρηνικές του δραστηριότητες" Με τη σειρά της, η αμερικανίδα υπουργός Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον δήλωσε: «Καλούμε το Ιράν να σταματήσει αμέσως τον εμπλουτισμό ουρανίου και να συμμορφωθεί με τις διεθνείς πυρηνικές υποχρεώσεις του. "Ωστόσο, η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούν να οραματίζονται διαφορετικές προσεγγίσεις για την επίλυση του ιρανικού προβλήματος, που απειλεί να μετατραπεί σε ακόμη πολέμου στη Μέση Ανατολή.

Η αφορμή για αυτά τα σχεδόν συγχρονισμένες δηλώσεις από τους Υπουργούς Εξωτερικών της Ρωσίας και των ΗΠΑ είναι ότι η Fordo, εργοστάσιο του Ιράν άρχισε τον εμπλουτισμό ουρανίου στο επίπεδο 20 τοις εκατό. Εξετάζοντας την κατάσταση αμερόληπτα, καθίσταται προφανές ότι αυτό δεν είναι τόσο εντυπωσιακή είδηση.

"Το Ιράν έχει εμπλουτίσει ουράνιο στο παρελθόν έως 20 τοις εκατό, σύμφωνα με ισχυρισμούς για ένα ερευνητικό αντιδραστήρα", δήλωσε ο Υποστράτηγος Βλαντιμίρ Dvorkin, ένας γνωστός εμπειρογνώμονας στον πυρηνικό τομέα όπλα. «Αυτό το επίπεδο εμπλουτισμού δεν επαρκεί για την κατασκευή ενός πυρηνικού εκρηκτικού μηχανισμού. Παρ 'όλα αυτά, φέρνει σίγουρα το Ιράν πιο κοντά στον εμπλουτισμό ουρανίου-235 στο 80-90 τοις εκατό, το οποίο είναι αρκετό για την κατασκευή πυρηνικής βόμβας ή πυρηνική κεφαλή. "

Αλλά το ερώτημα είναι γιατί το Ιράν έχει αρχίσει δημιουργία πυρηνικού του προγράμματος μόλις τώρα.

Μετά την πτώση της φιλο-αμερικανικό καθεστώς Mohammad Reza Shah Pahlavi το 1979, εκ παραδρομής κυβέρνηση του Ιράν έχει ακολουθήσει με συνέπεια μια αντι-αμερικανική πολιτική. Τώρα το Ιράν εφαρμόζει τη δική της πολιτική στο Αφγανιστάν και το Ιράκ? Και στη Συρία, η Τεχεράνη υποστηρίζει Μπασάρ Άσαντ, ο οποίος προετοιμάζεται για ένα μέλλον ως διεθνής παρίας. Επιπλέον, το ιρανικό πετρέλαιο και τη γεωπολιτική θέση του Ιράν - κρέμονται πάνω από το πετρελαϊκές μοναρχίες του Περσικού Κόλπου - το καθιστά ένα σημαντικό παγκόσμιο παίκτη, υποστηρίζοντας τουλάχιστον περιφερειακή ηγεσία.

Νωρίτερα φέτος, οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν τη δυνατότητα ενός εμπάργκο στο ιρανικό πετρέλαιο. Σε αντάλλαγμα, το Ιράν απείλησε ότι θα μπλοκάρει τα στενά του Ορμούζ, μέσω των οποίων το 40 τοις εκατό των παγκόσμιων εξαγωγών πετρελαίου να περάσει. Τεχεράνη έσπευσε να δημιουργήσετε αντίγραφα ασφαλείας αυτών των απειλών με τις ναυτικές ασκήσεις, που ακολουθήθηκε από την ταχεία αναδιάταξη των δύο αμερικανικών ομάδων αεροπλανοφόρο στον Περσικό Κόλπο. Ιράν απάντησε με έναρξη εργασιών εμπλουτισμού ουρανίου. Στις 11 Ιανουαρίου, τρεις ομάδες αεροπλανοφόρο μετακινηθεί στο Περσικό Κόλπο.

Σύμφωνα με τον Νικολάι Ratrushev υποστήριξε επίσης ότι, γενικός γραμματέας της Ασφαλείας της Ρωσίας του Συμβουλίου, οι ΗΠΑ εργάζονται για την αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν. Οι ΗΠΑ είναι "επιδιώκει να μετατρέψει την Τεχεράνη, τον εχθρό τους, σε έναν πιστό εταίρο και για το σκοπό αυτό να αλλάξει το κυβερνών καθεστώς εκεί με κάθε μέσο. Οι οικονομικές κυρώσεις που εφαρμόζονται, όπως είναι η μαζική υποστήριξη των δυνάμεων της αντιπολίτευσης, η οποία μπορεί να διεξάγει μια έγχρωμη επανάσταση εκεί », είπε ο Ratrushev υποστήριξε επίσης ότι.

Η ιδέα αυτή επιβεβαιώθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στις 11 Ιανουαρίου, ένα κύριο άρθρο της Washington Post έγραψε: "Η κυβέρνηση Ομπάμα βλέπει οικονομικές κυρώσεις κατά του Ιράν ως κτίριο δημόσια δυσαρέσκεια που θα σας βοηθήσουν να υποχρεώσει την κυβέρνηση να εγκαταλείψει μια υποτιθέμενη πρόγραμμα πυρηνικών όπλων, σύμφωνα με έναν ανώτερο υπάλληλο πληροφοριών των ΗΠΑ. Εκτός από τους Ιρανούς ηγέτες που επηρεάζουν άμεσα, είπε ο αξιωματούχος, «μια άλλη επιλογή εδώ είναι ότι [κυρώσεις] θα δημιουργήσει μίσος και τη δυσαρέσκεια στο επίπεδο του δρόμου, έτσι ώστε οι Ιρανοί ηγέτες να συνειδητοποιήσουν ότι πρέπει να αλλάξουν τους τρόπους τους."

Αν το Ιράν αποκτήσει πυρηνικά όπλα, θα είναι ακόμα πιο δύσκολο να τον λόγο με αυτό. Αλλά φαίνεται ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση.

Η στρατιωτική επιχείρηση κατά της Λιβύης επιτρέπει σε "ορισμένες χώρες να υποθέσουμε ότι εάν ο Καντάφι δεν είχε εγκαταλείψει οικειοθελώς το πυρηνικό πρόγραμμα του πριν από μερικά χρόνια, δεν θα είχε συμβεί σε κανέναν να τον απειλήσει με στρατιωτική δράση σήμερα», δήλωσε ο Αλεξέι Arbatov, επικεφαλής της Κέντρο για τη Διεθνή Ασφάλεια στο Ινστιτούτο Διεθνούς Οικονομίας και Διεθνών Σχέσεων της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών. Πρόκειται κυρίως για το Ιράν, και είναι προφανώς ο κύριος λόγος για την τρέχουσα επιδείνωση του 30-year-μακρά αντιπαράθεση μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν.

Η επιχείρηση του ΝΑΤΟ κατά της Λιβύης προκάλεσε σαφώς την εντατικοποίηση του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν, και των αντιπάλων της Τεχεράνης πιέζουν για να αναγκάσει μια λύση στο ιρανικό πρόβλημα. Τώρα βλέπουμε ότι υπάρχει μια προφανής κλιμάκωση των εντάσεων στην οποία τα μέρη φαίνεται να προκαλούν ο ένας τον άλλον με την ανησυχητική Gusto ενός παράτολμος τζογαδόρος.

Εκφράζοντας την επίσημη θέση του Κρεμλίνου, Ratrushev υποστήριξε επίσης ότι, δήλωσε: «Η Ρωσία, η Κίνα, η Ινδία, καθώς και μια σειρά άλλες χώρες καταβάλλουν μεγάλες προσπάθειες για να επιλύσει το πρόβλημα μέσω ειρηνικών διαπραγματεύσεων. Τα αποτελέσματα αυτών των προσπαθειών είναι μέχρι στιγμής μικρή, δεδομένου ότι οι ΗΠΑ και η ιρανική πλευρά έχουν πλέον λίγο ενδιαφέρονται για την επιτυχία της, αν και για διαφορετικούς λόγους. "

Το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών ζήτησε την επανέναρξη των συνομιλιών μεταξύ του Ιράν και την παγκόσμια κοινότητα. Μόσχα είναι έτοιμη να ενεργήσει ως μεσολαβητής, αλλά μέχρι τώρα, οι εντάσεις έχουν μόνο ενταθεί.

«Υπάρχει κίνδυνος στρατιωτικής κλιμάκωσης της σύγκρουσης, την οποία το Ισραήλ ωθεί τους Αμερικανούς προς", δήλωσε ο Ratrushev υποστήριξε επίσης ότι. Με άλλα λόγια, που μας φέρνει πιο κοντά σε έναν άλλο πόλεμο στη Μέση Ανατολή - η τέταρτη κατά τα τελευταία 10 χρόνια.

από : rbth.ru/

Πρόκληση μέσω ΑΠΕ κατά Ρωσίας: Mιλάνε για "καθεστώς του Πούτιν"

2012-01-21T08:50:00.000+02:00

Πρωτοφανή χαρακτηρισμό για την ρωσική κυβέρνηση και προσωπικά για τον Ρώσο πρωθυπουργό Β.Πούτιν και βέβαιο επόμενο πρόεδρο της Ρωσίας, χρησιμοποιεί σε τηλεγράφημά του το ελληνικό κρατικό Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, του οποίου φυσικά η μετάδοση των ειδήσεων βρίσκεται υπό τον απόλυτο έλεγχο της κυβέρνησης.

Στο τηλεγράφημά του το ΑΠΕ-ΜΠΕ χαρακτηρίζει την δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση του Ρώσου πρωθυπουργού Β.Πούτιν ως "καθεστώς" (!) χαρακτηρισμοί που βέβαια αποδίδονται σε ολοκληρωτικές κυβερνήσεις τύπου Βόρειας Κορέας, Συρίας κλπ.

Συγκεκριμένα στο κείμενο αναφέρεται ότι "Το καθεστώς του Πούτιν, ο οποίος είναι υποψήφιος για μια τρίτη θητεία στο Κρεμλίνο, αντιμετωπίζει κίνημα αμφισβήτησης που ξέσπασε μετά τις βουλευτικές εκλογές της 4ης Δεκεμβρίου, τις οποίες κέρδισε το κυβερνών κόμμα Ενωμένη Ρωσία και οι οποίες στιγματίσθηκαν από νοθεία, σύμφωνα με παρατηρητές και την αντιπολίτευση. Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ".

"Το καθεστώς του Πούτιν" λοιπόν για το κυβερνητικό ΑΠΕ! Δηλαδή τι θα έπρεπε να λένε στην ελληνική κυβέρνηση για τον Τ.Μπους που στις εκλογές το 2000 στις ΗΠΑ με τις "μαϊμού" ψήφος στο Μαϊάμια και την εκλογή που έστησε ο αδελφός του, επίσης κυβερνήτης του Μαϊάμι" απέναντι στον Αλ Γκορ, κέρδισε την προεδρία έστω και αν είχε πολύ λιγότερες ψήφους παναμερικανικά.

Είναι πραγματικά εντωπωσιακό το πως λειτουργούν απόλυτα ανθελληνικά οι κυβερνήσεις Παπανδρέου και Παπαδήμου απέναντι στην Ρωσία, τόσο με την περίφημη δήλωση του ΥΠΕΞ για την ρωσική διαμαρτυρία στην προφυλάκιση του Εφραίμ, όσο και για την δήλωση αναφορικά με τους αγωγούς, όπου "σβήνεται" από τον χάρτη ο South Stream.

Ως αντανάκλαση αυτών των κινήσεων, η Ρωσία έχει διατυπώσει τον σκεπτικισμό της στο ΔΝΤ, ως προς την επιτυχία του προγράμματος PSI και για την σκοπιμότητα συμμετοχής του ΔΝΤ σε μία τέτοια συμφωνία.

Η στάση της Ρωσίας έχει συμπαρασύρει και ολόκληρη την ομάδα των BRICS σε αρνητική θέση έναντι της Ελλάδας και σημειώνουμε ότι με την δανειοδότηση του ΔΝΤ κατά 20 δισ. δολάρια από το "καθεστώς Πούτιν" που λέει και το ΑΠΕ-ΜΠΕ, η Ρωσία παίζει πλέον σημαίνοντα ρόλο στο ΔΝΤ.

Με απλά λόγια, οι κυβερνώντες κατάφεραν και έβαλαν τη Ρωσία απέναντί μας. Αυτό, όντως είναι επιτυχία. Για τους εχθρούς της χώρας...

από: defencenet.gr

"ΝόμιμοΝ"

2012-01-17T04:36:00.000+02:00

του Nίκου Νικολαΐδη
Καθηγητή της Θεολογικής
Σχολής του Παν/μίου Αθηνών

Έχομε προσέξει ότι η λέξη «νόμιμον», που στεγάζει το παρόν κείμενο, διαβάζεται και αντίστροφα; Είναι, όπως επικράτησε να λέγεται «καρκινική» επιγραφή.

Αλλά, αν η ορθή και αντίστροφη ανάγνωσή της είναι τυχαία, όμως η ερμηνεία και η εφαρμογή του νοήματος και του περιεχομένου της από τους ανθρώπους και η κακοποίησή της δεν είναι τυχαία.

Ο συντάκτης του παρόντος άρθρου δεν είναι νομικός. Αλλά, από όσα γνωρίζω, στην επιστήμη του δικαίου μέχρι σήμερα υπάρχει η δυσκολία του ορισμού και του προσδιορισμού της έννοιας του δικαίου και τούτο, ένεκα της ανθρώπινης κακοπάθειας. Αλήθεια, τι είναι δίκαιο;

Η αρχαία Ρώμη, που υπήρξε το λίκνο της παραγωγής και της καλλιέργειας του δικαίου, όχι μόνο δεν οριοθέτησε και δεν εφάρμοσε την αληθινή έννοια του δικαίου, αλλά γνωρίζομε από την ιστορία πως λειτούργησαν οι Ρωμαίοι την περιβόητη και καταβόητη Pax Romana (Ρωμαϊκή ειρήνη).

Μια ειρήνη του νεκροταφείου, όπου οι υπήκοοί τους η πειθαρχούσαν στις εντολές (γράφε αυθαιρεσίες) της Μεγάλης Ρώμης η υφίσταντο αμείλικτες και μέχρι θανάτου τις τιμωρίες.

Το Κολοσσαίο της Ρώμης υπάρχει μέχρι σήμερα, όχι για να θυμίζει την αρχιτεκτονική δομή και κλασική έκφρασή του, όπως ο Παρθενώνας, αλλά για να διαδηλώνει τις θηριωδίες και τις οιμωγές που εκτυλίσσονταν στις αρένες του και τις απολάμβαναν ως θεατές οι Καίσαρες, οι Συγκλητικοί και οι «αξιοπρεπείς» και «ευυπόληπτοι», κατά τα άλλα, Ρωμαίοι Πολίτες.

Αλλά και τα δείπνα με τα ακατονόμαστα όργια των Ρωμαίων αρχόντων στο Καπιτώλιο και αλλαχού με τα φρικιαστικά επιδόρπια των μέχρι θανάτου μονομαχιών των ευτελισμένων και υποτελών δούλων, παρέμειναν στην ιστορία και στη μνήμη της ανθρωπότητας ως αποκρουστικά και απαίσια σημεία αναφοράς.

Όσο αφορά μάλιστα τους κατά των Χριστιανών διωγμούς, εδώ και αν ιλιγγιά ο νους. Ποταμοί έβαφαν τους δρόμους της τεράστιας Ρωμαϊκής επικράτειας από τα αίματα των εκατομμυρίων μαρτύρων, οι οποίοι εδιώκοντο για διακόσια πενήντα χρόνια, για το μόνο «έγκλημά» τους ότι ήταν Χριστιανοί! Κατά τα άλλα, τα μέλη της Εκκλησίας ήταν χρηστοί πολίτες, τίμιοι σύζυγοι, φιλόστοργοι γονείς κ.λπ. (Βλ. Επιστολή προς Διόγνητον, κείμενα Τερτυλλιανού κ. α.).

Κι όμως όλες αυτές οι θηριωδίες του Ρωμαϊκού Κράτους εγίνοντο εν ονόματι του δικαίου. Ήταν έργο «νόμιμον», απαντούσαν και δικαιολογούσαν την αποκρουστική, όπως τη χαρακτηρίζομε εμείς σήμερον, συμπεριφορά τους.

Ανάλογες «νόμιμες» ενέργειες στην πορεία της ζωής των ανθρώπων συναντούμε πολλές. «Νόμιμον» γεγονός ήταν, κατά τους Φαρισαίους, και η σταύρωση του Κυρίου μας Ιησού. «Νόμιμον» ήταν και οι εξορίες του Μ. Αθανασίου και του ιερού Χρυσοστόμου! «Νόμιμον» από κάθε άποψη και η αποκοπή των χειρών και της γλώσσας του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού!

«Νόμιμον» και οι αποτομές των κεφαλών και οι απαγχονισμοί των Νεομαρτύρων από τους Τούρκους! «Νόμιμον» δεδομένο αποτέλεσε κα η φυλάκιση του Κολοκοτρώνη, όπως και η δολοφονία του Καποδίστρια! «Νόμιμον» και η απόπειρα δολοφονίας του Βενιζέλου! «Νόμιμον» και η αποικιοκρατία των Άγγλων στην Κύπρο, όπως και οι εκτελέσεις των ηρώων της ΕΟΚΑ του 1955-59.

«Νόμιμον» είναι ακόμη και η εισβολή και οι φόνοι και οι βιασμοί και η κατοχή των Τούρκων στην Κύπρο! Και «νόμιμον» είναι, επιπλέον, αυτό που μας πιέζουν να δεχθούμε, να αναγνωρισθεί το 18% του πληθυσμού της Κύπρου, των τουρκοκυπρίων δηλαδή, ως ισότιμο με το 82%! Πόσα «νόμιμον» μπορούμε να απαριθμήσουμε στην ιστορία των ανθρώπων; «Επιλείψει ο χρόνος διηγήσασθαι».

Και όλα αυτά συμβαίνουν, γιατί η λέξη «νόμιμον» εξαρτάται πως ο καθένας, και μάλιστα οι κρατούντες, τη διαβάζουν και την εφαρμόζουν! Από την ορθόδοξη η την ανορθόδοξη γραφή της η λέξη λειτουργεί και δυσλειτουργείται από τους ανθρώπους.

Έτσι το «Νόμιμον» εξακολουθεί να ισχύει, όταν οι καταχραστές, οι δολοπλόκοι, οι οικονομικοί πύθωνες κυκλοφορούν ελεύθεροι, ανενόχλητοι, έχουν δισεκατομμύρια καταθέσεις στο εξωτερικό, μας κυβερνούν, θεσπίζουν άνομους νόμους, κερδοσκοπούν, μας απειλούν, αποβαίνουν κριτές και δικαστές μας η εξαγοράζουν τα Μέσα Ενημέρωσης και εμπαίζουν το λαό που υποφέρει και πένεται και δεν αντέχει άλλο... «Νόμιμον», δυστυχώς, εξακολουθεί να θεωρείται η αδικία, η αρπαγή, η σφαγή, η αποστέρηση και μιας φέτας ψωμί του άλλου.

«Νόμιμον», ακόμη, θεωρείται και η εξαθλίωση των πλείστων εκ του ελληνικού λαού, που δεν έχει ούτε και ένα ευρώ στην τσέπη του και που πέρασε τραγικά, αυτός και τα παιδιά του, από οικονομικής και ψυχολογικής πλευράς τα Χριστούγεννα, ενώ άλλοι «νόμιμα» ξεφάντωναν σε ρεβεγιόν και αμαρτωλές απολαύσεις!

Γι αὐτό και «νόμιμον» κρίνεται και η σύλληψη και προφυλάκιση παραμονές των Χριστουγέννων ως «επικίνδυνου εγκληματία» του Αρχιμ. Γέροντα Εφραίμ.

Ενός πτωχού Μοναχού, ο οποίος, κοιμάται σε σανίδια με κουβέρτες μόνο και ο οποίος, εκτός από τα προσωπικά του ενδύματα, δεν έχει άλλη περιουσία! Μόνο ο π. Εφραίμ κρίθηκε «νόμιμον» να συλληφθεί από το Συμβούλιο των δικαίων (!) Εφετών και ουδείς άλλος!

Τον πένητα, τον ανιδιοτελή, τον νυχθήμερον αγρυπνούντα για τη σωτηρία πολλών ανθρώπων, κληρικών, μοναχών, μοναζουσών και λαϊκών, νέων και συζύγων, το Συμβούλιο Εφετών, ακολουθώντας τις υπαγορεύσεις του «νόμιμον», χαρακτήρισαν τον π. Εφραίμ ως δύσχρηστον και άρα «επικίνδυνον εγκληματίαν» και τον προφυλάκισαν.

Γι αὐτούς είναι «νόμιμον» να θεωρούν ως ακίνδυνους τους φρακοφόρους λύκους, που κυκλοφορούν ασύδοτα ανάμεσά μας, τους αδίστακτους αρχιτελώνες της εποχής μας, αυτούς που διαπράττουν «εννόμους αδικίας, τους νόμους έχοντας συνηγόρους τους», κατά τον ιερό Χρυσόστομο.

Αλλά, αν οι άνθρωποι θεωρούν το ανόμημα ως «νόμιμον» και κατακρίνουν και κακοποιούν ως ανόμους τους όντας νόμιμους, γιατί έτσι τους βολεύει, πρέπει να ξέρουν πως πάνω από όλους και από όλα αποβαίνουν προκλητικοί και αναπολόγητοι, όχι στον άψυχο νόμο του δικαίου, αλλά στο ζωντανό πρόσωπο Εκείνου, που είναι ο μόνος δίκαιος και χορηγός και υπερασπιστής του δικαίου και των αδικουμένων, και αυτός είναι ο δικαιοκρίτης Θεός!

από: romfea.gr

Η πρωθυπουργία διαπομπεύει τις μετριότητες

2012-01-17T01:09:00.000+02:00

του Χρήστου Γιανναρά
εφ. "Καθημερινή" 16/1/2012

Δεν έχουν νόημα, είναι αποδεδειγμένα ατελέσφορες οι εκκλήσεις, οι προτροπές, οι υποδείξεις σε ανθρώπους των κομμάτων. Tο πάθος για την πολιτική ως παίγνιο μοιάζει ανίατη ασθένεια, ανήκε στη βλάβη.

Eπείγεται η «Nέα Δημοκρατία» να γίνει κυβέρνηση με οποιοδήποτε τίμημα. Δεν την ενδιαφέρει αν θα κυβερνήσει σε κράτος που θα έχει κηρύξει στάση στις πληρωμές μισθών και συντάξεων, με πανικόβλητα πλήθη στους δρόμους να εγκληματούν χωρίς χαλινό.

Tεκμαίρεται η αδιαφορία της N.Δ. από τα θέματα που απασχολούν τον αρχηγό και τους «επιτελείς» του, το άμεσο «περιβάλλον» του: Mάχη για τις καρέκλες, για τις θέσεις στα ψηφοδέλτια, για το ποιος θα φιγουράρει δίπλα στον αρχηγό μπροστά στις κάμερες. Oμαδοποιήσεις που αλληλομαχαιρώνονται στο Διαδίκτυο, φτήνια και ευτέλεια επιδιώξεων, ενώ το κράτος βουλιάζει στο χάος. Mονότροποι μέχρις αναλγησίας οι κομματάνθρωποι, αποκομμένοι από την πραγματικότητα, ανέγγιχτοι από την αγωνία και τον πανικό για τη συντελεσμένη στη χώρα καταστροφή, παχυδερμικά ανέμελοι για τις ευθύνες τους, για τις νωπές αθλιότητες της πενταετίας τους.

Δεν έχουν νόημα οι καταγγελίες, το ξεμπρόστιασμα, η διαπόμπευση. Eίναι ανίατη ψυχοπάθεια η εξουσιολαγνεία, βεβαιωμένη απώλεια επαφής με την πραγματικότητα. Tα «παλαιά στελέχη» της «παράταξης» απέδειξαν επί πέντε χρόνια εξωφρενική ανικανότητα και φαυλότητα, αλλά παραμένουν όλα επί σκηνής. Aπό κοντά οι νεοφανείς υπασπιστές του αρχηγού, έχουν κιόλας στεγανό ο καθένας και αυτονομημένο το δικό του μικροσύμπαν, και ανταγωνίζονται σε θριαμβολογίες ποιος δικαιώνεται για τις υποδείξεις του στον αρχηγό.

H αρχηγία σε ένα τέτοιο κόμμα αμετανοησίας και ευτέλειας τι σημαίνει για τον κ. Σαμαρά, ποιες ικανοποιήσεις του προσφέρει, ποιες φιλοδοξίες του μπορεί να υπηρετήσει; Tι να την κάνει την πρωθυπουργία όταν δεν διαθέτει παρά φθαρμένα, σπιθαμιαία αναστήματα για να αντιπαλαίψει ιλιγγιώδη προβλήματα σε μια χώρα ρημαγμένη, βυθισμένη στην απόγνωση; Δεν τον τρομάζει το ταπεινωτικό, οικτρό τέλος που είχαν τρεις κιόλας πριν από αυτόν πρωθυπουργοί παραδομένοι σήμερα στη χλεύη και στην περιφρόνηση του λαού και της Iστορίας; Γιατί επιμένει να βαδίζει, δίχως την παραμικρή παρέκκλιση, στα ίχνη τους;

H εξουσία μεγεθύνει εξευτελιστικά τη μετριότητα, τη γελοιοποιεί, τη διαπομπεύει. O θλιβερός ολίγιστος των Παπανδρέου, μέσα σε δύο μόλις χρόνια, είχε κατασυντριβεί από την πρωθυπουργία, διασυρμένος απεπανόρθωτα, φορτωμένος την ευθύνη εγκλημάτων καταστροφής της ζωής εκατομμυρίων Eλλήνων και υπόλογος για το διεθνές ρεζίλεμα του ελληνικού ονόματος.

O προκάτοχός του στην πρωθυπουργία, Kαραμανλής ο βραχύς, κατέρρευσε, επίσης κατεξευτελισμένος, ένα μόλις χρόνο μετά την ανανέωση της λαϊκής εντολής που είχε μεγαλόθυμα αμνηστεύσει τη μνημειώδη ανικανότητα, ατολμία και φαυλότητα της πρώτης του τριετίας. Σήμερα δεν τολμάει να ξεμυτίσει σε δημόσιο χώρο, τον περιμένουν οι προπηλακισμοί του αγανακτισμένου πλήθους – έχει απωθηθεί στο περιθώριο της κοινωνίας και της Iστορίας.

Kάτι ανάλογο και ο K. Σημιτης, που δεν έκρυβε την περιφρόνησή του για οτιδήποτε ελληνικό, αλλά με ελλαδικότατες μικροπονηριές (Greek Statistics) πέτυχε την είσοδο της χώρας στην Eυρωζώνη, ενώ ήταν πήλινα, εγκληματικώς σαθρά, τα πόδια της Oικονομίας. Kαι το ποιόν των «μεταρρυθμίσεών» του ξεσκεπάστηκε οδυνηρά με τις πομπές της δεύτερης κυβερνητικής του τετραετίας.

Δεν τρομάζει τον κ. Σαμαρά αυτός ο αμείλικτος διασυρμός της μετριότητας από τη δοκιμασία στο καμίνι της πρωθυπουργίας; Kαι η μετριότητα δεν μετριέται τόσο με βάση τα έκτακτα προσόντα όσο με την απουσία κάποιων ηγετικών ικανοτήτων, ελάχιστα φανταχτερών, που ειδικά σήμερα, σε εποχή κυριαρχίας των επιδερμικών εντυπώσεων, αποδείχνονται κεφαλαιώδη χαρίσματα. Tο πρόβλημα της Eλλάδας σήμερα είναι ένα: να ξηλωθεί, αλλά μεθοδικά και ειρηνικά, το παρασιτικό, πελατειακό καθεστώς της κομματοκρατίας και να στηθεί εξ υπαρχής κράτος στην υπηρεσία της κοινωνίας. Kράτος με πρωτεύονται στόχο τη λιγότερη δυνατή αδικία, την ποιότητα της ζωής, την άνοδο της κατά κεφαλήν καλλιέργειας. Tον πολιτικό που θα τολμήσει αυτές τις στοχεύσεις, ο λαός θα τον λατρέψει, κύριε Σαμαρά.

Eίναι στοχεύσεις που δεν απαιτούν οπωσδήποτε «μπαλκονάτο» ηγέτη, εντυπωσιακή επιβλητικότητα. Aπαιτούν τη σεμνή οξυδέρκεια που ξέρει να ξεχωρίζει ποιότητες, να εντοπίζει αποτελεσματικούς συνεργάτες, να αξιοποιεί την ανιδιοτέλεια και το δημιουργικό πάθος. Aπαιτεί την πανίσχυρη τόλμη της διακινδύνευσης, της ετοιμότητας για αυτοθυσία.

O νουνεχής πολίτης ξέρει ότι δεν μπορεί να περιμένει τίποτα, μα απολύτως τίποτα, από το προσωπικό των κομμάτων της σημερινής πολιτικής σκηνής. Kαι ο πιο καθαρός, ο πιο τίμιος πολιτευτής βαρύνεται με το στίγμα της σύμπραξης στα εγκλήματα των κυβερνήσεων που μας οδήγησαν στην τωρινή χρεοκοπία και διεθνή διαπόμπευση. O κ. Σαμαράς δεν αποτελεί εξαίρεση ούτε κάποιος από τους δελφίνους στο ΠAΣOK.

Θα αποτελέσει εξαίρεση όποιος, κατέχοντας τη θέση του αρχηγού στο ένα ή στο άλλο κόμμα, επαγγελθεί τη διάλυση του κόμματός του και τη συγκρότηση ενός ριζικά καινούργιου σχηματισμού με κριτήριο άφθορη ποιότητα και ετοιμότητα κοινωνικής προσφοράς.

O ηγέτης με τη σεμνή οξυδέρκεια θα εντοπίσει τους ανθρώπους τους ικανούς να απελευθερώσουν τη δημόσια διοίκηση από κάθε κομματική παρέμβαση και επιρροή. Tους σοφούς νομικούς που θα μεταφράσουν σε νομοθεσία τους συνταγματικούς περιορισμούς στον συνδικαλισμό των δημόσιων λειτουργών. Που θα καθαρίσουν τελεσίδικα τα πανεπιστήμια και τα σχολεία από τη λοιμική των κομματικών νεολαιών. Που θα σαρκώσουν σε λειτουργικούς θεσμούς μιαν άτεγκτη αξιοκρατία, τον συνεχή έλεγχο της ποιότητας, της παραγωγικότητας, της δημιουργικής φαντασίας σε κάθε πτυχή του συλλογικού βίου.

Tέτοιες στοχεύσεις μοιάζουν ουτοπικές, δονκιχωτικές, για τα θύματα της ψυχοπαθολογικής εξουσιολαγνείας. O ρεαλισμός των στοχεύσεων είναι απρόσιτος στη μονοτροπία της ιδιοτέλειας.

"ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" 15 ΙΑΝ 2012

Κατάλαβες Τώρα;

2012-01-16T23:44:00.000+02:00

Κατάλαβες τώρα γιατί κατέστρεψαν μεγάλες υγιείς ελληνικές βιομηχανίες (ΙΖΟΛΑ, ΠΙΤΣΟΣ, ΕΣΚΙΜΟ, ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΠΑΤΡΑΙΚΗ, A ΙΓΑΙΟ, ΧΡΩΠΕΙ, ΠΥΡΚΑΛ) και έκαψαν σε διάστημα 2 μηνών μεγάλα ελληνικά πολυκαταστήματα (ΜΙΝΙΟΝ, ΚΑΤΡΑΝΤΖΟΣ ΣΠΟΡ, ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΚΛΑΟΥΔΑΤΟΣ);Για να βρουν άνετα χώρο, χωρίς προσπάθεια, τα δικά τους μπακάλικα που διαφορετικά δε θα μπορούσαν να μπουν στην ελληνική αγορά...

Κατάλαβες τώρα γιατί σου δίνανε τζάμπα κάρτες οι τράπεζες; Για να σου πάρουν το πατρικό σου. Δεκάρα δεν δίνανε για τις δόσεις σου. Με χαρτιά τυπωμένα σου πήραν και σου παίρνουνε το σπίτι, το χωράφι, το μαγαζί.

Κατάλαβες τώρα γιατί σε χώσανε στο χρηματιστήριο;Όταν ένας πρωθυπουργός τής χώρας προέτρεπε τον απλό κόσμο να βάλει το κομπόδεμά του στο στημένο παιγνίδι τού χρηματιστηρίου, δεν εννοούσε ακριβώς τις παραγωγικές επενδύσεις, αλλά τον τζόγο.

Κατάλαβες τώρα ότι κάποιοι γίνανε πάμπλουτοι σε μια νύχτα ανταλλάσσοντας τον πλούτο σου, τον ιδρώτα σου, με αέρα;Κατάλαβες τώρα γιατί γουστάρουν τόσο την... "ελεύθερη αγορά"; Για να κλείσει ο μπακάλης τής γειτονιάς και να στέλνεις τον κόπο σου στα μεγαλομπακάλικα τής Γερμανίας. Σε βγάλανε, ψαράκι, από τη γυάλα σου και στη συνέχεια σε πέταξαν στον ωκεανό με τα σκυλόψαρα, που έχουντους δικούς τους κανόνες... διατροφής.

Κατάλαβες τώρα γιατί αγαπάνε τους "μη νόμιμους μετανάστες" τόσο πολύ οι εκλεγμένοι «αλήτες» μας; Για να κάνουν με τη δυστυχία εκείνων κι' εμάς δυστυχισμένους.

Κατάλαβες τώρα, ψαράκι, πόσο αξίζει η γυάλα σου; Γιατί αυτή είναι η καλύτερη γωνιά στον κόσμο - το καλύτερο οικόπεδο - και την κοστολογούν μόλις 300 δις συμπεριλαμβανομένων και των... αρχαιοτήτων.Κατάλαβες τώρα γιατί αλλάζουν το ονοματάκι στην Εθνική σου Οδό; Θέλεις 20 ευρώ πλέον για να πας από Αθήνα στη Θεσσαλονίκη χρησιμοποιώντας την Εθνική σου Οδό, ενώ ήταν υποχρέωση τού κράτους να την κατασκευάσει και όχι να την ξεπουλήσουν στον κάθε "όμορφο" που παριστάνει τον... εργολάβο.

Κατάλαβες τώρα γιατί σου πουλάνε φθηνά τα... χαζοκούτια;

Για να σε κάνουν να τρως κουτόχορτο στα λιβάδια των... σήριαλς. Για να σε πετάνε μπαλάκι από τη μεσημεριανή χαζοβιόλα στον απογευματινό πληρωμένο τελάλη της προπαγάνδας τους. Από το πρωί μέχρι το βράδυ μια θλιβερή παρέλαση υπερεκτιμημένων "τίποτα", με καμιά ειδικότητα, στον αέρα.

Κατάλαβες τώρα γιατί σ' έδιωξαν από το χωριό και από τη γη σου, δίνοντάς σου

μια θέση στο... "δημόσιο"; Για να τα δώσουν δωρεάν στους νέους... "εποίκους".

Κατάλαβες τώρα γιατί πρέπει το ζευγάρι να δουλεύει σε δυο δουλειές, ενώ ο παππούς θα πρέπει να δουλεύει ακόμα και στα... 70 του; Για να μεγαλώνουν τα παιδιά μόνα τους χωρίς κανένα προσανατολισμό και αρχές. Για να χαθεί η «καταραμένη» φυλή σου. Τούτο το ξέρουν πολύ καλά και γι' αυτό προωθούν την... υπογεννητικότητα.

Κατάλαβες τώρα γιατί στη Βουλή δεν μπαίνει κανένας σοβαρός άνθρωπος; Επειδή αυτός δεν θέλει ν' ανήκει στον θίασο των 300 που προδιαγράφουν οι κομματικές λίστες, τις οποίες συντάσσουν κυρίαρχα οι ντόπιοι τοποτηρητές της παγκοσμιοποίησης μαζί με τις "άγιες οικογένειες" του τόπου. Έτσι, στο θέατρο που λέγεται... Βουλή, δεν θα βρείτε σήμερα σχεδόν κανέναν από τους λαμπρούς Έλληνες διανοητές και επιστήμονες, επειδή δεν είναι... θεατρίνοι.

Κατάλαβες τώρα γιατί τα κάνουν όλ' αυτά; Επειδή είναι υπεύθυνοι για τον κάθε ΕΛΛΗΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ...ΓΕΝΝΗΘΕΙ, για την κάθε ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ...ΓΕΝΝΗΘΕΙ. Γιατί δεν θέλουν άλλους Έλληνες σ' αυτόν τον τόπο. Ούτε στο γένος, ούτε στη σκέψη.

«Θα πέσει η Ελλάδα;»

2012-01-15T18:38:00.000+02:00

«Θα πέσει η Ελλάδα»; Αυτός είναι ο τίτλος που χρησιμοποιεί στο πρωτοσέλιδο της η γερμανική εφημερίδα Handelsblatt, που φιλοξενεί ρεπορτάζ, αναλύσεις, συνεντεύξεις και σχόλια για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας...

«Σχεδόν χωρίς να γίνει αντιληπτό από τη δημοσιότητα, η κατάσταση στην Ελλάδα οξύνεται περαιτέρω. Οι διαπραγματεύσεις για τη μείωση του χρέους μένουν στάσιμες και οι τράπεζες δεν εμπιστεύονται την ικανότητα του κράτους για μεταρρυθμίσεις καταθέτοντας κάθε βράδυ δισεκατομμύρια στην ΕΚΤ» γράφει η εφημερίδα, σύμφωνα με την Deutsche Welle.

«Πίσω από κλειστά μικρόφωνα και κάμερες στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες οι αισιόδοξες δηλώσεις αντικαθίστανται από έντονες αμφιβολίες για την ικανότητα παραμονής της Ελλάδας στη νομισματική ένωση» σημειώνει η Handelsblatt.

Στην ηλεκτρονική της έκδοση η εφημερίδα φιλοξενεί άρθρο του Gerd Höhler με την φωτογραφία ενός άστεγου στο κέντρο της Αθήνας. Ο αρθρογράφος υπογραμμίζει ότι η Ελλάδα απειλεί με πραγματική κόλαση και φιλοξενεί δηλώσεις του Λουκά Παπαδήμου.

Παράλληλα φιλοξενούνται ρεπορτάζ για τις διαπραγματεύσεις αναφορικά με το κούρεμα του ελληνικού χρέους αλλά και συνέντευξη του συμβούλου του Γερμανού υπουργού Οικονομικών,Κλέμενς Φουστ που σημειώνει ότι μία ενδεχόμενη έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα είχε επιπτώσεις και σε άλλες χώρες της ευρωζώνης που πλήττονται από την κρίση.

από:www.real.gr

Έτοιμοι οι Τούρκοι να επιτεθούν στη Συρία με τις ευλογίες του ΝΑΤΟ

2012-01-13T19:56:00.000+02:00

Η Τουρκία και οι δυτικοί σύμμαχοί της ετοιμάζονται να μεταφέρουν στη Συρία τους Λίβυους μαχητές, τους οποίους εκπαίδευσαν και εξόπλισαν για να ανατρέψουν τον Καντάφι.

Περίπου 600 τέτοιοι μαχητές έχουν ήδη καταφτάσει στη Συρία.

Η εφημερίδα Daily Telegraph αναφέρει πως την Παρασκευή που μας πέρασε διεξήχθησαν μυστικές συναντήσεις στην Κων/πολη μεταξύ Τούρκων αξιωματούχων και Σύριων αντιφρονούντων.

Λέγεται πως εδώ και μήνες υπάρχει μεγάλη λαθραία εισαγωγή όπλων μέσω των συνόρων της Ιορδανίας, και όλα δείχνουν πως η κατάσταση τείνει να εξελιχθεί σε εμφύλιο πόλεμο. Σήμερα όμως βλέπουμε την κλιμάκωση αυτής της εξέλιξης, με την είσοδο στη χώρα «εθελοντών».

Η Τουρκία, και η Δύση δείχνουν απεγνωσμένες στη προσπάθειά τους να δημιουργήσουν έναν μύθο γενικευμένης αντίστασης εντός της Συρίας, και οι κινήσεις που έκαναν για να προκαλέσουν κύματα λιποταξίας στον συριακό στρατό έχουν μέχρι στιγμής αποτύχει.

Η Μόσχα αντέδρασε, υπονοώντας πως ίσως προμηθεύσει με όπλα το συριακό καθεστώς. Αποκάλεσε δε το εμπάργκο όπλων στην Συρία ως «άδικο» μέτρο.

Παράλληλα, η Μόσχα ανακοίνωσε πως θα αποστείλει ναυτική δύναμη στη συριακή ναυτική βάση Tartus της ανατολικής Μεσογείου, κοντά στα σύνορα Τουρκίας- Συρίας.

Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Lavrov κατήγγειλε τις ξένες παρεμβάσεις στη Συρία, χωρίς όμως να κατονομάσει την Τουρκία, την Ιορδανία, κ.ά.

Η κρίση εξελίσσεται. Ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Biden θα επισκεφτεί την Άγκυρα αύριο και μεθαύριο. Αυτό αποτελεί ένδειξη πως οι ΗΠΑ δίνουν στη Τουρκία το ο.κ. να επέμβει στη Συρία.

Ο βασιλιάς της Ιορδανίας επισκέφτηκε το Ισραήλ. Ο βασιλιάς αποτελεί τον δίαυλο μεταξύ Σ. Αραβίας και Ισραήλ, και παράλληλα αποτελεί τον κύριο σύμμαχος στη περιοχή, των μυστικών υπηρεσιών της Δύσης.

Η Τουρκία έχει ξεθαρρέψει τελευταία, και αναλαμβάνει πρωτοβουλίες στο συριακό ζήτημα. Ο υπουργός Εξωτερικών Davitoglou άφησε να εννοηθεί πως η χώρα του είναι έτοιμη να εισβάλλει, εφόσον πρώτα πάρει την έγκριση της Δύσης. Στη συνέχεια συναντήθηκε με τους υπουργούς Εξωτερικών της ΕΕ, και των χωρών μελών του Αραβικού Συνδέσμου.

Η ημερομηνία κατά την οποία έκανε τις δηλώσεις του ο Davitoglou (29/11), θα ξεχωρίζει στο εξής, εφόσον θα συμβολίζει την διάρρηξη της επίσημης πολιτικής της σύγχρονης Τουρκίας με τις αρχές που έθεσε ο ιδρυτής της Kemal Ataturk, ο οποίος είχε δεσμευτεί να μην επιτρέψει τη χώρα του να αναμιγνύεται στα εσωτερικά του μουσουλμανικού κόσμου, αλλά να συγκεντρωθεί στον εκσυγχρονισμό της και μόνο.

Προφανώς, η σημερινή ισλαμική κυβέρνηση θεωρεί ότι είναι ήδη αρκετά σύγχρονη, και μπορεί να ασχοληθεί και πάλι με το οθωμανικό της παρελθόν.

Αν ένας τουρκικός στρατός κινηθεί προς τη Συρία, θα πρόκειται για μια ιστορική καμπή. Πέρασε ένας ολόκληρος αιώνας από τότε που η αραβική εξέγερση έδιωξε τους Τούρκους από τη Μέση Ανατολή. Η τότε εξέγερση σχεδιάστηκε από την Βρετανία. Σήμερα, αν και αδύναμη, η Βρετανία συνεχίζει να διαδραματίζει παρόμοιο ρόλο, μόνο που αυτή τη φορά ενθαρρύνει τη Τουρκία να επιστρέψει στη Μ. Ανατολή!

Πριν από 100 χρόνια, οι Άγγλοι έστρεψαν επιτυχώς τους Άραβες εναντίον των Τούρκων. Σήμερα οι Τούρκοι τα βρήκαν με κάποιους Άραβες, που έχουν διαφορές με κάποιους άλλους.

Του M K Bhadrakumar, πρώην πρέσβη της Ινδίας.

Information Clearing House

http://www.informationclearinghouse.info/article29859.htm

Απόδοση: S.A.

www.antinews.gr/

Οι μοιραίες υπογραφές Παπανδρέου

2012-01-13T19:35:00.001+02:00

του Τέρενς Κουίκ

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Επίκαιρα" στις 5/1/12

Αργά ή γρήγορα, είτε πιάσουν τα κολπάκια του είτε όχι για να μείνει όσο γίνεται περισσότερο ακόμα στην προεδρική καρέκλα του ΠΑΣΟΚ, ο Γεώργιος Ανδρέα Παπανδρέου θα αποχωρήσει νομοτελειακά και από το κόμμα του πατέρα του και από την πολιτική σκηνή της Ελλάδας.

Το τι θα πράξει μελλοντικά λίγο μας ενδιαφέρει. Θα μπορούσαμε εύκολα να του ευχηθούμε καλό ταξίδι όπου κι αν πάει, αλλά είμαστε υποχρεωμένοι να του υπενθυμίσουμε ότι υπάρχει το πολύ ζωηρό μετεκλογικό ενδεχόμενο να πρέπει να μείνει εδώ, αφού κάποιοι από τώρα σκέφτονται να του ζητήσουν να απολογηθεί για μια σειρά πράξεων που τραυμάτισαν ανεπανόρθωτα την Ελλάδα. Όχι μόνο εκείνος, αλλά και οι συνυπηρετήσαντες με αυτόν, με ομόφωνη στήριξή τους στις αποφάσεις του.

Παρενθετικά, να επισημάνω ότι δεν υπήρξε η παραμικρή διάψευση ή αντίδραση σε πρωτοσέλιδο δημοσίευμα της εφημερίδας Το Παρόν, που ανέφερε ότι ο Παπανδρέου, για να φύγει από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, ζητά πρώτα να έχει εγγυήσεις ότι δεν θα κυνηγηθεί για τις βλαπτικές πράξεις της διακυβέρνησής του, που του καταμαρτυρούν πλέον και πολλοί εκ των «πράσινων συντρόφων» του.

Ποιες είναι αυτές οι βλαπτικές πράξεις; Όσες βιώνει ο ελληνικός λαός από τον Οκτώβριο του 2009 μέχρι σήμερα, με πύρινες... ουρές που θα φτάσουν μέχρι τη δεκαετία του 2020.

Αλλά είναι μόνο αυτές που θα πρέπει να καταγραφούν στον πολιτικό φάκελο του πιο αποτυχημένου εκλεγμένου πρωθυπουργού όλων των εποχών, αφού η θητεία του κράτησε μόλις είκοσι πέντε μήνες και κάτι ημέρες, αποχωρώντας από τη θέση του με την πλήρη κατακραυγή ακόμα και εκείνων που τον εμπιστεύτηκαν και τον ψήφισαν;

Ασφαλώς όχι.

Σε αδρές γραμμές, σε μεγάλες επικεφαλίδες, ο Γεώργιος Ανδρέα Παπανδρέου στη θητεία του ως πολιτικού –και, μάλιστα, σε καρέκλες υψηλής ευθύνης– χρεώ νεται με τις εξής τρεις πολύ σημαντικές υπογραφές:

1. Το 2002, ως υπουργός Εξωτερικών, υπέγραψε τη συμφωνία της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την ελεύθερη εισαγωγή αγροτικών προϊόντων από τρίτες χώρες.

2. Το 2003, ως υπουργός Εξωτερικών, υπέγραψε τη συμφωνία της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη «χωματερή» των λαθρομεταναστών, που ακούει στο όνομα «Δουβλίνο ΙΙ».
3. Το 2010, ως πρωθυπουργός, έδωσε το «πράσινο φως» για να υπογραφούν το Μνημόνιο 1 και η πρώτη Δανειακή Σύμβαση με το ΔΝΤ, την ΕΕ και την ΕΚΤ.

Στην πρώτη περίπτωση,ο Γεωργιος Ανδρέα Παπανδρέου έβαλε ουσιαστικά την υπογραφή του για την οριστική «ταφόπλακα» των ελληνικών αγροτικών ή θαλάσσιων προϊόντων, αφού –ενδεικτικά αναφέρω ορισμένα– οι πατάτες Αιγύπτου, τα λεμόνια Τουρκίας, οι πορτοκαλοχυμοί Χιλής, οι ντομάτες Συρίας, τα ψάρια Μαρόκου, ο κρόκος Ιράν, το ρύζι Ινδίας ή Κίνας κ.λπ. κατέκλυσαν την αγορά σε τιμές ισοπεδωτικές, εφόσον ισοπεδωτικά είναι και τα μεροκάματα εκείνων που τα καλλιεργούν και τα παράγουν στις χώρες τους.

Η συγκεκριμένη υπογραφή του ΓΑΠ ήταν σαφές ότι ευνοούσε μόνο όλες εκείνες τις χώρες της Ευρωζώνης που δεν έχουν αγροτική παραγωγή και ήθελαν να ψωνίζουν πιο φτηνά από τρίτους, αντί από τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου. Η συμφωνία του 2002 λύγισε τους πάντες στην ελληνική ύπαιθρο. Ο ΓΑΠ, για μια ακόμα φορά, υπηρέτησε στη συγκεκριμένη περίπτωση τα ξένα συμφέροντα και μόνο.

Πάντως, σε αυτό το θέμα δεν θα τον άφηνα μόνο του να λογοδοτήσει στην Ιστορία. Συμμέτοχοι στο έγκλημα είναι και ο τότε υπουργός Γεωργίας, Γεώρ γιος Δρυς, και, φυσικά, ο τότε πρωθυπουργός, Κωνσταντίνος Σημίτης. Ο πρώτος δεν αντέδρασε, απεναντίας συναίνεσε· ο δε δεύτερος είχε δώσει την εντολή, ως ο επικεφαλής της ελληνικής κυβέρνησης...

Στην άλλη περίπτωση, του 2003, δηλαδή της συμφωνίας Δουβλίνο ΙΙ, μου είναι αδιανόητο να καταλάβω για ποιο λόγο ο Γεώργιος Ανδρέα Παπανδρέου έβαλε την υπογραφή του σε ένα ζήτημα που κατάντησε τη χώρα μας χωματερή των λαθρομεταναστών. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς αποδέχτηκε να γίνει η Ελλάδα ο φράκτης που θα εμπόδιζε εκατοντάδες χιλιάδες απελπισμένους ανθρώπους, κυρίως από την Ασία, να προωθηθούν και στις άλλες χώρες της Ευρώπης, με τις γνωστές ολέ θριες –ακόμη και εγκληματικές και αιματηρές– συνέπειες για την Ελλάδα και τους Έλληνες.

Μπορεί να μου πει κάποιος ότι για μια ακόμα φορά υπάκουσε στις προσταγές των ξένων, χωρίς να σκεφτεί τη χώρα του. Θα του απαντήσω ότι αυτή είναι κοινή πεποίθηση που δεν αφορά μόνο στο Δουβλίνο ΙΙ, για το οποίο, πάντως, έχει δύο ακόμα συνενόχους: τον τότε υπουργό Δημόσιας Τάξης, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, και, φυσικά, και πάλι τον τότε πρωθυπουργό, Κωνσταντίνο Σημίτη.

Όσο για το Μνημόνιο 1 και τη Δανειακή Σύμβαση του 2010, που ήταν η αφετηρία των όσων συμβαίνουν μέχρι σήμερα, δεν νομίζω ότι χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση. Αυτά θα είναι έτσι κι αλλιώς η ναυαρχίδα των κατηγοριών, όταν έρθει η ώρα του λογαριασμού...

Η Ελληνική Πρόταση για την Παιδεία της Ευρώπης

2012-01-11T01:35:00.000+02:00

πρωτοπρ. Γεωργίου Α. Μεταλληνού Δρος Θ. - DR. PHIL.
Καθηγητού Πανεπιστημίου Αθηνών

Μια ιθύνουσα μορφή τού πολιτικού μας κόσμου μού υπέβαλε μια μέρα το ερώτημα: «Πως είναι δυνατόν, τόσο παθητικά, εν είδει ταπεινής θεραπαινίδος, να συνεργασθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση με το NATO και την παγκόσμια Υπερδύναμη στη διάπραξη τού ειδεχθούς εγκλήματος στο Κόσσοβο; Πού είναι η "κουλτούρα" της και ο Χριστιανισμός της;». Η απορία αυτη τού εκλεκτού συνομιλητού μου προϋποθέτει αυτό, που επανειλημμένα στα τελευταία δέκα χρόνια τονίζουμε: Η παρουσία μας στην Ενωμένη Ευρώπη (και μέσω αυτής στη «Νέα Τάξη», που οργανώθηκε και διευθύνεται από την προέκταση της Ευρώπης, τις Η.Π.Α.), δεν είναι πρωταρχικά πρόβλημα οικονομικό και πολιτικό, αλλά πολιτιστικό και πνευματικό. Στην Ε.Ε. κρίνεται ο πολιτισμός μας, η Ιστορική συνέχεια ή ασυνέχειά μας. Η παλαιά κοραϊκή θέση για την ταύτιση τού πολιτισμού μας με τον δυτικοευρωπαϊκό, που την οικειοποιήθηκαν και την προπαγανδίζουν οι ενσαρκωτές τού ιδίου πνεύματος, δεν αντέχει επιστημονικά και στην πιο καλόπιστη κριτική.

Ορθόδοξος και Ευρωπαϊκός πολιτισμός είναι «μεγέθη αλληλοαποκλειόμενα» και όχι «αλληλοσυμπληρούμενα» (βλ. την ομότιτλη μελέτη μου δημοσιευμένη το 1996 από την Ι. Μητρόπολη Ηλείας). Είναι δε γνωστό, ότι καρδιά τού πολιτισμού είναι η παιδεία, ως καλλιέργεια και διάπλαση - διαμόρφωση τού όλου ανθρώπου, ο οποίος στη συλλογική πραγμάτωσή του παράγει τον πολιτισμό του, ως οργάνωση και διευθέτηση τού κοινωνικού χώρου, σύμφωνα με το περιεχόμενο της ψυχής του. Κατά τον γνωστό διπλωμάτη και Ιστορικό των πολιτισμών ARNOLD ΤΟΥΝΒΕΕ «ψυχή τού πολιτισμού είναι ο πολιτισμός της ψυχής».

Από τα ευρωπαϊκά κείμενα, κυρίως τα αναφερόμενα σε θέματα παιδείας, φαίνεται ότι επιδιώκεται βαθμιαία καθολική ενιαιοποίηση, που είναι δυνατή με τη δημιουργία ενιαίας πολιτικής, πολιτιστικής και ιστορικής συνείδησης. Αυτά σημαίνουν: ενιαία πολιτική σύλληψη και δράση, ένταξη σε ένα πολιτισμικό πλαίσιο -και αυτό είναι το δυτικοευρωπαϊκό (πρβλ. τα υποστηριζόμενα από τον καθηγητή SAMUEL HANTINGTON) και νέα ανάγνωση και γραφή της ευρωπαϊκής Ιστορίας για την ενιαία κατανόησή της.

Γι' αυτό δεν γίνεται ευχάριστα δεκτός ο ελληνορθόδοξος πολιτισμός, που είναι ο πολιτισμός σύνολης της Ορθοδοξίας, διότι αναιρεί αυτόχρημα όλες τις ευρωπαϊκές πραγματώσεις από τον Καρλομάγνο και εξής. Η Χώρα μας δε, εκπροσωπεί και εκφράζει τον ορθόδοξο κόσμο αυτή τη στιγμή στην Ε.Ε. Παρά δε τις ατομικές ασυνέπειες και προσωπικές παρεκκλίσεις, συλλογικά εκφράζουμε ακόμη τον πολιτισμό της ελληνορθόδοξης παράδοσης, ενσαρκώνοντας σε πολλά σημεία ένα άλλο τρόπο σκέψης, λόγου και πράξης. Και αυτό είναι ακριβώς, που δεν μπορούν να ανεχθούν οι αρχιτέκτονες τού συγχρόνου ευρωπαϊκού πολιτισμού και της νέας παγκόσμιας πραγματικότητας («παγκοσμιοποίηση»).

Θεμελιακά συστατικά τού ελληνορθόδοξου πολιτισμού είναι: α) Η ισορροπία των σχέσεων με τον Θεό, τον συνάνθρωπο και τον εαυτό μας, σε ένα τρισορθογώνιο σύστημα βιωματικής αναφοράς, που συνιστά την ακεραιότητα και ενότητα τού ανθρωπίνου προσώπου, όπως φαίνεται στην περίπτωση τού «Αγίου», που είναι το βιοκοινωνικό πρότυπο της Ορθοδοξίας.

Το ήθος αυτό διαμορφώνεται στη Θεία Λειτουργία, τη συνισταμένη τού πολιτισμού μας: Οι λειτουργικές φράσεις «Άνω σχώμεν τας καρδίας», «εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα», «αγαπήσωμεν αλλήλους, ίνα εν ομονοία ομολογήσωμεν Πατέρα, Υιόν και Άγιον Πνεύμα...», είναι οι συντεταγμένες αυτής της συνείδησης, που οδηγεί σε ανάλογο ήθος.

β) Η υπέρβαση της θρησκείας και της θρησκειοποίησης της Πίστεως, ως τρόπου υπάρξεως. Παράλληλα, υπέρβαση και της (καντιανής) καθηκοντολογίας. Η πίστη είναι η αναφορά όλου τού ελληνορθόδοξου πιστού στην Άκτιστη Θεία Χάρη και η συνεχής ζήτηση χάρης. Όχι με τη θρησκευτική έννοια της δοσοληψίας, που είναι ταυτόχρονα μαγική (DO, UT DES), αλλά ως βίωση και έκφραση της συνειδήσεως, ότι «εν αυτώ ζώμεν και κινούμεθα και εσμέν» (Πράξ. 17,28) και ότι «χωρίς Αυτού ου δυνάμεθα ποιείν ουδέν» (Ιωάν. 15,5).

γ) Η προτεραιότητα της καρδιάς, όχι μόνο ως πηγή συναισθήματος και τρυφερών ανθρωπίνων αισθημάτων, αλλά ως κέντρου της υπάρξεως, στο οποίο συντελείται η κοινωνία με τη θεϊκή Χάρη, που παράγει το Χριστοειδές Έθος (Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης στο «Συμβουλευτικόν Εγχειρίδιόν» του περιγράφει την αγιοπνευματική λειτουργία της καρδίας). Η κάθαρση της καρδίας από τα πάθη δεν είναι μόνον η αφετηρία τού αγώνα τού Ρωμηού για τη θέωση, τον απόλυτο σκοπό της υπάρξεώς του, αλλά και για τη δυνατότητα κοινωνίας αγαπητικής με τους «άλλους», τους συνανθρώπους. Στο πανηγύρι ή το γλέντι του ο Ρωμηός εύχεται: «καλή καρδιά», που παραπέμπει στον αναστάσιμο ύμνο «εν καθαρά καρδία σε δοξάζειν». Χωρίς «καθαρή καρδιά» - «καλή» -φιλόθεη δηλαδή και φιλάνθρωπη καρδία δεν είναι δυνατόν να συμπηχθεί αυθεντική διανθρώπινη κοινωνία.

Ένα περίφημο χριστιανικό κείμενο τού β' αι., «Ο Ποιμήν τού Ερμά», λέγει ότι πρέπει να παύσουμε να είμεθα «λίθοι στρογγυλοί» και να γίνουμε «λίθοι τετράγωνοι», για να μπορέσουμε να συμπήξουμε θεοκεντρικήν κοινωνίαν. Αυτό ακριβώς επιδιώκει - και προτείνει ως μοντέλο της εν Χριστώ κοινωνικής ύπαρξης - ο Μοναχισμός μας.

Το μοναστικό κοινόβιο είναι το πρότυπο των Κοινοτήτων μας. Σ' αυτό η μαρξιστική αρχή «ο καθένας προσφέρει ανάλογα με τις δυνατότητές του και απολαμβάνει ανάλογα με τις ανάγκες του» αποδεικνύεται χριστιανική-ορθόδοξη πράξη πολλούς αιώνες προ τού Μαρξ. Αυτό το πνεύμα της ανιδιοτέλειας εκφράζει η ελληνική παροιμία: «Κάμε το καλό και ρίξ' το στο γυαλό» - μοναδική μ' αυτή τη μορφή, που ανάγει τη σκέψη στον κυριακό λόγο «μακάριον εστί διδόναι μάλλον ή λαμβάνειν» (Πράξ. 20, 35). Είναι η πνευματική μήτρα, που γεννά ανά τους αιώνες το ελληνικό ολοκαύτωμα, που είναι η εκούσια αυτοθυσία για τους άλλους. Θερμοπύλες, Αλαμάνα, Μανιάκι, Κούγκι, Ζάλογγο, Αρκάδι είναι οριακές στιγμές τού ελληνικού ολοκαυτώματος. Το ελληνικό όμως ολοκαύτωμα περνά μέσα από τον αυτοβιασμό της φύσεως ως άσκηση (Ματθ. 11,12), για να καταρρεύσει «η αυτοκρατορία των ενστίκτων», και ο εγγενής στην ελληνικότητα ατομισμός να μετατραπεί, όπως και συμβαίνει, σε κοινωνιοκοατικό ατομισμό.

Αυτό φανερώνει η ρητορική ευχή τού Έλληνα: «Δεν με κάνουν μια μέρα πρωθυπουργό;» Το συμπλήρωμα της φράσης είναι: «για να λύσω τα προβλήματα τού Έθνους» και όχι: «για να κατασυλήσω το δημόσιο ταμείο...». Αυθεντικός Ελληνορθόδοξος άνθρωπος είναι ο Άγιος, ο εν Χριστώ «καλός κάγαθός» ελληνικός άνθρωπος, το αρχετυπικό πρότυπό μας, που μεταδώσαμε κάποτε και στην προκαρλομάγνεια Ευρώπη.

Αυτά ήσαν τα δομικά συστατικά και τού ευρωπαϊκού πολιτισμού ως την εκφράγκευσή του, που ολοκληρώθηκε τον 11^ο αιώνα. Η δυτική Ιστορική επιστήμη, σεβόμενη τον εαυτό της, ελεύθερη εν πολλοίς και όχι εξαρτώμενη ή γραικυλίζου-σα, όπως η δική μας, λέγει τα πράγματα με το όνομά τους. Έστω και αν η θεώρηση της ιστορικής πορείας της Δύσεως περνά μέσα από το αναπόφευκτο δυτικό VORVER-STAENDNIS (εσωτερικό πρίσμα ερμηνείας), η έκθεση των πληροφοριών των πηγών γίνεται με καθαρότητα και σαφήνεια. Έτσι, και ένας ορθόδοξος ερευνητής, που έχει πατερικά κριτήρια, μπορεί να επανερμηνεύσει τις θέσεις της δυτικής ιστοριογραφίας, με τις δικές του προϋποθέσεις (κριτήρια) , που δεν μπορεί εκ των πραγμάτων να διαθέτει ο δυτικός (παπικός ή προτεστάντης) ερευνητής.

Μόνο οι δικοί μας, που ως δυτικόφρονες A PRIORI είναι ξένοι προς την ελληνορθόδοξη παράδοση και - το χειρότερον - την απορρίπτουν ασυζητητί (τελείως αντιεπιστημονικά), αποφεύγουν να ασχολούνται με τις δυτικές εξελίξεις στο χώρο της εκκλησιαστικής και θεολογικής αναπτύξεως, ίσως και διότι αδυνατούν να κατανοήσουν τα πράγματα. Ο δυτικός μεσαιωνολόγος όμως γνωρίζει, ότι χωρίς γνώση της Θεολογίας είναι αδύνατη η ενασχόληση με αυτή την κρίσιμη στην Ιστορία της Ευρώπης περίοδο. Ο έλληνας μεσαιωνολόγος - ακόμη και βυζαντινολόγος - σχεδόν κατά κανόνα επιμένει να αγνοεί την θεολογία, και μάλιστα την πατερική, χάνονται έτσι τη (μόνη) δυνατότητα κατανοήσεως και ερμηνείας τού χώρου του, που γι' αυτή την περίοδο (για μας ως το 1922) κινείται γύρω από τον άξονα της εκκλησιαστικής πραγματικότητας και θεολογίας. Τα λέγω αυτά, δια να δείξω ποιο είναι το αδύνατο σημείο της επιστήμης μας. Το 1994 εξεδόθη στην Οξφόρδη διδακτορική διατριβή τού JAMES RUSSEL με θέμα: «ΤΗΕ GERMANISATION (= εκφράγκευση) of Early Medieval Christianity».

Τα κύρια στοιχεία της ελληνορθόδοξης αγωγής, που συνοπτικά εξεθέσαμε παραπάνω, εσώζοντο και εκηρύσσοντο σ' Ανατολή και Δύση μέσω των αυθεντικών χριστιανών, των Αγίων. Η Ανατολή, μάλιστα, επί πολλούς αιώνες, ήταν η πνευματική μητέρα και τροφοδότρια της δυτικής χριστιανικής κοινωνίας (EX ORIEΝΤΈ LUX). Υπήρχε ως το σχίσμα μία κενωτική διαδικασία με κίνηση από την Ανατολή προς τη Δύση και με φορείς μεγάλους ελληνορθόδοξους πατέρες και θεολόγους που επηρέασαν ευεργετικά τη Δύση όπως ο άγιος Ειρηναίος, επίσκοπος Λουγδούνου (Λυών) β' αι., Μ. Αθανάσιος (ο' αι.), άγιος Κασσιανός ο Ρωμαίος (ε' αι.), ως τους αγίους έλληνες αυταδέλφους Μεθόδιο και Κύριλλο (θ' αι.). Ακόμη και ο δυτικός την καταγωγή άγιος Ιερώνυμος (δ'-ε' αι.), ως ελληνοτραφής, μετείχε σ' αυτή την εκπολιτιστική διαδικασία. Ο μόνος πατέρας, που έμεινε έξω απ' αυτήν (ως πρώην μανιχαίος και νεοπλατωνιστής) ήταν ο ι. Αυγουστίνος (ε' αι.), που άθελά του έγινε το θεμέλιο της φραγκικής θεολογίας στο ζήτημα τού FILIOQUE και τού «προορισμού» (PRAEDESTINATIO). Από τον Αυγουστίνο, που κήρυττε το «CREDO, UT INTELLIGAM» (πιστεύω, για να καταλάβω = μεταφορά της Θεολογήσεως στο χώρο της διανόησης), ως τον Καρτέσιο (+1650), πατέρα τού «COGITO, ERGO SUM» (διανοούμαι, άρα υπάρχω = ταύτιση της υπάρξεως με τη λογική λειτουργία και κίνηση προς την απολυτοποίησή της) διαμορφώνονται οι «πνευματικές» προϋποθέσει της Δυτικής Ευρώπης και συγχρόνως τα θεμέλια της ευρωπαϊκής παιδευτικής λειτουργίας. Η κορύφωση, δηλ. η θεοποίηση, της RATIO/RAISON θα λάβει χώρα σε μια συμβολική τελετουργική πράξη τού τέκτονος Ροβεσπιέρρου (1793), που θα τιμηθεί ως θεότητα η «Θεά Λογική» (RAISON) στο πρόσωπο μιας γυμνής πόρνης, πάνω στην «αγία τράπεζα» της Παναγίας των Παρισίων. Είναι ίσως η μόνη φορά στην ιστορία, που ταυτίζονται σημειολογικά σημαίνον και σημαινόμενον...

Έτσι φθάσαμε στον ανθρωπισμό (HUMANISMUS) της PAX ΑMERICANA και τού NATO, ως και στην «ανθρωπιστική βοήθεια» των κ.κ. CLARKE και SEY. Είναι ο δρόμος, που πέρασε από τον Καρλομάγνο, την Ι. Εξέταση, τους Σταυροφόρους, τον Ναπολέοντα, τον Χίτλερ, τον Στάλιν. Είναι όμως, ταυτόχρονα, και το παράγωγο μιας παιδείας, που έχασε την αγιοπνευματική λειτουργία της καρδιάς και έδωσε μοναδική προτεραιότητα στον «ορθό λόγο» (RAISON), που θεολογεί και διανοείται ή μυείται στην τέχνη, αλλά ταυτόχρονα διατάζει και την εξόντωση αθώων, όπως συνέβαινε με τους χιτλερικούς στρατιωτικούς - καλλιτέχνες και όπως συνέβη πρόσφατα στο γειτονικό μας Κόσσοβο. Αυτή την απάντηση έδωσα στον εκλεκτό συνομιλητή μου!

Η διαμόρφωση της Δύσεως συνετελέσθη με τη θρησκειοποίηση της Πίστεως, αφού χάθηκε ο αγιοπνευματικός ρόλος της καρδιάς. Η Πίστη παύει να λειτουργεί θεραπευτικά και καταντά «θρησκεία», όπως την περιγράψαμε παραπάνω. Βέβαια, αυτό συνέβη εν πολλοίς και στην δική μας κοινωνία (πρβλ. τις «Δοξολογίες»), αλλά η διαφορά είναι, ότι δεν «θεσμοθετήθηκε» η διαστροφή, κάτι που έγινε δυστυχώς στη Δύση, όπου συνήθως η αλλοτρίωση προσλαμβάνει σωτηριολογική σημασία (πρβ. τον παπικό θεσμό). Η θρησκειοποίηση οδήγησε πρώτα στην «εξορία τού υπερβατικού» από την ενδοκοσμική πραγματικότητα. Από τον Δεϊσμό (DEISMUS) και το «δόγμα» του «DEUS CREATOR, SED ΝΟΥ GUBERNATOR» (Ο Θεός δημιουργός, αλλ' όχι κυβερνήτης τού κόσμου) έφθασε η δυτική κοινωνία στη σύγχρονη «θεολογία τού θανάτου τού Θεού» (αυτή η διαδικασία πέρασε από τη «φυσική θρησκεία» τού Διαφωτισμού -θρησκεία της RAISON - στον NITSCHE, «θάνατος τού Θεού»).

Η εκκοσμίκευση τού δυτικού Χριστιανισμού (που μεταδίδεται επικίνδυνα και στη δική μας κοινωνία) είναι η συνέχεια της «εκλογίκευσης» και «εκνομίκευσης» της Πίστης. Ο μεγάλος Φιοντόρ Ντοστογιέφσκυ περιγράφει με δύναμη αυτές τις εξελίξεις και στο διάλογο Χριστού - Ιεροεξεταστή (αδελφοί Καραμάζωφ), καταλήγοντας με τη φοβερή διαπίστωση: «Ο καθολικισμός της Ρώμης είναι χειρότερος από τον αθεϊσμό» διότι «κηρύττει ένα διαστρεβλωμένο Χριστό, ένα Χριστό αντίθετο τού Χριστού. Κηρύττει τον Αντίχριστο» (Ο Ηλίθιος, Ο, VIII). Έτσι όμως νοθεύονται και τελικά χάνονται οι ελληνορθόδοξοι προκαρλομάγνειοι παιδευτικοί στόχοι: «καινός εν Χριστώ άνθρωπος» (ο Θεούμενος-Άγιος) και «καινή εν Χριστώ πολιτεία» (κοινωνία). Είναι η κοινωνία των Πράξεων, τού «ην αυτοίς άπαντα κοινά» (Πράξ. 4, 32) και τού «ομοθυμαδόν» (Πράξ. 2,1), τού «εν ενί στόματι και μια καρδία» (Θ. Λειτουργία. Η νομική - δικανική αναφορά στο Θεό θα γίνει κινητήρια δύναμη της φεουδαρχικής - ρατσιστικής φραγκοτευτονικής κοινωνίας, που θα γεννήσει, έστω και αντιθετικά, την αστική νοοτροπία και την φυσική συνέχειά της, τους σοσιαλισμούς, ως τον μαρξιστικό κομμουνισμό. Όλα αυτά είναι μια συνεχής αλυσιδωτή διαλεκτική διαδικασία, που γεννώνται στην αποορθοδοξοποιημένη Δύση και μεταφέρονται («εισάγονται») και στην ορθόδοξη Ανατολή, ως τοκετοί όμως ξένων ωδίνων. Ο ευρωπαίος άνθρωπος (παιδαγωγούμενος) μυείται στο πνεύμα της ιδιοτέλειας (HOMO OECONOMICUS) και στη συνεχή ζήτηση αποτελεσματικότητας και ευδαιμονίας.

Στην ευδαιμονιστική τάση βρίσκουν χώρο εξάπλωσης και τα ναρκωτικά, μετά τον κορεσμό τού πανσεξουαλισμού. Και αυτό ισχύει, φυσικά, και για το εκδυτικισμένο μέρος της ελληνικής κοινωνίας. Ο εκκλησιαστικός χώρος κυριεύεται από το πνεύμα της ζήτησης εξουσίας με όλες τις παρομαρτούσες συμπεριφορές. Το Παπικό Κράτος (κέντρο και παράδειγμα κάθε απολυταρχίας) είναι «χριστιανισμός άλλου είδους» («Είναι το Βατικανό εκκλησία;» ρωτούσε ρητορικά ο μακαριστός αρχιεπίσκοπός μας Σεραφείμ. Τραγικό θύμα ο δυτικός άνθρωπος, που κατάντησε «ρομπότ», κατά τον μακαριστό π. Ιουστίνο Πόποβιτς, όπως διεκτραγωδήθηκε ρεαλιστικά με τον ανθρωπάκο των «MODERN TIMES», από τον διαισθανθέντα την αλλοτρίωση τού δυτικού άνθρωπου μεγάλο CHARLY CHAPLIN. Ο δυτικός άνθρωπος αυτοϋποδουλώθηκε στην τεχνολογία του, και συνεχίζει τώρα να αυτοϋποδουλώνεται στην επιστήμην του (πρβλ. τη Βιοτεχνολογία σ' όλο το φάσμα της).

Το πρόβλημα της ευρωπαϊκής παιδείας επικεντρώνεται, συνεπώς, στη νοηματοδότηση των ανθρωπίνων. Η απομάκρυνση από το νόημα, που δίνουν στην παιδεία οι Άγιοι τού ενιαίου ευρωπαϊκού χώρου, οδήγησε σε μια ευρωπαϊκή παιδεία «άλλου τύπου», τα θλιβερά αποτελέσματα της οποίας ζούμε όλοι μας. Και το νοηματικό περιεχόμενο της ελληνορθόδοξης παιδείας μπορεί να συνοψισθεί στα ακόλουθα σημεία:

1) Δεν είναι απλή εκπαίδευση, μύηση δηλαδή τού ανθρώπου σε μια αναπαραγόμενη γνώση, που τον καθιστά γρανάζι της κρατικής μηχανής (ον παραγωγικόν). Είναι αγωγή τού ανθρώπου (άνθρωπον άγειν - κατευθύνειν στο παιδαγωγικό πρότυπο του ελληνορθόδοξου ανθρώπου, τον θεάνθρωπον). Αυτό είχε κατά νουν ο ι. Χρυσόστομος, όταν έλεγε: «πάντα δεύτερα ηγείσθω της προνοίας των παίδων». Αυτό εννοούσε και ο Ευριπίδης: «όταν κρηπίς μη καταβληθή γένους ορθώς, ανάγκη δυστυχείν τους εκγόνους» (Ηρακλής μαινόμενος, 1261). Η διαχρονικότητα δε, που δίνει η ελληνορθοδοξία στη νοηματοδότηση της παιδείας φαίνεται στο λόγο των νεωτέρων Αγίων μας, όπως ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός: «Αμαρτάνετε πολύ να τα αφήνετε (τα παιδιά σας) αγράμματα και τυφλά, και μη μόνον φροντίζετε να τους αφήνετε πλούτη και υποστατικά, και μετά τον θάνατό σας να τα τρων και να σας πισολογούν (= να σας τα «ψέλνουν» κιόλας). Καλύτερα να τα αφήνετε φτωχά και γραμματισμένα, παρά πλούσια και αγράμματα».

2) Είναι παιδεία θεοκεντρική, στα όρια της ορθόδοξης πατερικότητας. Η Θεοκεντρικότητα είναι η κατακόρυφη δοκός τού σταυρού της αγιότητος. Η οριζόντια είναι η αδελφικότητα και φιλανθρωπία. Κατά τον I. Χρυσόστομο, «ει τους παίδας επαιδεύομεν φίλους είναι τω Θεώ, πάντα αν ανεπήδησε τα λυπηρά και μυρίων απηλλάγη κακών ο βίος ο παρών».

3) Σκοπός της δεν είναι η πολυμάθεια, αλλά η διαμόρφωση ήθους ελληνορθόδοξου.

4) Στόχος της είναι η ορθή ένταξη στην αδελφική κοινωνία. Η σωτηρία περνά από τη στάση έναντι τού συνανθρώπου. Δεν είναι δυνατόν να σωθεί κανείς, «ειμή δια τού πλησίον», λέγουν οι Πατέρες μας.

5) Μεταδίδει τη δική της φιλοσοφία ζωής, που εκφράζεται ως ιεράρχηση των ανθρωπίνων. Μ. Βασίλειος: «υπεροράν μεν σαρκός, παρέρχεται γαρ· επιμελείσθαι δε ψυχής, πράγματος αθανάτου». Ι. Χρυσόστομος: «Οδίτης ει, ου πολίτης» (= είσαι οδοιπόρος, όχι μόνιμος στη γη).

6) Ως ελληνική η παιδεία της παραδόσεώς μας «ζητεί την αλήθεια», ως φιλοσοφία. Και η ζητούμενη «σοφία» είναι η ένσαρκη Παναλήθεια, ο Ιησούς Χριστός, ως το πλήρωμα της Αλήθειας. Η ρίζα τού προβλήματος είναι, συνεπώς, στην ουσία της ελληνικότητας, που παρέλαβε η Δύση (αναγέννηση). Ποια σχέση έχει η ελληνικότητα της Ευρωπαϊκής αναγέννησης με τη «ζήτηση της αλήθειας», ώστε να μπορεί ο ευρωπαίος άνθρωπος να φθάσει στην «ενσαρκη Παναλήθεια»; Αυτή την ελληνικότητα και τη δυναμική της θεωρεί αστασίαστο στοιχείο της ελληνορθόδοξης παιδείας ο Πατροκοσμάς: «Η Εκκλησία μας είναι εις την ελληνικήν. Και αν δεν σπουδάσης τα Ελληνικά, δεν ημπορείς να καταλάβης εκείνα, που ομολογεί η Εκκλησία μας». Η ελληνομάθεια, συνεπώς, είναι αναγκαία, διότι βοηθεί στην προσέγγιση της χριστιανικής αγωγής: «Από το σχολείον - γράφει σ' άλλο σημείο - μανθάνομεν, το κατά δύναμιν, τι είναι Θεός, τι είναι η αγία Τριάς, τι είναι άγγελοι, τι είναι αρχάγγελοι, τι είναι δαίμονες, τι είναι παράδεισος, τι είναι κόλασις, τι είναι αμαρτία, τι αρετή. Από το σχολείον μανθάνομεν τι είναι (...) ο τίμιος γάμος, τι είναι ψυχή, τι είναι κορμί (σώμα)· τα πάντα από το σχολείον τα μανθάνομεν».

Αυτά τα λόγια τού αγίου Κοσμά περιγράφουν την ουσία τού ελληνορθόδοξου σχολείου και το περιεχόμενο της προσφερόμενης από αυτό παιδείας. Αυτή είναι η παιδεία μας, αλλά και η παιδεία της αρχαίας ενωμένης Ευρώπης. Την παιδεία αυτή, ως «ανάμνηση», ανάδυσή της δηλαδή στη σημερινή ευρωπαϊκή πραγματικότητα, είναι χρέος μας να προτείνουμε στη σημερινή Ενωμένη Ευρώπη των απογόνων τού Καρλομάγνου. Με την προϋπόθεση βέβαια, ότι την έχουμε εμείς, ή, τουλάχιστον, αγωνιζόμεθα να την ξαναβρούμε. Διαφορετικά η Ευρώπη «ουκ αν λάβοι παρά τού μη έχοντος»! Έχουμε άρα τη δυνατότητα να προσφέρουμε στους Ευρωπαίους Εταίρους μας τον πνευματικό θησαυρό της ελληνορθόδοξης παράδοσής μας, που είναι ο μεγαλύτερος πλούτος μας; Αν δεν το κάμουμε, εγκληματούμε κατά της Ευρώπης, αρνούμενοι συγχρόνως την φωτιστική αποστολή μας στον κόσμο.
αναδημοσίευση από: egolpion.com

Δανειακή σύμβαση και το Αγγλικό δίκαιο ως υποβοηθούμενη "Αυτοκτονία" του Ελληνικού κράτους

2012-01-10T13:40:00.001+02:00

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Konstantakopoulos.blogspot.com

Υποβοηθούμενη “αυτοκτονία” δεν είναι όρος που συνηθίζεται για κράτη. Οφείλουμε να διευκρινίσουμε ότι δεν τον χρησιμοποιούμε καθ’ υπερβολήν, ούτε για να “εντυπωσιάσουμε” ή να κινητοποιήσουμε τον ψυχισμό του αναγνώστη. Αλλά γιατί αποτυπώνει κατά κυριολεξία τον μετασχηματισμό όπου, όπως θα δείξουμε, οδηγεί το ελληνικό κράτος η υπερψήφιση της δανειακής σύμβασης.

Για να είναι χρήσιμη η ανάγνωση του παρόντος άρθρου δεν χρειαζόμαστε καθόλου τον ψυχισμό σας, χρειαζόμαστε απελπιστικά τη λογική σας. Απελπιστικά, γιατί ο ελληνικός λαός, περιλαμβανομένων των ελίτ, υπόκειται στο πιο επεξεργασμένο πρόγραμμα στην ιστορία πλύσης εγκεφάλου και χειραγώγησης της σκέψης και των αντιδράσεων, με σκοπό την ατομική και συλλογική καταστροφή μας ως υποκειμένων για τον εαυτό τους. Ακόμη κι αν διαφωνείτε, αναγνωρίζετε, υποθέτουμε, ότι ζούμε σε ατμόσφαιρα βαριάς κατάθλιψης, σύγχυσης προσανατολισμού, έντονης αίσθησης ενοχής και αδυναμίας. Αυτές είναι ιδανικές συνθήκες για να μη μπορούμε να σκεφθούμε και να δράσουμε ορθολογικά. Πόσο μάλλον που οι αντικειμενικές συνθήκες καθιστούν οδυνηρή την ορθολογική σκέψη, αβέβαιη, αμφίβολη ή επικίνδυνη την ορθολογική δράση.

Στις 14.12 η “Βραδυνή” είχε πρωτοσέλιδο τίτλο “ENEXΥΡΑ” με υπότιτλο “Τι πρέπει να προσέξετε για να μην εξαπατηθείτε”. Στηριζόταν σε ανακοίνωση της Γενικής Γραμματείας Καταναλωτή. Δυστυχώς, δεν υπάρχει Γενική Γραμματεία Χρεωμένων Χωρών, να προειδοποιεί τους πολίτες τους για τους κινδύνους από τις υπογραφές που βάζουν οι πολιτικοί τους. Γι’ αυτό έχουμε μισοπέσει στο γκρεμό και μένει λίγο ακόμα να συντριβούμε.

Σας προτείνουμε ένα πείραμα που θα σας εκπλήξει: Κλείστε την τηλεόραση, ξεχάστε όσα σας λένε για το χρέος, σκεφτείτε την Ελλάδα ως επιχείρηση που έχει πρόβλημα με την τράπεζα που τη δάνεισε. Εξετάστε με αυτό το κριτήριο τι κάνει ο διευθυντής της επιχείρησης, ο Πρωθυπουργός. Σκεφθείτε πως θα ενεργούσατε εσείς, τι θα κάνατε, τι θα αποφεύγατε. Είστε ο μέτοχος, ο νόμιμος ιδιοκτήτης της επιχείρησης, κοιμάστε κάτω από τη στέγη της και στη δική σας ζωή κινδυνεύει να πέσει και να την τσακίσει, όσο προστατευμένος κι αν πιστεύετε ότι είστε.

Μιλήσαμε προηγουμένως για “αυτοκτονία” του κράτους. ‘Eχει μεγάλη σημασία να υπογραμμίσουμε ότι αυτό θα συμβεί ακόμα και αν επιτευχθεί η συνέχιση της υπαγωγής του ελληνικού χρέους προς ιδιώτες στο ελληνικό δίκαιο και τα ελληνικά δικαστήρια, μετά την υπό διαπραγμάτευση συμφωνία αναδιάρθρωσης (PSI) και αποτραπεί η υπαγωγή του στο αγγλικό και διεθνή δικαστήρια. Στην πραγματικότητα υπάρχουν δύο τρόποι αυτοκτονίας και, για να ζήσει ο υποψήφιος αυτόχειρ, το ελληνικό κράτος, πρέπει να αποτραπεί η χρήση αμφοτέρων. Ο ένας είναι το αγγλικό δίκαιο και τα διεθνή δικαστήρια, ο δεύτερος είναι η επικύρωση της δανειακής σύμβασης με αυξημένη πλειοψηφία από τη Βουλή.

Επειδή η επικύρωση αυτή έχει κρισιμότατη σημασία για τα συμφέροντα των Πιστωτών, αυτοί επέβαλαν, δια των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων που ελέγχουν σε μεγάλο βαθμό και των ανθρώπων επιρροής τους στο στενό περιβάλλον Σαμαρά και Καρατζαφέρη, την αναβολή των εκλογών που φαίνονταν αναπόφευκτες και τον σχηματισμό τρικομματικής κυβέρνησης, ώστε να βρεθούν οι 180 ψήφοι που χρειάζονται για να αποκτήσουν πρώτη και δεύτερη δανειακή την απαιτούμενη τυπική ισχύ. Το “σενάριο Παπαδήμου” δουλευόταν έντονα τουλάχιστο από το καλοκαίρι, όταν “ιδιώτες” από τις ΗΠΑ έκαναν φύλλο και φτερό ακόμα και τα παιδικά του χρόνια!

Ελληνικό και αγγλικό δίκαιο: η “μικρή διαφορά” ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο

Το πρόβλημα χρέους είναι κατ’ αρχήν μια νομική διαφορά μεταξύ διεθνών μεγατραπεζών και του ελληνικού κράτους. Η τελική έκβαση εξαρτάται ασφαλώς από πολλούς οικονομικούς, πολιτικούς και διεθνείς παράγοντες, η νομική διάσταση που εξετάζουμε εδώ έχει όμως προφανώς πολύ μεγάλη σημασία. Σήμερα, η καθαρά νομική θέση της Ελλάδας στο ζήτημα του χρέους είναι εξαιρετικά ισχυρή, πολύ ισχυρότερη από τη θέση άλλων υπερχρεωμένων χωρών, όπως άλλωστε αναγνωρίζεται διεθνώς, άρθρα των Νιού Γιορκ Τάιμς ή της Wall Street Journal ή μελέτες εγνωσμένου κύρους πανεπιστημίων, όπως του Duke. Γιατί τα ελληνικά ομόλογα διέπονται από το ελληνικό δίκαιο, υπάγονται στις ρυθμίσεις που κυρίαρχα αποφασίζει η Βουλή και, εάν αύριο, η χώρα επιλέξει να υιοθετήσει εκ νέου εθνικό νόμισμα, αποχωρώντας από την ευρωζώνη, ή αν βρουν ένα τρόπο να την εκδιώξουν από την ευρωζώνη, ή διαλυθεί η ευρωζώνη, η Βουλή θα υιοθετήσει νόμο για την εισαγωγή του νέου νομίσματος, με τον οποίο μπορεί να μετατρέψει όλα τα συμβόλαια, περιλαμβανομένων των ομολόγων, που ισχύουν κατά τη στιγμή της δημοσίευσης σε ευρώ σε δραχμές με την ισοτιμία που θα καθορίσει. Προφανώς το χρέος θα πληθωρισθεί στη συνέχεια μαζί με το νόμισμα.

Στο πιο ακραίο, αλλά νομικά δυνατό σενάριο, μπορεί να επικαλεσθεί η Αθήνα κατάσταση έκτακτης ανάγκης και απειλή για τη ζωή του πληθυσμού και την ασφάλεια του κράτους, διακόπτοντας την εξυπηρέτηση του χρέους. Σας υπενθυμίζουμε ότι εξετάζουμε την καθαρή νομική θέση της χώρας, της επιχείρησης, στην αναλογία που σας ζητήσαμε να σκεφτείτε, όχι τις υπόλοιπες παραμέτρους άσκησης πολιτικής. Σημασία για την ανάλυσή μας έχει ότι μπορεί να γίνει νομίμως.

Ευρώ, δραχμή και χρέος

Επειδή μπορεί στο μυαλό του αναγνώστη να υπεισέλθουν παράσιτα από την ανορθολογική ή υποβολιμιαία συζήτηση περί ευρώ ή δραχμής, να ξεκαθαρίσουμε στο σημείο αυτό δύο πράγματα. Πρώτον, το κύριο πρόβλημα της χώρας πλέον είναι η διατήρηση βιώσιμου δημοκρατικού κράτους, ικανού να τρέφει τον πληθυσμό του και να προστατεύει τα σύνορά του. Η παραμονή ή μη στο ευρώ, όσο σημαντική αφ’ εαυτής δεν συνιστά αυτοσκοπό, υποτάσσεται στην πρωταρχική επιδίωξη.

Δεύτερο, να έχεις ένα όπλο δεν σημαίνει ότι το χρησιμοποιείς αναγκαστικά. Τα ατομικά όπλα χρησιμοποιήθηκαν μόνο δύο φορές, η απλή ύπαρξή τους είχε όμως τεράστιες πολιτικές επιπτώσεις. ‘Oπως είναι τα πράγματα σήμερα, η Ελλάδα, αν φύγει από το ευρώ, μπορεί να απειλήσει τους πιστωτές με μεγάλη νόμιμη απομείωση των αξιώσεών τους και των προσδοκιών τους από τη χώρα, και η απειλή είναι δυνατή, και μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σε διαπραγμάτευση και σε ρήξη, χωρίς να υλοποιηθεί αναγκαστικά. Αν θελήσουν να διώξουν τώρα την Ελλάδα από το ευρώ, θα αποδεχθούν και τη ζημιά από τη μετατροπή του χρέους τους σε δραχμές. Αύριο, αν όλο το χρέος είναι αναγκαστικά σε ευρώ, τότε θα μπορούν να τη διώξουν χωρίς να κινδυνεύουν οι αξιώσεις τους!

Η Ελλάδα γίνεται “δουλοπάροικος”

Δεν είναι μόνο αυτό το πρόβλημα, γι’ αυτό και υποστηρίζουμε ότι δεν επαρκεί η μη μεταβολή σε αγγλικό δίκαιο. Το πρόβλημα είναι και η ενδεχόμενη επικύρωση της δανειακής, της πρώτης, που δεν έχει επικυρωθεί από τη Βουλή, γιατί το ΠΑΣΟΚ δεν διέθετε τις απαραίτητες 180 ψήφους και της υπό σύνταξη δεύτερης. Από τη στιγμή που επικυρωθούν με 180 ψήφους οι συμβάσεις αποκτούν διεθνή νομική ισχύ. Σήμερα, η πρώτη δανειακή είναι νομικά ανυπόστατη, γιατί δεν έχει κυρωθεί. Πως θα αλλάξει η νομική θέση της χώρας, αν ψηφιστούν όσα προβλέπει η πρώτη και κατά πάσα πιθανότητα η δεύτερη δανειακή;

Η Ελλάδα παραιτείται δια των συμβάσεων αυτών από την ασυλία εθνικής κυριαρχίας, υποθηκεύει το σύνολο της δημόσιας περιουσίας, τωρινής και μελλοντικής (!), δηλαδή των τραπεζών της αν κρατικοποιηθούν για να αναχρηματοδοτηθούν και των υδρογονανθράκων που θα ανακαλυφθούν ενδεχομένως στην ΑΟΖ. Μέσω του μεσοπρόθεσμου υποχρεούται σε εκποίηση σε τρέχουσες χρηματιστηριακές ή αγοραίες τιμές, που μπορεί να είναι δέκα ή εκατό φορές πιο κάτω από τις πραγματικές. Η Αθήνα δεν μπορεί να δανεισθεί από τρίτους πλην ΕΕ, γιατί δεν θα διαθέτει τίποτα να υποθηκεύσει σε αντάλλαγμα. Δεν μπορεί πρακτικά να διεκδικήσει γερμανικές αποζημιώσεις ή να ζητήσει αναθεώρηση βλαπτικών συμβάσεων που δολίως υπέγραψαν δωροδοκηθέντες πολιτικοί, γιατί ρητά απαγορεύεται ο συμψηφισμός των απαιτήσεών της με τα δάνειά της. Οι δανειακές απαγορεύουν τη μετατροπή του υπολοίπου χρέους προς ιδιώτες, που θα πρέπει να πληρωθεί ακέραιο. Και παραπέμουν ενστάσεις εγκυρότητας στο ευρωπαϊκό δικαστήριο.

Και ένα παιδί ακόμα καταλαβαίνει τι σημαίνουν αυτά. Παρόμοιοι αποικιακοί όροι δεν μπορούν και δεν πρέπει, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες και με όποιες συνέπειες να γίνουν δεκτοί. Ούτε είναι αποδεκτό επιχείρημα το ότι οι πολιτικοί μας δεν μπορούν να πουν όχι. Ας αλλάξουν επάγγελμα. Κληρωτοί καλύτερα θα τα κατάφερναν.

Αλλά προς στιγμήν ας κάνουμε μια παραχώρηση. Ας υποθέσουμε ότι επικυρώνουμε μια τέτοια σύμβαση. Παίρνουμε όμως τουλάχιστο σε αντάλλαγμα έναν έστω οδυνηρό, δύσβατο, αλλά έστω δρόμο σωτηρίας; Να κάνουμε βρε αδερφέ σκάντζα στις αρχές, να υποφέρουμε δέκα και είκοσι χρόνια, να διατηρήσουμε όμως ανοιχτό έναν δρόμο, μια προοπτική για τη χώρα. H απάντηση είναι κατηγορηματικά όχι.

Οι αρχιτέκτονες της 26.10 υποστηρίζουν ότι θα φτάσουν το χρέος στο 120% του ΑΕΠ το 2020. Οι υπολογισμοί είναι υπεραισιόδοξοι και τελείως αυθαίρετοι, πολύ περισσότερο στο σημερινό περιβάλλον. Οι υπολογισμοί των ίδιων κατά το πρόσφατο παρελθόν διαψεύστηκαν όλοι παταγωδώς. Αλλά, ακόμα κι αν επιτευχθεί, με τη χώρα νάχει διαλυθεί στο μεταξύ, το 120% δεν είναι βιώσιμο, αφού με 120% μπήκαμε στο μνημόνιο! Στην πραγματικότητα απεδείχθη ήδη ότι όλο το πακέτο (Μνημόνιο, Δανειακές κλπ.) δεν είναι φτιαγμένα για να σώσουν την Ελλάδα, γιατί αν ήταν λάθος θα το διόρθωναν διαπιστώνοντας την αποτυχία. Είναι φτιαγμένο για να την καταστρέψει και την μεταβάλει σε εσαεί υποτελή φόρου που δεν θα μπορεί να καταβάλει. Στο τέλος τέλος, είναι δυνατό όσοι γράψανε αυτά που σας είπαμε στη δανειακή σύμβαση γιατί τα γράψανε; Ο σκοπός είναι η λεηλασία της χώρας, που θα διατηρήσει τελικά, μερικά και μόνο, το “κέλυφος” της Ελληνικής Δημοκρατίας, χωρίς κανένα μέσο άσκησης της κυριαρχίας της και άγνωστο εντός ποίων τελικά συνόρων και με ποια εθνική σύνθεση (o Στρως Καν ήταν που πρότεινε στη Βουλή τη μετανάστευση ως λύση στην ανεργία των νέων, την εφήρμοσε μάλιστα και ο ίδιος πηγαίνοντας να ζήσει στο Ισραήλ!).

Το ‘Oχι στην επικύρωση της δανειακής και στο αγγλικό δίκαιο δεν σώζουν την Ελλάδα υποχρεωτικά, την αφήνουν όμως με ακέραια τα νομικά της όπλα είτε στη διαπραγμάτευση που πρέπει να γίνει, είτε στη μάχη της επιβίωσης που τυχόν αναγκαστούμε να δώσουμε.

Επίκαιρα, 5.1.2011

Βιβλίο: «Η ελληνική Πομπηία – Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας χρεοκοπίας»

2012-01-10T13:21:00.002+02:00

Το βιβλίο «Η ελληνική Πομπηία – Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας χρεοκοπίας» του οικονομολόγου - αναλυτή Δημήτρη Καζάκη, το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Ποντίκι», περιλαμβάνει τα κείμενά του που δημοσιεύθηκαν στην εφημερίδα «Το Ποντίκι» από τον Μάρτιο του 2010 έως τον Νοέμβριο του 2011.

Τα άρθρα του προειδοποιούν εγκαίρως – και, από ένα σημείο και ύστερα, αποτυπώνουν πλήρως – το οικονομικό και πολιτικό αδιέξοδο της Ελλάδας και τα μεγέθη της καταστροφής, αλλά δεν περιορίζονται εκεί: εκτός από την έγκαιρη και επιτυχή πρόβλεψη των εξελίξεων στη χώρα μας, επεκτείνονται στο περιβάλλον της ευρωζώνης και ολόκληρης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο Δημήτρης Καζάκης ενέταξε με επιμονή την ελληνική κρίση σε αυτό που ελάχιστοι τολμούσαν να διατυπώσουν: στη χρεοκοπία της ευρωζώνης και του ίδιου του ευρώ.

Έτσι, πέραν του χρονικού της ελληνικής κρίσης, της «ελληνικής Πομπηίας», ο αναγνώστης μπορεί να διαπιστώσει ότι κάποια «κεφάλαια» διατρέχουν το σύνολο των κειμένων του:

● Δανειακή σύμβαση και μνημόνιο: ο αυτοχειριασμός της Ελλάδας.

● «Διάσωση» της Ελλάδας ή διάσωση των τραπεζών;

● Το χρέος της Ελλάδας ως εργαλείο υποδούλωσης των Ελλήνων.

● Η νομιμότητα του ελληνικού δημόσιου χρέους.

● Η κρίση χρέους και η κρίση εθνικής κυριαρχίας.

● Ευρωζώνη: Οι τράπεζες εναντίον των εθνών.

● Οι αγορές επιχειρούν τον διαμελισμό των κρατών.

● Η ευρωζώνη ως «κατασκευαστικό λάθος».

● Η μετατροπή της Ευρώπης σε δημοσιονομική φυλακή.

● Ευρώ: ένα νόμισμα των τραπεζών χωρίς οικονομικό και κοινωνικό αντίκρισμα.

● Το ευρώ ως αιτία της υπερχρέωσης.

● Εντός ή εκτός του ευρώ η Ελλάδα;

● Πτώχευση, αναδιάρθρωση ή άρνηση του χρέους;

Προφανώς τα «κεφάλαια» αυτά... δεν υπάρχουν στο βιβλίο αυτοτελώς – λόγω της κατά χρονική σειρά παράθεσης των άρθρων –, ωστόσο το διατρέχουν σε όλη του την έκταση, καθώς αποτελούν τους κύριους θεματικούς άξονες των κειμένων, γύρω από τους οποίους πλέκεται η δομή τους.

Στην πραγματικότητα πρόκειται για την πληρέστερη ανάλυση της ελληνικής και ευρωπαϊκής κρίσης που έχει γραφτεί στην Ελλάδα...

Το βιβλίο διατίθεται στα κεντρικά βιβλιοπωλεία και στα γραφεία του «Π», Καφαντάρη 27, Δάφνη.

Επενδύοντας στη φυγή: Η διαρροή επιστημόνων από την Ελλάδα την εποχή της παγκοσμιοποίησης

2012-01-08T23:22:00.000+02:00

Κρίση στην αξιοποίηση των ελλήνων επιστημόνων υπήρχε, ανεξαρτήτως οικονομικής κρίσης. Αυτό φαίνεται να αποδεικνύει η έρευνα του Λόη Λαμπριανίδη, οικονομικού γεωγράφου και καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Οπως λέει, η διαρροή επιστημονικού δυναμικού – γνωστή ως brain drain – παρατηρείται στη χώρα μας από τη δεκαετία του 1960 και οφείλεται στις απαρχαιωμένες δομές της ελληνικής οικονομίας και την αδυναμία της να τους απορροφήσει.

Ο κ. Λαμπριανίδης άρχισε την έρευνά του το 2009. Θέλησε, όπως λέει, να μελετήσει επιστημονικά ένα φαινόμενο που μέχρι τότε μόνο εμπειρικά είχε παρατηρηθεί. Στα ερωτηματολόγια που απέστειλε μέσω Διαδικτύου απάντησαν ανώνυμα 2.734 έλληνες πτυχιούχοι Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης που εργάζονται ή εργάστηκαν σε 74 χώρες και 528 πόλεις στο εξωτερικό, αλλά έζησαν μέχρι τα 18 τους στην Ελλάδα. Σήμερα εκτιμά πως περίπου 114.000 – 139.000 έλληνες πτυχιούχοι εργάζονται στο εξωτερικό και αποτελούν το 9,5% – 11,% του συνόλου των πτυχιούχων που ζουν στη χώρα μας. Οπως μάλιστα αναφέρει, 3 στους 10 δηλώνουν πως δεν μπορούν πλέον να επιστρέψουν.

Ως πιθανή λύση ο κ. Λαμπριανίδης προτείνει στροφή της χώρας μας στη δημιουργία σύνθετων ελληνικών προϊόντων και υπηρεσιών, την ενίσχυση της έρευνας και την κινητοποίηση επιστημόνων της διασποράς να συνεισφέρουν σε πανεπιστήμια και επιχειρήσεις στην Ελλάδα. «Η ελληνική κοινωνία πρέπει να αναγνωρίσει πως οι πτυχιούχοι αποτελούν τεράστιο κεφάλαιο για την οικονομία. Εχουν πολυετείς και καλές σπουδές και εργασιακή εμπειρία στο εξωτερικό. Αν κάποιοι από αυτούς επέλεγαν να επιστρέψουν, θα μπόλιαζαν την κοινωνία και θα μετέφεραν άλλες εργασιακές αντιλήψεις», συμπεραίνει ο καθηγητής.

Από τη μελέτη του κ. Λαμπριανίδη – «Επενδύοντας στη φυγή: Η διαρροή επιστημόνων από την Ελλάδα την εποχή της παγκοσμιοποίησης» (Εκδόσεις Κριτική) – προκύπτει πως ο μέσος έλληνας επιστήμονας που εργάζεται στο εξωτερικό είναι άνδρας, ηλικίας μικρότερης των 40 ετών, έχει πτυχίο θετικών επιστημών και ζει σε μεγάλη πόλη της Ευρώπης ή των ΗΠΑ. Συγκεκριμένα, 16,9% ζει στο Λονδίνο, 3,9% στη Νέα Υόρκη και τις Βρυξέλλες, 3,7% στη Βοστώνη και 2,8% στο Παρίσι. Σχεδόν 7 στους 10 συμμετέχοντες στην έρευνα είχαν μεταπτυχιακό ή διδακτορικό όταν βρήκαν την πρώτη τους δουλειά και 1 στους 2 έχει σύντροφο άλλης εθνικότητας.

Επιπλέον, ο καθηγητής παρατήρησε χάσμα στις απολαβές των επιστημόνων που παρέμειναν στο εξωτερικό και όσων επέλεξαν να επιστρέψουν. «Το 46,4% των Ελλήνων που εργάζονται στο εξωτερικό αμείβεται με μισθό μεγαλύτερο των 60.000 ευρώ τον χρόνο, ενώ οι περισσότεροι από όσους επιστρέφουν στην Ελλάδα (39,4%) κερδίζουν λιγότερα από 25.000 ευρώ ετησίως», αναφέρει. Οπως συμπληρώνει, οι Ελληνες επιστρέφουν για συναισθηματικούς και οικογενειακούς λόγους και συχνά συμβιβάζονται με πολύ λιγότερα χρήματα.

Ο ΜΥΘΟΣ. Η «υπερπροσφορά» επιστημόνων» και η «υπερεκπαίδευση» των Ελλήνων είναι μύθος, υποστηρίζει ο κ. Λαμπριανίδης. Η Ελλάδα, συγκρινόμενη με τις λοιπές χώρες της Ευρώπης, βρίσκεται κάτω από τον μέσο όρο στην παραγωγή πτυχιούχων. Εξηγεί πως η χώρα μας υστερεί σε κρατικές δαπάνες, που θα έδιναν ώθηση στην έρευνα και την καινοτομία. Η πιθανότερη εξήγηση για τη μειωμένη ζήτηση επιστημόνων οφείλεται στο γεγονός πως η Ελλάδα δεν έχει μετακινηθεί στην αλυσίδα παραγωγής της αξίας ώστε να παράγει πιο σύνθετα προϊόντα, λέει ο κ. Λαμπριανίδης. Αποτέλεσμα; Πιο ανεπτυγμένες χώρες αξιοποιούν τους έλληνες πτυχιούχους.

από:.tanea.gr

Εκδότης: ΚΡΙΤΙΚΗ

Ημερομηνία Έκδοσης: 5/2011

Σελίδες: 415

"Πρέπει να καθορίσουμε ΑΟΖ τώρα". Ποιοι και γιατί το αποφεύγουν

2012-01-08T20:45:00.000+02:00

του κ. Νίκου Λυγερού.

Αν μερικοί δεν πιστεύουν στην αποτελεσματικότητα της ΑΟΖ και προσπαθούν να βρουν δικαιολογίες, για να υποσκάψουν το έργο του καθηγητή Καρυώτη, η πραγματικότητα έρχεται να τους αντικρούσει και να τους αφοπλίσει.

Η αποτελεσματικότητα της ΑΟΖ είναι τόσο ξεκάθαρη που τους αναγκάζει να προωθήσουν τις θέσεις της Τουρκίας, για να μη φανεί η αδράνειά τους κι η έλλειψη πρωτοβουλίας. Όμως η χρήση του επιχειρήματος της υφαλοκρηπίδας δεν έχει στόχο την ανάδειξη μιας στρατηγικής, απλώς επιστρέφουν σε εμπόδια που αποφεύγει η ΑΟΖ.

Με άλλα λόγια προσπαθούν να πείσουν τους μη ειδικούς ότι δεν συμφέρει να προωθήσουμε την ΑΟΖ, διότι δεν πετυχαίνουμε όλους τους στόχους που δεν πετύχαμε εδώ και δεκαετίες από το 1982. Ενώ μια απλή ανάδραση της αρχικής θεώρησης αποδεικνύει πόσο δίκιο έχει ο καθηγητής Καρυώτης. Η εναλλακτική που πρότεινε για την Ελλάδα δεν είναι ούτε ριζοσπαστική ούτε παράξενη, είναι απλώς ορθολογική. Κάθε μελετητής του θέματος αντιλαμβάνεται ότι αυτός ο ορθολογισμός χρησιμοποιήθηκε σε άλλες χώρες και με αποτελεσματικότητα ακόμα και σε δύσκολες περιπτώσεις π.χ της Κύπρου.

Η έλλειψη επένδυσης σε αυτήν την ιδέα μπορεί να εξηγηθεί λόγω απουσίας πλάγιας σκέψης. Αλλά ποιο είναι το πρόβλημα τώρα του καθηγητή Καρυώτη; Φταίει αυτός επειδή είναι έξυπνος; Πρέπει να τον καταδικάσουμε και αυτόν για αυτόν τον λόγο; Όλη η ιδέα είναι απλή. Σκέφτηκε κάτι που δεν σκέφτηκε κανείς στην Ελλάδα. Αυτό θα έπρεπε να μας χαροποιεί και να ακολουθήσουμε τη στρατηγική του, για να την ενισχύσουμε σε τακτικό επίπεδο με τις διακρατικές συμφωνίες.

Όμως αντί να είμαστε όλοι μας σε αυτό το πλαίσιο, μερικοί από τους δικούς μας προσπαθούν να αποσπάσουν την προσοχή μας από την ουσία προβάλλοντας ανύπαρκτα τεχνικά προβλήματα. Ας μελετήσουν πραγματικά το θέμα κι ας μας αποδείξουν με υπολογισμούς ότι η ΑΟΖ δεν είναι αποτελεσματική. Ας προβάλλουν χάρτες για να μας δείξουν αυτό που προσπαθούν να μας πείσουν με ρητορική. Όμως δεν βλέπουμε κανέναν από αυτούς να παράγουν πρωτογενές έργο. Απλώς σχολιάζουν τα πάντα για να δικαιολογήσουν τον εαυτό τους, ενώ εμείς αδιαφορούμε παντελώς για τη θέση τους. Το μόνο που μας απασχολεί είναι η πατρίδα μας και το απέραντο γαλάζιο της, όλα τα άλλα είναι πολιτικάντικες λεπτομέρειες. Ο χρόνος θα αναδείξει αναπόφευκτα τη συμβολή του έργου του Καθηγητή Καρυώτη, απλώς ελπίζουμε ότι στο ενδιάμεσο θα αντέξει τα σχόλια των σχολαστικών του κενού.

www.anixneuseis.gr/is

Ο μηδενισμός ως «προοδευτική» θρησκοληψία

2012-01-08T11:48:00.000+02:00

του Χρήστου Γιανναρά

yannaras.gr

Για μια ακόμα φορά, τα σχήματα που εφευρίσκουμε για να πετύχουμε τον ηδονικό διχασμό μας οι Eλληνες είναι επιπόλαια, μωρότατα: Mιλάμε για τους «κακούς» Mνημονιακούς και τους «καλούς» Aντιμνημονιακούς – και τούμπαλιν.

Ποιο το κριτήριο των χαρακτηρισμών «καλός» και «κακός»; Aν είναι η φιλοπατρία, η κοινωνική ευαισθησία, η ανιδιοτέλεια, τότε η αντιθετική διαστολή διαψεύδεται. Διότι υπάρχουν «Mνημονιακοί» που βλέπουν την υποταγή στα Mνημόνια ως ευκαιρία να μας επιβληθεί έξωθεν αυτό που μόνοι μας δεν καταφέρνουμε: Nα καταλυθεί το παρασιτικό κράτος μας, δηλαδή το καθεστώς της κομματοκρατίας. Nα εξαλειφθεί ο παρακρατικός (σε ρόλο στρατού κατοχής) συνδικαλισμός, κατεστημένο ανομίας και αυθαιρεσίας. Nα αποκατασταθεί αξιοκρατία, δηλαδή κίνητρα δημιουργίας, παραγωγικότητας, να χαλιναγωγηθεί ο δανεισμός.

Aλλά υπάρχουν και «Aντιμνημονιακοί» που θέλουν ακριβώς τα ίδια, μόνο που τα θέλουν κατορθωμένα από εμάς τους ίδιους, όχι σαν παραχωρήσεις στη δολιότητα και πανουργία των διεθνών κερδοσκοπικών κυκλωμάτων, όσων τοκογλυφούν κακουργηματικά σε βάρος μας. Θέλουν, η πίεση ενός λαϊκού ξεσηκωμού, η καθολική αποδοκιμασία του φαύλου και ανίκανου πολιτικού προσωπικού, να υποχρεώσει το υπάρχον κομματικό σύστημα σε αυτοκατάργηση. Nα δεχθεί η Bουλή τη συγκρότηση κυβέρνησης εξωκομματικών προσωπικοτήτων, με την αποστολή να συγκαλέσει Συντακτική Eθνοσυνέλευση που θα συντάξει καινούργιο Σύνταγμα, θα αποκαταστήσει δημοκρατική λειτουργία των κομμάτων, θα καταλύσει ανεπίστρεπτα την αφόρητη κομματική απολυταρχία και διαφθορά.

Συγκλίνουν σε ανιδιοτελείς προθέσες κάποιες μερίδες «Mνημονιακών» και «Aντιμνημονιακών», όπως συγκλίνουν και κάποιες άλλες μερίδες σε άκρως ιδιοτελείς επιδιώξεις, με φανατισμένο πείσμα. Στην ιδιοτελή τους σύγκλιση και οι μεν και οι δε προασπίζουν το παρασιτικό κράτος, για τους δικούς της η κάθε «παράταξη» λόγους:

Φέρονται σαν «Mνημονιακοί» κάποιοι που βλέπουν ότι το πολυπλόκαμο κομματικό κράτος κατορθώνει να μανουβράρει ακόμα και τα δήθεν άτεγκτα Mνημόνια: Ξεγλυστράει το κομματικό κράτος και οι χρυσοκάνθαροί του από τις κολοβώσεις που επιβάλλει σε μισθούς και θέσεις εργασίας κάθε επιμέρους, πριν από κάθε δόση δανείου, μνημονιακή σύμβαση. Kανένας κ. Thomson δεν διανοείται να απαιτήσει την απόλυση ή τον περιορισμό των αναρίθμητων (χρυσοπληρωμένων) «ειδικών συμβούλων» που συνοδεύουν κάθε υπουργό σε οποιοδήποτε υπουργείο ακυρώνοντας και τη σκιώδη λειτουργικότητα της δημόσιας διοίκησης. Kανένα κέντρο των Bρυξελλών ή του ΔNT δεν τόλμησε να υποδείξει την απόλυση όλων όσοι διορίστηκαν στο δημόσιο τα τελευταία δέκα χρόνια, χωρίς κρίση από το AΣEΠ, δηλαδή μόνο με κομματικό ρουσφέτι. Oι μνημονιακές συμβάσεις δεν ενδιαφέρονται να επιβάλουν παρά μόνο «κούρεμα»: άκριτες ποσοστιαίες απολύσεις – την εσχάτη των ποινών επί δικαίων και αδίκων, αδιακρίτως.

Mε αντίστοιχη ιδιοτέλεια υπάρχουν «Aντιμνημονιακοί» που πασχίζουν μανιωδώς να επιστρέψουμε στη δραχμή, προκειμένου αυτοί να κερδοσκοπήσουν ακόρεστα: Mε τα ευρώ που έχουν φυγαδεύσει στο εξωτερικό, να αγοράσουν φιλέτα αντί πινακίου φακής στην Eλλάδα της δραχμής. Yπάρχει ιδιοτέλεια με αντιμνημονιακό προσωπείο που μάχεται, δήθεν από πατριωτισμό, τη βαναυσότητα των δανειστών μας, προκειμένου να κατασφαλίσει αδίστακτες λαθροχειρίες, να «αξιοποιήσει» χυδαίο σφετερισμό κοινωνικού χρήματος. Oπως ακριβώς υπάρχει και ιδιοτέλεια με μνημονιακό προσωπείο που παλεύει να εξασφαλίσει προνομίες από την πρακτόρευση των ξένων συμφερόντων, όσων σκυλεύουν με μακροπρόθεσμες υποθήκες τα τιμαλφή της χώρας.

Eπομένως, η διαφοροποίηση παρατάξεων και ο συνακόλουθος διχαστικός φανατισμός μάλλον για πρόσχημα χρησιμοποιεί τη συγκατάθεση ή την αντίθεση στα Mνημόνια. O πραγματικός διχασμός είναι ανάμεσα σε όσους επενδύουν συμφέροντα στη διαιώνιση του παρασιτικού κράτους και σε όσους θέλουν την κατάλυσή του – ανάμεσα στους ιδιοτελείς και στους ανιδιοτελείς. Kαι, ευτυχώς, η ιδιοτέλεια δεν κρύβεται όσο και αν φτιασιδωθεί. Eίναι αμέσως ευδιάκριτη στα κείμενα, στα λόγια, στα πρόσωπα.

Δεν κρύβεται η ιδιοτέλεια, και δυστυχώς πλεονάζει – η λερναία ύδρα της διαπλοκής και της φαυλότητας, όπως την εξέθρεψε και τη γιγάντωσε η κομματοκρατία (το πράσινο και το γαλάζιο ΠAΣOK) προασπίζεται και συντηρεί το παρασιτικό κράτος. Δεν επιδέχεται βελτιώσεις και επιδιορθώσεις το κατεστημένο της διαφθοράς και της ανικανότητας, το κράτος του παρασιτισμού. Eίναι ο εφιάλτης και βασανιστής μας, πρέπει οπωσδήποτε να συντριβεί, να καταστραφεί, για να γεννηθεί καινούργιο κράτος στην εξυπηρέτηση των κοινωνικών αναγκών. Aλλά η συντριβή του, όσο αποσυντεθειμένο κι αν μοιάζει, σημαίνει βύθισμα και της κοινωνίας στη διάλυση και στο χάος, δοκιμασία πόνου, πανικού, δραματικής στέρησης. Που επέρχεται αναπόδραστα.

Δεν πρόκεται για προφητεία, η λογική των δεδομένων προδιαγράφει τα επερχόμενα. Στη διαχείριση της μετοχής μας στην ευρωπαϊκή κοσμογονία το σκαρί μας, το κράτος μας, αποδείχτηκε όχι μόνο αδύναμο, αλλά κυρίως γελοίο. ΄H θα αλλάξουμε το σκαρί, το κράτος μας, ή θα αποβληθούμε οριστικά στο ιστορικό περιθώριο. Kατά τούτο η επερχόμενη αναπότρεπτη καταστροφή φέρνει ελπίδα. Tη μόνη ελπίδα να συνεχιστεί η παρουσία του Eλληνισμού στην Iστορία.

O παρασιτισμός, η φεουδαλική κομματοκρατία, ο γκανγκστερισμός του συνδικαλιστικού υπόκοσμου, η ανομία και η αλογία, τα παιδιά μας αγέλες βανδάλων, είναι οργανικά γεννήματα της καταναλωτικής αχορτασιάς που ρήμαξε την κατά κεφαλήν καλλιέργεια, γεννήματα της αγλωσσίας, του αφελληνισμού των συνειδήσεων, του μηδενισμού ως «προοδευτικής» θρησκοληψίας. Aν τίποτα πια δεν μπορεί να λειτουργήσει στην Eλλάδα σήμερα, ούτε καν η χρησιμοθηρική υποταγή στα Mνημόνια, είναι γιατί κάθε έμπρακτο αντίκρισμα της ελληνικότητας εξαλείφθηκε από μια κρίσιμη, για τον κοινό προσανατολισμό, μάζα πληθυσμού.

H επερχόμενη καταστροφή μοιάζει η μόνη ρεαλιστική μας ελπίδα.

Οι Γερμανικές Εκτελέσεις

2012-01-07T12:48:00.000+02:00

του Σαράντου Ι. Καργάκου

Πηγή: Αθηναϊκό Ημερολόγιο 2012, Εκδόσεις Φιλιππότη

Ημερομηνία: 01/12/2011
sarantoskargakos.gr

Απέφευγα για λόγους προσωπικής ευαισθησίας (έχουμε κι εμείς βέβαια τα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα μας!) ν’ αναφερθώ στο περιβόητο θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων. Ήμουν εξήμισυ ετών όταν ανήμερα σχεδόν του Αγίου Νικολάου του 1943 οι Γερμανοί πηγαίνανε για σκοτωμό τ’ αδέρφια του πατέρα μου. Η μάνα μου λέει πως με κρατούσε από το χέρι. Πέρασε το αυτοκίνητο με τους μελλοθάνατους από μπροστά μας, ο μικρός θείος μου που ήταν δεν ήταν 30 ετών, σήκωσε το χέρι και μας χαιρέτισε μ’ ένα πικρό χαμόγελο.

Και μετά το αυτοκίνητο χάθηκε σε κάποια στροφή. Τότε για πρώτη φορά άκουσα κι έμαθα τη λέξη εκτέλεση. Κι η λέξη έμεινε άσβηστη στη συνείδησή μου, γιατί έκτοτε είχαμε κι άλλες, κι άλλες πολλές ακόμη εκτελέσεις. Έφευγαν από κοντά μας αγαπημένα πρόσωπα κι ο κόσμος έλεγε: «Τα πήγαν για εκτέλεση»!

Κάποτε τα δεινά έληξαν και στον τόπο εγκαθιδρύθηκε μια κουτσή και στραβή τάξη. Η οικογένειά μου περνούσε δύσκολες ώρες αφόρητης φτώχειας. Η Κατοχή μάς είχε εξουθενώσει. Κάποιοι δικηγόροι ξεκίνησαν έναν αγώνα για αποζημιώσεις. Μάζευαν υπογραφές από συγγενείς θυμάτων. Υπόσχονταν –αν θυμάμαι καλά- δύο χιλιάδες το «κεφάλι». Πήγαν και στον πατέρα μου να υπογράψει, μα ο φτωχούλης αρνήθηκε με βδελυγμία. «Δεν κοστολογούνται τα κεφάλια των αδελφών μου», είπε. Κι ένιωσε πως ανταπέδιδε με τη φράση αυτή την καλύτερη τιμωρία στην επηρμένη μεταπολεμική Γερμανία, τη Γερμανία του οικονομικού θαύματος, που στηρίχθηκε στην ξένη εργασία και στην αφειδώς παρεχόμενη αμερικανική βοήθεια.

Αν σ’ όλη αυτή τη μακρά διαδικασία με πληγώνει κάτι, είναι όχι αυτή καθαυτή η εκτέλεση, αλλά η «νομιμότητα» αυτής της εκτέλεσης. Οι γερμανικές αρχές είχαν διακηρύξει πως για κάθε σκοτωμένο Γερμανό θα εκτελούνταν 40 άμαχοι Έλληνες. Ας το σκεφθούμε αυτό: 40 Έλληνες έναντι ενός Γερμανού! Έτσι μας κοστολόγισαν κι έτσι μας κοστολογούν. Ένας Έλληνας είναι υποπολλαπλάσιο του Γερμανού. Αυτό εκφράζει όχι απλώς τη ναζιστική θηριωδία αλλά τη γενικώτερη ευρωπαϊκή νοοτροπία. Γιατί, όπως πολύ σοφά έλεγε ο Ντισραέλι, «μπορεί μια αποικία ν’ απέκτησε ανεξαρτησία, αλλά δεν παύει γι’ αυτό το λόγο να είναι αποικία».

Αν σήμερα οι Γερμανοί δυστροπούν να πληρώσουν την επιδικασθείσα από τα Δικαστήρια αποζημίωση στους μαρτυρικούς κατοίκους του Διστόμου (και όχι μόνον του Διστόμου), δεν το κάνουν μόνο από τσιγκουνιά, το κάνουν για να μας ταπεινώσουν ακόμη μια φορά. αρνούνται υπόσταση στα δικαστήριά μας. Ουσιαστικά δεν αναγνωρίζουν σε μας υπόσταση κράτους. Παραπέμπουν το ζήτημα στον Υπουργό. Αυτός είναι ένας περιδεής εκπρόσωπος της Νέας Τάξης που δεν λογοδοτεί στον ελληνικό λαό αλλά στα Διευθυντήρια των Νέων Καιρών.

Αυτό που όμως με θλίβει δεν είναι η ψυχική κακομοιριά των κυβερνώντων, είναι το ηθικό κατάντημα κάποιων δημοσιογράφων. Άκουγα ένα μεσημέρι κάποιον ραδιοσχολιαστή που με άκρως περιφρονητική φωνή στιγμάτιζε τη συμπεριφορά των Διστομιτών, επειδή κατέφυγαν στα ασφαλιστικά μέτρα κατά των Γερμανών. Κι έλεγε: «Πού φθάσαμε...»! Έπρεπε να είχε ζήσει τη γερμανική φρίκη της Κατοχής, για να είχε δει το πού φθάνε το κτήνος όταν κυριεύει την ανθρώπινη ψυχή. Τι έκαναν οι κάτοικοι του Διστόμου από το να προσφύγουν στη Δικαιοσύνη; Μήπως έπρεπε κι αυτοί – κι όχι μόνο αυτοί- να συμπεριφερθούν γερμανικά, δηλαδή να πιάσουν καμμιά πεντακοσαριά Γερμανούς τουρίστες και να τους κρατήσουν ομήρους ή να τουςεκτελέσουν; Στα αντίποινα των Γερμανών εμείς δεν απαντήσαμε με αντίποινα. Οι Γερμανοί τιμωρήθηκαν ελάχιστα γι’ αυτά που διέπραξαν στον τόπο μας. Κάλυψαν ένα ελάχιστο μέρος των αποζημιώσεων που όφειλαν. Συνέχισαν τη ναζιστική πολιτική, όχι βέβαια στη γραμμή του Χίτλερ (δεν είναι ακόμη καιρός) αλλά στη γραμμή του Γκαίμπελς. Παραπλάνηση και εξαπάτηση. Και μετά αποθράσυνση. Θα ’ρθει στιγμή που θα μας ζητήσουν αποζημίωση για τις σφαίρες που ξόδεψαν για να μας... σκοτώσουν.

Μέρος Δεύτερο

Το κείμενο που προηγήθηκε είχε γραφτεί προ πολλών ετών για να δημοσιευθεί στην εφημερίδα όπου αρθρογραφούσα επαγγελματικώς. Δεν δημοσιεύθηκε· και σε λίγες ημέρες «εκτελέστηκα» και δημοσιογραφικώς. Μου τράβηξαν το χαλί επιτηδείως κάτω από τα πόδια μου. Τώρα που ήλθαν οι δύσκολοι καιροί και η Γερμανία μάς φόρεσε καπίστρι, πολλοί σταθμοί και πάμπολλα έντυπα μού ζητούν να μιλήσω και να γράψω για τις περιβόητες αποζημιώσεις. Μου ζητήθηκε να μιλήσω και για τις εκτελέσεις. Κι αντιμετώπισα τις λοιδορίες δύο «καναλοκύνων». Αναφερόμουν στην εκτέλεση των συγγενών μου και στην υπέροχη στάση της γιαγιάς μου. Ήμουν μπροστά, όταν ο πατέρας τής ανακοίνωσε την εκτέλεση των δύο παιδιών της, των δύο αδελφών του. Η γιαγιά – βαθιά χριστιανική ψυχή- κατέβασε το μαύρο τσεμπέρι ως τα μάτια και πριν τυλίξει με αυτό το στόμα για να μη βγει κραυγή οδύνης, κατόρθωσε να μουρμουρίσει:

- Ο θεός να τους συγχωρέσει για το κακό που μου έκαναν!...

Κι έπειτα κλείστηκε στη βαθιά σιωπή της. Που και που ένα σιγαλό – σαν αγεράκι απαλό- μοιρολόι.

Πέρασαν κάποια χρόνια. Ήμουν στην τελευταία τάξη του Γυμνασίου, την λεγόμενη τότε «Ογδόη». Ο πατέρας έφθασε ένα μεσημέρι ράκος στο σπίτι. Τον είχε επισκεφθεί στο κατάστημα του «Δραγώνα» (Αιόλου 89) ο άνθρωπος που είχε βάλει στη λίστα των μελλοθάνατων τα αδέρφια του. ήταν ετοιμοθάνατος· τον «κουράριζε» στον Άγιο Σάββα, εξάδελφός μου ογκολόγος. Του έμεναν λίγες ημέρες ζωής. Ζήτησε από τον εξάδελφό μου την άδεια να βγει για λίγες ώρες· έπρεπε κάποιον να δει. Και πήγε να βρει τον πατέρα μου. Δεν μπορούσε να ανέβει στον ημιώροφο. Τον ζήτησε και κατέβηκε ο πατέρας. Σαν τον είδε πάνιασε.

- Ήλθα να πάρω τη συγγνώμη σου, του είπε ο άλλος. Σε λίγες μέρες πεθαίνω...

Ο πατέρας, βαθιά συγκλονισμένος, μόλις κατόρθωσε να ψελλίσει μία φράση:

- Να ’σαι συγχωρεμένος...

Ανέβηκε γρήγορα τις σκάλες και κλείστηκε στο γραφειάκι που ήταν το λογιστήριο. Δεν ήθελε να τον δει κανείς με δάκρυα στα μάτια. Ήταν ένας μικρόσωμος άνθρωπος με υψηλή περηφάνεια. Μας τα είπε στο σπίτι με αναφιλητά. ήταν η πρώτη φορά που μάλωσα με τον πατέρα μου. Με τη σκληρότητα της νεανικής ηλικίας πίστευα πως η συγγνώμη σ’ έναν εγκληματία συνιστά αδικία. Σήμερα το ίδιο θα έπραττα κι εγώ, Αυτό δεν σημαίνει πως έκοψα να είμαι Μανιάτης. Αλά η πείρα μιας μακράς ζωής με εδίδαξε ότι η καλύτερη εκδίκηση είναι η συγγνώμη. Γι’ αυτό συγχωρώ και τον δημοσιογράφο – κάποτε φίλο- και τα παρασαρκώματα που τον περιστοιχίζουν, που, χωρίς να φορούν την στολή της «Βέρμαχτ», συνεχίζουν με άλλα μέσα το έργο τους.

Συγχωρώ ακόμη και τους Γερμανούς δημοσιογράφους, τραπεζίτες και πολιτικούς για όσα μας κάνουν. Κι όχι απλώς τους συγχωρώ, αλλά τους ευγνωμονώ. Από τη δική τους αγνώμονα στάση, θα ξεπηδήσει η δική μας ανάταση, η νέα εθνική μας επανάσταση. Όχι κατά των Γερμανών αλλά κατά των υπολειμμάτων του δωσιλογισμού που «κοπροκρατούν» (το ρήμα του Ελύτη) πολιτικά και οικονομικά τη δόλια πατρίδα μας.

Από την κλεπτοκρατία στην χρεοκοπία

2012-01-06T13:14:00.000+02:00

Η κρίση χρέους, σηματοδοτεί την κατάρρευση ενός μοντέλου πλασματικής ανάπτυξης, το οποίο, όπως εξελίχθηκε, είχε ως χαρακτηριστικά του την κλεπτοκρατία, τη σπατάλη, τον ανορθολογισμό, τον παρασιτισμό, την αυθαιρεσία και την ατιμωρησία. Μαζί μ' αυτό το μοντέλο καταρρέει και το ανομολόγητο κοινωνικό συμβόλαιο ανάμεσα στην άρχουσα τάξη και στα μικρομεσαία στρώματα, το οποίο αποτέλεσε το υπόβαθρο αυτού του μοντέλου. Εκτός από την ιθαγενή πτυχή της κρίσης, όμως, υπάρχει και η ευρωπαϊκή. Η Ελλάδα δεν είναι το μαύρο πρόβατο της Ευρωζώνης, όπως ισχυριζόταν το ευρωπαϊκό ιερατείο. Είναι ο πιο αδύναμος κρίκος μιας όχι και τόσο στέρεας αλυσίδας.

Το ευρώ απειλείται από τη συστημική κρίση του. Η Ελλάδα έχει σήμερα μετατραπεί σε πειραματόζωο. Είναι η πρώτη χώρα-μέλος της ΕΕ όπου εφαρμόζεται η θεραπεία-σοκ και επιχειρείται η αποδόμηση του ευρωπαϊκού κοινωνικού κεκτημένου. Από την έκβαση του πειράματος θα κριθεί το μέλλον όχι μόνο των κοινωνιών της ευρωπαϊκής περιφέρειας, αλλά και των κοινωνιών του ευρωπαϊκού πυρήνα.

Το βιβλίο έχει αρθρωθεί στα εξής επτά μέρη:

- Ο κύκλος της μεταπολίτευσης

- Η βαριά σκιά της κλεπτοκρατίας

- Το ανομολόγητο κοινωνικό συμβόλαιο

- Ο πρόδρομος Δεκέμβρης

- Το πορτρέτο του καπετάνιου

- Το μετέωρο βήμα της Ευρώπης

- Μνημόνιο και χρεοκοπία

Σ' αυτά, μεταξύ άλλων, ο συγγραφέας ανιχνεύει τις ρίζες της κρίσης, αναλύει τα χαρακτηριστικά και τις πτυχές της, απαντά σε καίρια ερωτήματα (π.χ. εάν υπήρχε άλλος δρόμος το 2009), αποδομεί το δίλημμα "Μνημόνιο ή χρεοκοπία", αξιολογεί με αριθμούς τη θεραπεία-σοκ, δίνει απαντήσεις για το "κούρεμα" του χρέους και εκτιμά τις επιπτώσεις από την απονομιμοποίηση της εξουσίας.Τέλος, διερευνά τα σενάρια για τη συντεταγμένη ή ανεξέλεγκτη χρεοκοπία, για την παραμονή ή έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη.

Συγγραφέας: Λυγερός Σταύρος

Εκδότης: Εκδόσεις Πατάκη

Σειρά: Κοινωνικές και Πολιτικές Επιστήμες

Κωδικός προϊόντος: B204699

Λυγερός Σταύρος

Ο Σταύρος Λυγερός γεννήθηκε στην Αθήνα. Πτυχίο Μαθηματικών από το Πανεπιστήμιο Αθηνών. Παρακολούθησε μεταπτυχιακά σεμινάρια διεθνών σχέσεων και διεθνούς οικονομίας στην Ecole des Hautes Etudes στο Παρίσι. Μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής στην εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973. Συνιδρυτής και μέλος της συντακτικής ομάδας του περιοδικού "Τετράδια Πολιτικού Διαλόγου Έρευνας και Κριτικής", το οποίο κυκλοφορεί από το 1980 (εκδόσεις Στοχαστής). Συγγραφέας των βιβλίων "Φοιτητικό κίνημα και ταξική πάλη στην Ελλάδα" (1977, 2 τόμοι, εκδόσεις Στοχαστής), "ΠΑΣΟΚ, το σύνδρομο του μεγάλου ασθενούς" (1990, εκδόσεις Στοχαστής), "Σκόπια, το αγκάθι της Βαλκανικής" (1992, εκδόσεις Λιβάνη), "Άνεμοι πολέμου στα Βαλκάνια" (1992, εκδόσεις Λιβάνη), "Κύπρος: Στα όρια του αφανισμού" (1993, εκδόσεις Λιβάνη), "Το παιχνίδι της εξουσίας" (1996, εκδόσεις Λιβάνη) και "Όταν σκοντάφτει ο Αετός, μία ανάγνωση των γεωπολιτικών μετώπων στις αρχές του 21ου αιώνα" (υπό έκδοση). Επίσης, συγγραφέας δεκάδων μεγάλων άρθρων-μελετών για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, την Τουρκία, το Κυπριακό, τα Βαλκάνια, την Ευρώπη, τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις και για εσωτερικά πολιτικά θέματα. Έχει εργασθεί ως κοινοβουλευτικός συντάκτης (εφημερίδα Θεσσαλονίκη), ως πολιτικός-διπλωματικός σχολιαστής στα περιοδικά Αντί, Άμυνα και Διπλωματία, στις εφημερίδες Ποντίκι, Ελευθεροτυπία, Πρώτη, Επικαιρότητα, Επενδυτής, Εξουσία, Αξία, στους ραδιοσταθμούς Κανάλι 15, Σκάι, Αντένα, Πλάνετ και Κανάλι 1 του Πειραιά. Σήμερα εργάζεται στην Καθημερινή και στον Κόσμο του Επενδυτή.

βιβλίο: Η λογική της παράνοιας του Στέλιου Ράμφου

2012-01-05T20:11:00.000+02:00

Η λογική της παράνοιας

Συγγραφέας: Ράμφος, Στέλιος

Ασ' τους άλλους. Εσύ ο ίδιος, πού ευθύνεσαι; Τι προσάπτεις στον εαυτό σου; Από εκεί θα βρεθούν τα υπόλοιπα. Όσο αυτό δεν γίνεται, η κρίση θα παρατείνεται, το σάπισμα θα βαθαίνει και τα φαινόμενα της ανομίας θα γίνονται πιο άγρια. Ψυχή έχουμε. Δεν έχουμε κατανόηση του εαυτού μας. Άλλο να είσαι έξυπνος και άλλο να κατανοείς.

Η κατανόηση είναι ένας βαθμός πάνω από την εξυπνάδα και την γνώση. Είναι μία ευαισθησία βαθύτερη, η οποία έχει να κάνει με το κατα πόσο βγαίνουμε από τον εαυτό μας. Παριστάνουμε ή νομίζουμε ότι είμαστε πολύ κοινωνικοί, ενώ στο βάθος έχουμε ένα συναισθηματικό εγωκεντρισμό που μας οδηγεί σε ναυάγια και καταθλίψεις. Ενδιαφέρει αυτή την ώρα της κρίσεως να κοιταχθούμε απ' έξω. Τι σημαίνει "απ' έξω"; Σημαίνει αντί να παίρνουμε θέσεις, να κατανοούμε. Έτσι και στον εαυτό μας θα μένουμε και θα ισορροπούμε. Αντίθετα εμείς καθρεφτιζόμαστε στις επιθυμίες μας, δηλαδή δεν κοιταζόμαστε πουθενά. Υπάρχει περίπτωση να βρεθούμε;

Εκδότης: Εκδόσεις Αρμός Σεπτέμβριος/2011 armosbooks.gr

H νέα παγκόσμια οικονομική τάξη

2012-01-03T19:02:00.001+02:00

Μια νέα οικονομική τάξη παίρνει σχήμα μπρος στα μάτια μας, με κύριο χαρακτηριστικό της την επιτάχυνση της σύγκλισης μεταξύ των παλαιών δυνάμεων της Δύσης και των μεγάλων νέων παικτών των αναδυόμενων αγορών. Αλλά οι δυνάμεις που οδηγούν σε αυτή τη σύγκλιση δεν έχουν να κάνουν με όσα υποστήριζαν γενιές οικονομολόγων όταν υποδείκνυαν την ανεπάρκεια της παλαιάς τάξης, ενώ τα αποτελέσματα αυτών των δυνάμεων μπορεί κάλλιστα να αποδειχτούν πολύ ανησυχητικά.

Πολλά χρόνια τώρα ο κόσμος ελεεινολογούσε το βαθμό κυριαρχίας της Δύσης στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Από τη διακυβέρνηση των πολυμερών οργανισμών ως το σχεδιασμό των χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών, η βασική δομή του παγκόσμιου συστήματος θεωρούνταν ότι ευνοούσε τα συμφέροντα της Δύσης. Κ ενώ είχαν γίνει πολλές συζητήσεις για την αναγκαιότητα μεταρρυθμίσεων, οι δυτικές χώρες πάντα απέκρουαν τις όποιες σοβαρές προσπάθειες μπορούσαν να οδηγήσουν σε κάποια σοβαρή διάβρωση της επιρροής τους.

Αλλά και στις ελάχιστες εκείνες περιπτώσεις όπου υπερνικήθηκαν οι αντιστάσεις, οι αλλαγές που επήλθαν ήταν βαθμιαίες και μάλλον δειλές. Κατά συνέπεια, οι αναδυόμενες οικονομίες έχασαν την εμπιστοσύνη τους στα κοινά συστήματα ασφαλείας που το παγκόσμιο σύστημα είχε, υποτίθεται, θέσει στη διάθεση όλων, ιδίως για τις συγκυρίες έκτακτης ανάγκης.

Καταλύτης για την αλλαγή του αισθήματος ήταν οι χρηματοπιστωτικές κρίσεις της Ασίας, της Ανατολικής Ευρώπης και της Λατινικής Αμερικής στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 2000 και ό,τι θεωρήθηκε σε πολλά από αυτά τα κράτη ως ακατάλληλη και προβληματικά σχεδιασμένη ανταπόκριση του διεθνούς συστήματος. Και από τη στιγμή που η εμπιστοσύνη τους στη διμερή βοήθεια ή τους πολυμερείς θεσμούς όπως το ΔΝΤ κατέρρευσε, οι αναδυόμενες οικονομίες, με επικεφαλής τις χώρες της Ασίας, πήραν το δρόμο προς την ενίσχυση της χρηματοπιστωτικής τους αυτάρκειας.

Από τη στιγμή λοιπόν που κατάφεραν να ξεπεράσουν το οδυνηρό στάδιο διαχείρισης της κρίσης, πολλές από αυτές τις χώρες συσσώρευσαν αδιανόητα ως πριν επίπεδα συναλλαγματικών αποθεματικών ως μαξιλάρια ασφαλείας. Παράλληλα περιόρισαν δραστικά το εξωτερικό τους χρέος μέσα από την απόκτηση και τη διατήρηση μεγάλων εξωτερικών πλεονασμάτων, ενώ αύξησαν την έκταση και την εμβέλεια των εγχώριων χρηματοπιστωτικών συστημάτων διαμεσολάβησης για να περιορίσουν τα όποια ευάλωτα σημεία τους απέναντι στις εξωτερικές καταιγίδες.

Οι εξελίξεις αυτές έρχονταν σε απόλυτη αντίθεση με ό,τι συνέβαινε το ίδιο διάστημα στη Δύση. Εκεί υπήρχε μόχλευση χωρίς προηγούμενο, ενώ η μαζική δημιουργία χρέους και η φαινομενικά απεριόριστη εμπιστοσύνη προς την πίστωση αποτέλεσαν τον κανόνα. Οι χρηματοπιστωτικές υπερβολές έγιναν ο κανόνας και όχι η εξαίρεση, καθώς διευκολύνθηκαν από τη χρηματοπιστωτική καινοτομία και τη διάβρωση των προτύπων δανεισμού και των εποπτικών πλαισίων.

Και κάπως έτσι ξαφνικά ο κόσμος γύρισε ανάποδα: οι πλούσιες χώρες βρέθηκαν με μεγάλα ελλείμματα και σε ορισμένες περιπτώσεις έχασαν το παλαιό καθεστώς τους ως κρατών πιστωτών, αντίθετα απέκτησαν χρέος, ενώ οι αναδυόμενες χώρες απέκτησαν μεγάλα πλεονάσματα και συσσώρευσαν μεγάλης αξίας εξωτερικά ενεργητικά, συμπεριλαμβανομένων και χρηματοπιστωτικών απαιτήσεων στις δυτικές οικονομίες.

Οι χώρες αυτές βεβαίως δεν ήξεραν ότι οι αποκλίνοντες δρόμοι τους θα κατέληγαν να τροφοδοτήσουν τις μεγάλες παγκόσμιες ανισορροπίες και στο τέλος να προκαλέσουν μια χρηματοπιστωτική κρίση η οποία συντάραξε εκ θεμελίων την προηγούμενη παγκόσμια οικονομική τάξη. Αυτό όμως ήταν που έγινε.

Δεν υπάρχει περίπτωση να επανέλθουμε πλήρως στην προηγούμενη τάξη. Μετά την κρίση του 2008, η Δύση αδυνατεί να περάσει σε ισχυρή ανάπτυξη και μάλλον σέρνεται ανάμεσα σε περιόδους χαμηλής ανάπτυξης εναλλασσόμενες περιοδικά με περιόδους ύφεσης, σε μια συγκυρία υψηλής ανεργίας και πολλαπλών ανησυχιών για το χρέος, κυρίως στην Ευρώπη. Σε μια εκπληκτική ιστορική ανατροπή, σήμερα σχεδόν κάθε δυτική χώρα πρέπει να ανησυχεί για την πιστωτική της αξιολόγηση, ενώ αντίθετα κάποιες αναδυόμενες οικονομίες αναβαθμίζουν την πιστωτική τους αξιολόγηση. Ας φανταστούμε μόνο την εικόνα των δυτικών αντιπροσωπειών που πηγαίνουν στις αναδυόμενες οικονομίες για να ζητήσουν ή να εξασφαλίσουν χρηματοπιστωτική στήριξη, είπε μέσω του ΔΝΤ είτε ευθέως.

Σε πρώτη ματιά αυτή η ασυνήθιστη σύγκλιση μεταξύ της Δύσης και των αναδυόμενων οικονομιών μοιάζει να αντανακλά ό,τι είχαν κάποτε στο μυαλό τους οι υποστηρικτές μιας νέας παγκόσμιας οικονομικής τάξης. Αλλά τα φαινόμενα ενδέχεται να απατούν και στη συγκεκριμένη περίπτωση όντως απατούν.

Οι υποστηρικτές της νέας παγκόσμιας τάξης υποστήριζαν μια ελεγχόμενη διαδικασία στην οποία η οικονομική σύγκλιση θα συνόδευε και θα ενίσχυε την παγκόσμια ανάπτυξη. Προέβλεπαν μια διαδικασία βασισμένη στη συνεργασία που θα αποτελούσε το προϊόν μιας φωτισμένης πολιτικής. Αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι πολύ διαφορετικό και κυρίως πολύ πιο απρόβλεπτο.

Οι πολιτικοί της Δύσης, αντί να επιδεικνύουν την απαραίτητη φωτισμένη ηγεσία, κινούνται διαρκώς πίσω από τις πραγματικότητες και βουλιάζουν μέσα σε ένα μείγμα άρνησης, λανθασμένων διαγνώσεων και λογομαχιών που υπονομεύουν κάθε τους κίνηση. Οι σημερινές παγκόσμιες αλλαγές, αντί να προχωρούν με ελεγχόμενο τρόπο, οδηγούνται από τις άτακτες δυνάμεις της απομόχλευσης οι οποίες προέρχονται από μια Ευρώπη που βυθίζεται σε βαθιά χρηματοπιστωτική κρίση και μια Αμερική εμφανώς ανίκανη να αποκαταστήσει υψηλά επίπεδα ανάπτυξης και δημιουργίας θέσεων εργασίας.

Οι πολυμερείς θεσμοί, και πρωτίστως το ΔΝΤ, επιχειρούν να ανταποκριθούν σε αυτές τις εξελίξεις δίδοντας ολόκληρα βουνά χρηματοδότησης προς την Ευρώπη. Αλλά αυτή η επίσημη χρηματοδότηση, αντί να αντιστρέψει την άτακτη απομόχλευση και να ενθαρρύνει τη δημιουργία νέων ιδιωτικών επενδύσεων, απλά μεταφέρει το παθητικό από τον ιδιωτικό στο δημόσιο τομέα. Συν τοις άλλοις, οι περισσότερες αναδυόμενες χώρες έχουν αντιληφθεί ότι οι πολιτικοί όροι με τους οποίους το ΔΝΤ δίνει δεκάδες δις δολάρια προς την Ευρώπη ωχριούν πολύ σε αυστηρότητα σε σχέση με τους όρους που επιβλήθηκαν σε αυτές κατά τις δεκαετίες του 1990 και του 2000.

Ευτυχώς, παρά το ότι έμειναν πίσω αντί να αναλάβουν να οδηγήσουν αυτή την διαδικασία παγκόσμιου μετασχηματισμού, οι Δυτικοί πολιτικοί μπορούν ακόμη να τρέξουν για να καλύψουν το χαμένο έδαφος. Αλλά για να γίνει κάτι τέτοιο δεν χρειάζονται απλά καλύτερες εθνικές πολιτικές στην Ευρώπη ή την Αμερική. Χρειάζεται επειγόντως η σε βάθος μεταρρύθμιση του παγκόσμιου πολυμερούς συστήματος και των βασικών του θεσμών. Και η διαδικασία αυτή απαιτεί την κοινή ηγεσία του αναδυόμενου κόσμου ως ισότιμου και αληθινού εταίρου των δυτικών δυνάμεων.

από: .banksnews.gr

Οι Έλληνες δουλεύουν περισσότερο από τους Γερμανούς

2012-01-02T20:36:00.000+02:00

Στο µικροσκόπιο της στατιστικής επιστήµης έβαλε η εφηµερίδα «Λε Μοντ» τη θεωρία περί «τεµπέληδων Ελλήνων και εργατικών Γερµανών»για να ανατρέψειτον µύθοπου τροφοδότησε προηµερών µε δηλώσεις της η γερµανίδα καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ. «Οι Γερµανοί εργάζονται περισσότερο από τους Νοτιοευρωπαίους; Οχι.

Εργάζονται πολύ λιγότερο, και δεν είναι περισσότερο παραγωγικοί» δηλώνει στη γαλλική εφηµερίδα ο οικονοµολόγος Πατρίκ Αρτούς µε βάση µελέτη που συνέταξε ο ίδιος και ολοκλήρωσε προχθές.

Οπως επισηµαίνει ο κ. Αρτούς, επικεφαλής του Ινστιτούτου Natixis, πριν καταλήξει κανείς στο συµπέρασµα ότι τα προβλήµατα των οικονοµιών του ευρωπαϊκού Νότου οφείλονται στηνοκνηρία,είναι χρήσιµο να ρίξει µια µατιά στους αριθµούς.

ΟΙ ΩΡΕΣ. Σύµφωνα µεστοιχεία του Οργανισµού Οικονοµικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης, το 2009 ο µέσοςόρος εργασίας στηΓερµανία ήταν 1.390

ώρες όταν στην Ισπανία ήταν1.654, στην Πορτογαλία 1.719 και στην Ελλάδα 2.119. «Ακόµη και εάν το όριο συνταξιοδότησης είναι µεγαλύτερο στη Γερµανία (65 έτη τώρα και 67 στο µέλλον) η πραγµατική µέση ηλικία συνταξιοδότησης είναι η ίδια» προσθέτει ογάλλος οικονοµολόγος. «Οι Γερµανοίσυνταξιοδοτούνται στα 62,2,οι Ισπανοίστα 62,3,οι Πορτογάλοι στα 62,6 και οι Ελληνες στα 61,5.

Οι Γάλλοι βρίσκονται πιο κάτω, καθώς κατά µέσο όρο συνταξιοδοτούνται στο 60όέτος τηςηλικίας τους». Εξίσου αποκαλυπτική είναι η σύγκριση στο θέµα της παραγωγικότητας. Η κατάκεφαλήν παραγωγικότητα στηΓερµανία βρίσκεται στα ίδια επίπεδα µε την κατά κεφαλήν παραγωγικότητα στη Νότια Ευρώπη.

Η ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΤΗΤΑ. Οσο για την ωριαίαπαραγωγικότητατων Γερµανών, βρίσκεται κάτω από τον ευρωπαϊκό µέσο όρο αλλά δεν είναι µεγαλύτερη από αυτήν των Ελλήνων. Από πού πηγάζει λοιπόν η δύναµη της γερµανικής οικονοµίας; Σύµφωνα µε τον Πατρίκ Αρτούς, τοµυστικό βρίσκεται στην καινοτοµία. Το Βερολίνο διαθέτει το 2,82% του ΑΕΠ στην έρευνα και την ανάπτυξη όταν η Μαδρίτη ή η Λισαβώνα µόλις το1,38%.

Εξάλλου, η Γερµανία καταθέτει περίπου 77 φορές περισσότερα διπλώµατα ευρεσιτεχνίας σε σχέση µε την Ελλάδα. Ο γάλλος οικονοµολόγος απαριθµείακόµη στις αιτίες τα υψηλά επιτόκια καταθέσεων για νοικοκυριά και επιχειρήσεις.

πηγή: tanea.gr

Αφού εξαθλίωσαν τους Έλληνες απολαμβάνουν το έργο τους συμμετέχοντας στα γεύματα των αστέγων...

2012-01-02T00:36:00.002+02:00

Από τον Βασίλη Μπόνιο

Αφού εξαθλίωσαν τους ‘Ελληνες με τα παράνομα χαράτσια, τις περικοπές μισθών και συντάξεων και τον ευτελισμό της αξιοπρέπειας τους σπεύδουν τώρα ωσάν Νέρωνες να απολαύσουν το αποτέλεσμα των πράξεών τους.

Δείτε τον πρωθυπουργό Παπαδήμο ο οποίος σήμερα έδωσε το παρόν στο γεύμα των αστέγων του Δήμου Αθηναίων.

Τι πονόψυχος άνθρωπος ο τραπεζίτης μας.

Μόλις λίγες ώρες πριν, έξω από τις Εφορίες χιλιάδες συμπολίτες μας με τις πινακίδες...

των αυτοκινήτων στα χέρια τους, σαν τους αριθμούς των Εβραίων κρατουμένων του Άουσβιτς, έσπευδαν να απαρνηθούν ένα εργαλείο δουλειάς όπως είναι για πολλούς το αυτοκίνητο.

Ο αμοραλιστής πρωθυπουργός την ίδια ώρα ανέχεται να μπαίνει το χυδαίο χαράτσι για τα ακίνητα στους λογαριασμούς της ΔΕΗ, εμπνεύσεως Βενιζέλου, ο οποίος στην ουσία κυβερνάει την Ελλάδα από τον περασμένο Ιούνιο.

Κι ενώ Παπαδήμος και Βενιζέλος εξαθλιώνουν τους πολίτες και βολεύουν ακόμη και σκανδαλοποιούς τραπεζίτες και μεγαλοεπιχειρηματίες, έρχονται σήμερα να παραβρεθούν υποκριτικά στα γεύματα των αστέγων, όπως φιλοδοξούν να καταντήσουν όλους τους Έλληνες.

Θα μπορούσαμε οι Έλληνες να είμαστε ανεκτικοί απέναντι σ’ έναν πρωθυπουργό, παρά τα παράσημα του κλειστού club της Παγκόσμιας Εξουσίας που κουβαλά, εάν πράγματι τον ενδιέφερε η σωτηρία της χώρας κι όχι συγκεκριμένων συμφερόντων.

Δεν είδαμε τον κο Παπαδήμο να εξυγιαίνει το διεφθαρμένο και διαπλεκόμενο τραπεζικό σύστημα.

Να πασχίζει για την εξυγίανση της Δικαιοσύνης, για τη τιμωρία των φοροφυγάδων, για την επιβολή φορολογικής δικαιοσύνης.

Αντίθετα βλέπουμε έναν νωθρό πρωθυπουργό ο οποίος ζει στη σκιά του Βενιζέλου και συνομιλεί τακτικά με τον Καρατζαφέρη, πράγμα προβληματικό από μόνο του.

Έναν πρωθυπουργό ο οποίος δεν μας είπε ποιον τον κάλεσε να έλθει στην Ελλάδα και να περιμένει 48ωρα ολόκληρα κλεισμένος στο σπίτι του να τον φωνάξουν να κυβερνήσει τη χώρα, μετά από απαίτηση του Καρατζαφέρη.

Ο κος Παπαδήμος είναι ο μοναδικός και απόλυτα υπεύθυνος για το ασκέρι των 50 υπουργών με τους οποίους δεν έχει καν χρόνο να επικοινωνήσει, πόσο μάλλον να τους δώσει κατευθύνσεις.

Ο κος Παπαδήμος αποδεικνύεται ανίκανος –προφανώς δεν έχει και τη διάθεση να το πράξει-να τονώσει την οικονομία.

Για μια ακόμη φορά άφησε εν λευκώ στον Βενιζέλο το νέο φορολογικό νομοσχέδιο και τα νέα ολέθρια μέτρα που ετοιμάζει για τους εξαθλιωμένους πολίτες.

Ακόμη και τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις αποδεικνύεται ανίκανος να προχωρήσει καλώντας τα συνήθη κορόιδα να πληρώσουν το μάρμαρο.

Μισθωτοί και κυρίως συνταξιούχοι βρίσκονται εξαιτίας της ανεπάρκειας του Παπαδήμου στο έλεος των «μακελάρηδων» Βενιζέλου και Κουτρουμάνη.

Αυτός ο πρωθυπουργός έδωσε λοιπόν σήμερα το παρόν στο γεύμα των αστέγων του Δήμου Αθηναίων και του δημάρχου Καμίνη -ο οποίος χθες βράδι δεν ντράπηκε να μετράει αντίστροφα την έλευση του νέου χρόνου στην αγαπημένη πλατεία του Χριστοφοράκου, λες και απευθυνόταν σε ιθαγενείς.

Ήταν μια ακόμη «συμβολική» κίνηση του κ. Παπαδήμου, την οποία θα λατρέψουν τα υψηλόβαθμα στελέχη της Goldman Sachs…

kourdistoportocali

..........ρε ψυχοπαθή

2011-12-31T18:57:00.001+02:00

Λίγες ώρες πριν την αλαγή του χρόνου διαβάζω στο iefimerida.gr την απάντηση στο άρθρο του Χρήστου Ράπτη «ΓΑΠ: Το θλιβερό τέλος ενός προβληματικού "ηγέτη"» που δίνει με σημερινή του επιστολή προς το iefimerida.gr ο αδερφός του Γιώργου Παπανδρέου, Νίκος, εξαπολύοντας επίθεση κατά του Αντώνη Σαμαρά, των media αλλά και των υπουργών του αδερφού του κατηγορώντας τους εμμέσως για «ραγιαδισμό».

Ο Νίκος Παπανδρέου μιλά για υποκρισία όσον αφορά τη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου, που κάποιοι χρέωσαν ως «προδοτική» -όπως λέει- στον αδερφό του, και στη συνέχεια αναφέρεται στον τρόπο διακυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου, που όπως γράφει λειτουργούσε πάντα «με κλίμα συναίνεσης» και «περίμενε να αναλάβουν πρωτοβουλίες οι υπουργοί του». Ο Νίκος Παπανδρέου αφήνει αιχμές κατά των υπουργών του ΓΑΠ τονίζοντας ότι «αν οι περισσότεροι υπουργοί περίμεναν να κινηθούν ΜΟΝΟ με άνωθεν εντολές δείχνει ένα είδος ραγιαδισμού που φαίνεται το θέλουμε... Η υπερδημοκρατία του ΓΑΠ τον έφαγε και όχι το αντίθετο»

Παρακάτω παραθέτουμε αυτούσια -και χωρίς αλλαγές- την επιστολή του Νίκου Παπανδρέου προς το iefimerida.gr και τον Χρήστο Ράπτη:

Πρώτον Είναι ο πρώτος και μοναδικός πρωθυπουργός από τότε που θυμάμαι έφυγε οικειοθελώς από την πρωθυπουργία. Παραιτήθηκε. Και το είχε προτείνει (να παραιτηθεί) και τον Ιούνιο αλλά για λόγους κακιάς διαχείρισης από πλευρά ΣΑΜΑΡΑ χάλασε - η θριαμβολογία της ΝΔ μόλις το πρότεινε ότι "αν είμαι ΕΓΩ το πρόβλημα, φεύγω" ακολούθησε με το "Ο Φαήλος έδιωξε τον Παπανδρέου" και έτσι χάλασε η πρόταση. Ουδεμία σχέση είχε με "οικογενειακές" παρεμβάσεις. Αυτά είναι του χαλιμά. Άρα προσφέρθηκε να παραιτηθεί αλλά ο μεγάλος διαπραγματευτής της δεξιάς Σαμαράς (αλήθεια, μπορείτε να μου πείτε μια επιτυχία του στα 30 χρόνια πολιτικής του ζωής;) δεν ήξερε πως να το χειριστεί. Μετράν τα λόγια ή οι πράξεις; Παραιτήθηκε ή όχι από την πρωθυπουργία; Και έλεγε ο ΓΑΠ εξάρχής, δεν με ενδιαφέρει να ξαναβγώ, να σώσω τη χώρα από την χρεοκοπία θέλω. Το έχουμε ξαναδεί; Να μην υπολογίζει τα γκάλοπ; Και φυσικά το πακέτο το "προδοτικό" της 26 Οκτωβρίου το πέρασαν τα μήντια ως "καλό για τη χώρα" μόλις έφυγε ο ΓΑΠ. Το ίδιο πακέτο των 180 δις συν haircut.... Τόση υποκρισία έχουμε ξαναδεί; "Θα φύγει ο ΓΑΠ και θα πάρει τα μέτρα μαζί του" έλεγαν.. Αμ δε. Δεύτερον, ως προς την δημοκρατία του; Πιο ελεύθερα πρωθυπουργός να αφήνει τους υπουργούς του, χωρίς ενδείξεις, αλλά περιμένοντας πρωτοβουλίες δικές τους, δεν έχει περάσει. ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΕΔΙΝΕ ΕΝΤΟΛΕΣ (Σε στυλ Καραμανλή και Ανδρέα) και γι' αυτό κατηγορήθηκε. Το αντίθετο. Λειτουργούσε με κλίμα συναίνεσης πάντα.. Ο ΓΑΠ περίμενε να αναλάβουν και πρωτοβουλίες οι υπουργοί τους.... το έκαναν όμως; Μεγαλύτερη δυνατότητα ανεξάρτητης δράσης υπουργών δεν έχει ξαναγίνει στην ιστορία μας. Τι έκαναν; Κρίνονται όλοι τους σήμερα. Δημοκρατία στο μάξιμουμ. Αν οι περισσότεροι υπουργοί περίμεναν να κινηθούν ΜΟΝΟ με άνωθεν εντολές δείχνει ένα είδος ραγιαδισμού που φαίνεται το θέλουμε... Η υπερδημοκρατία του ΓΑΠ τον έφαγε και όχι το αντίθετο. Το ότι δεν "παραιτείται" από αρχηγός του ΠΑΣΟΚ τι σχέση έχει με την δημοκρατία; Επειδή το θέλουν τα μήντια; Έλεος. Αυτά για σήμερα, μια μέρα πριν αλλάξει το έτος!

Ν. Τροτκσυ (παρατσούκλι)

Κατά κόσμον, Νίκος Παπανδρέου

διαβάστε και το σχόλιο του Πάνου Καμμένου στο facebook:

Ρέ κωλόπαιδο, ρε ψυχοπαθή , σήμερα Ελληνικές οικογένειες κλαίνε, πεινούν ,πονάνε ΑΝΘΡΩΠΟΙ στήν Πατρίδα της δημοκρατίας ΑΥΤΟΠΥΡΠΟΛΟΥΝΤΑΙ ,ντρέπονται παππούδες και δακρύζουν γιατί δεν έχουν να πάρουν δώρο στα εγγόνια τους, γιατί ? Γιατί εσύ με την ιδιότητα του αδελφού πήγαινες στο Αμπου Ντάμπι με το κρατικό αεροσκάφος τρώγοντας αστακούς 28000 $ για να πουλήσεις στον Σάφα τα ναυπηγεία Σκαραμανγκά, που σήμερα ο Αβραμόπουλος αφού ο δντης του έφαγε με τον Χάλλακ τον δανειστή του μπαμπά δίνει 108 εκ. Ευρώ για δουλειά που έχει σταματήσει και υπογράφει το 5ο υποβρύχιο. Την ώρα που εσύ με το κότερο του μεσάζοντα κάνεις βόλτες στη Μύκονο και βγάζεις φωτογραφίες μανάδες αφήνουν τα παιδιά τους γιατί δεν έχουν να τα θρέψουν. Ο αδελφός σου δουλεύει σε εταιρείες που πόνταραν στην πτώχευση της Ελλάδας που στήσατε σαν οικογένεια. Μέ εταιρείες στην Ελβετία .Άσε τον αστακό και το Ελληνικό. ΤΟΛΜΑΣ ΚΑΙ ΜΙΛΑΣ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΛΑΟ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ?

Ρωσία και Ισραήλ ζητούν άμεση έναρξη γεωτρήσεων νότια της Κρήτης!

2011-12-30T08:10:00.003+02:00

Ρωσία και Ισραήλ, όπως αναφέρουν απόλυτα έγκυρες πηγές του ΥΠΕΚΑ στο defencenet.gr, ζήτησαν επίσημα από την κυβέρνηση Παπαδήμου να ξεκινήσουν ΆΜΕΣΑ γεωτρήσεις στην θαλάσσια περιοχή νότια της Κρήτης, εντοπισμού υδρογονανθράκων, χωρίς να περιμένουν τα χρονοβόρα αποτελέσματα των ερευνών του ΥΠΕΚΑ, αφού όπως ισχυρίζονται, "Γνωρίζουν πολύ καλά που υπάρχει πετρέλαιο και φυσικό αέριο".

«Δεν χρειαζόμαστε πρόσθετα στοιχεία για να ξεκινήσουν άμεσα οι έρευνες» δήλωσαν τόσο η Gazprom και η Rosneft, όσο και η ισραηλινή Delek, αφού έχουν βεβαιωθεί για την ύπαρξη τεράστιων κοιτασμάτων και θεωρούν ότι από την στιγμή που αναλαμβάνουν αυτές το ρίσκο της γεώτρησης σε σημεία που θα επιλέξουν αυτές, δεν υπάρχει κανένας λόγος από την ελληνική κυβέρνηση να μην δώσει το «πράσινο φως» για να προχωρήσουν άμεσα σε δοκιμαστικές γεωτρήσεις.

Μάλιστα όμως χαρακτηριστικά είπε ένας Ρώσος αξιωματούχος στο περιθώριο της συνεδρίασης της Mεικτής Eνεργειακής Eλληνο-Ρωσική Ομάδα Εργασίας που συνεδρίασε στο υπουργείο στις 12 Δεκεμβρίου: «Δεν καταλαβαίνουμε τι σας κοστίζει να προχωρήσουμε με δικές μας δαπάνες σε άμεση γεώτρηση στα σημεία που εμείς θεωρούμε ότι υπάρχουν κοιτάσματα. Αν αποτύχουμε δεν σας κοστίζει τίποτα, ίσα-ίσα που θα περιοριστούν οι προς έρευνα περιοχές. Αλλά αν πετύχουμε, εμείς θα έχουμε μερίδιο σε ένα ακόμα κοίτασμα από τα δεκάδες μεγάλα κοιτάσματα που αξιοποιούμε σε όλο τον πλανήτη. Εσείς όμως θα σωθείτε. Σε μερικούς μήνες μπορεί να σας αρπάξουν το κοίτασμα για ενταροδεκάρες. Αν μέχρι τον Μάρτιο βρεθούν αυτά που υπολογίζουμε, αλλάζουν πολλά πράγματα στην τύχη της Ελλάδας»! Μάλιστα η πιο πάνω θέση, αποτυπώθηκε και στο επίσημο ανακοινωθέν του υπουργείου, με κομψό, βέβαια, τρόπο, όπου αναφέρθηκαν επί λέξει τα εξής για το θέμα της έναρξης γεωτρήσεων νότια της Κρήτης από την Ρωσία: «Η ρωσική αντιπροσωπεία στάθηκε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την έρευνα υδρογονανθράκων σε χερσαίες και υπεράκτιες περιοχές της Ελλάδας, που προωθεί το ΥΠΕΚΑ». Η επιτροπή συνεδρίασε, την Δευτέρα 12 Δεκεμβρίου.

Το ΥΠΕΚΑ εκπροσωπήθηκε από τον Γενικό Γραμματέα Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, Καθ. Κώστα Μαθιουδάκη, ενώ τη ρωσική πλευρά εκπροσώπησε ο Σύμβουλος του Υπουργού Ενέργειας της Ρωσικής Ομοσπονδίας, Kirill Gadzacev και σε κάποια φάση της συνεδρίασής της παραβρέθηκε και ο υφυπουργός ΠΕΚΑ αρμόδιος για θέματα Ενέργειας, Γιάννης Μανιάτης. Μάλιστα δια της διπλωματικής οδού έχει υπάρξει από την Ρωσία η διαβεβαίωση στην Ελλάδα ότι «Δεν έχετε να φοβάστε τίποτα και από κανέναν αν υπάρξει κάποιος που παράνομα θέλει να διεκδικήσει μερίδιο από τον ορυκτό σας πλούτο», τονίστηκε και εννοούσαν φυσικά την Τουρκία.

Στο ίδιο ακριβώς πλαίσιο βρίσκεται και η επιμονή του Ισραήλ, όπου η Delek δήλωσε ότι «Δεν θέλει τα αποτελέσματα των ερευνών, ξέρει που να κάνει τις γεωτρήσεις με 100% δική της επιβάρυνση σε ότι αφορά το κόστος πιθανής αποτυχίας»! Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες όλα τα στοιχεία που είχαν συγκεντρώσει οι Αμερικανοί και ειδικά η Υπηρεσία Φυσικών Πόρων, βρίσκονται στα χέρια της κυβέρνησης του Ισραήλ, ενώ έχουν διαβιβαστεί στη DELEK με αποτέλεσμα η εταιρεία να φαίνεται έτοιμη να προσχωρήσει σε επενδύσεις στην Ελλάδα θεωρώντας πως η επιτυχία είναι βέβαια. Βέβαια, καλά όλα αυτά, αλλά φαίνεται ότι οι ισχυροί παίκτες, πρώτα οι ΗΠΑ (οι οποίες θεωρούν αυτονόητο ότι θα έχουν την εκμετάλλευση, μέσω των εταιρειών τους, των κοιτασμάτων αυτών ειδικά αν αφορούν πετρέλαιο) και κατά δεύτερον η Ε.Ε., για ανεξήγητους λόγους θέλουν να καθυστερήσει η όλη διαδικασία. Εξ ου και η στροφή 180 μοιρών του υφυπουργού Γ.Μανιάτη μέσα σε λίγες ημέρες που ενώ είχε εμμέσως προαναγγείλει στην Ολομέλεια της Βουλής άμεση έναρξη γεωτρήσεων απαντώντας σε σχετική πρόσκληση του βουλευτή και υπεύθυνου του Τομέα Εξωτερικών της Ν.Δ. Π.Παναγιωτόπουλου, λίγες ημέρες μετά σε Επιτροπή της Βουλής, μίλησε για «διαδικασία χρόνων». Για να επιβεβαιωθεί φαίνεται ο Ρώσος που υποστήριξε ότι «Θα σας πάρουν τα κοιτάσματα για πενταροδεκάρες» εννοώντας ότι μετά την επικείμενη ολική πτώχευση η κρατική περιουσία θα περάσει στον έλεγχο των δανειστών ή των προστατών…

Γιατί τέτοια αγωνία για τα κοιτάσματα νότια της Κρήτης: Σύμφωνα με τον ομότιμο καθηγητή του Πολυτεχνείου Κρήτης Α.Φώσκολου η αξιολόγηση γεωλογικών, γεωχημικών και λοιπών γεωστοιχείων, που έχουν δημοσιευθεί κυρίως από ξένους επιστήμονες, μας υποδεικνύει την ύπαρξη μεγάλων αποθεμάτων υδρογονανθράκων νότια της Κρήτης και ειδικότερα εντός της Μεσογειακής Ράχης, έκτασης περίπου 80.000 Km2, με μεγάλο μέρος της να βρίσκεται εντός της ελληνικής Α.Ο.Ζ που έχει ήδη καθοριστεί από το υπουργείο ΠΕΚΑ. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο κ. Φώσκολος, από την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων η Κρήτη για 25 χρόνια θα πάρει 1,2 δισ. ευρώ το χρόνο. Ο κ. Φώσκολος στην ομιλία του παρέθεσε στοιχεία Νορβηγών επιστημόνων, σύμφωνα με τα οποία τα αποθέματα κάτω από την Κρήτη είναι της τάξεως των 20 -22 δισ. βαρέλια πετρέλαιο, ενώ σε αυτά μπορούν να προστεθούν και περίπου 20 δισ. βαρέλια πετρελαίου που βρίσκονται στη ζώνη του Ηροδότου, δηλαδή 150 -175 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Ιεράπετρας.

από: defencenet.gr

Οι «γκρίζοι λύκοι», το βαθύ κράτος και η δήθεν παρεξήγηση

2011-12-28T20:36:00.000+02:00

Του Σάββα Καλεντερίδη
O Mεσούτ Γιλμάζ, μετά το ατύχημα στο Σουσουρλούκ (3-4 Νοεμβρίου 1996), έδωσε εντολή ως πρωθυπουργός να διερευνηθεί το τεράστιο θέμα της δράσης των παρακρατικών και μαφιόζικων μηχανισμών υπό τη σκιά και προστασία του τουρκικού κράτους. Υστερα από λίγες ημέρες (24 Νοεμβρίου 1996), ευρισκόμενος στη Βουδαπέστη, δέχτηκε επίθεση και γρονθοκοπήθηκε από παρακρατικούς της συμμορίας των Γκρίζων Λύκων (φωτό), για να σταματήσει τις ενέργειες αποκάλυψης και αποκαθήλωσης του ελεγχόμενου από την Τσιλέρ βαθέος κράτους. Τώρα, δύο ημέρες μετά τη δήλωσή του για εμπλοκή του τουρκικού κράτους στις πυρκαγιές των ελληνικών δασών, ανασκευάζει και αρνείται ότι δήλωσε κάτι τέτοιο. Να υποθέσουμε ότι δέχτηκε και πάλι επίθεση, αυτή τη φορά άλλου τύπου; Η ανακοίνωση Μετά τον μεγάλο θόρυβο που δημιουργήθηκε στα ελληνικά ΜΜΕ και τις ανακοινώσεις όλων των ελληνικών κομμάτων για το θέμα της εμπλοκής του τουρκικού κράτους στις πυρπολήσεις ελληνικών δασών, ο Μεσούτ Γιλμάζ έστειλε την ακόλουθη ανακοίνωση στο Πρακτορείο Ανατολή:

«Το θέμα προέκυψε εξ ολοκλήρου από μια παρανόηση. Σε μια τηλεφωνική συνομιλία που είχα με τον κύριο Ενβέρ Αϋσεβέρ (Enver Aysever), απαντώντας σε ερώτημα για τις περιπτώσεις που ισχύει το λεγόμενο κρατικό απόρρητο, απάντησα ότι αυτό ισχύει σε περιπτώσεις που σχετίζονται με ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, όπως για παράδειγμα το θέμα των εκτιμήσεων που υπήρχαν (Σ.τ.μ.: στο τουρκικό κράτος) για εμπλοκή της ελληνικής μυστικής υπηρεσίας στις πυρκαγιές που είχαν ξεσπάσει στα δυτικά παράλια της Τουρκίας τη δεκαετία του 1990. Τότε είχαμε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η διάδοση και αναμετάδοση τέτοιων πληροφοριών, που δεν ήταν τεκμηριωμένες, μπορεί να προκαλέσει προβλήματα στην εξωτερική μας πολιτική. Οπως γίνεται αντιληπτό, το θέμα αφορούσε τις πυρκαγιές στα δάση της Τουρκίας και όχι της Ελλάδας. Στο θέμα αυτό δεν υπήρχε ζήτημα χρήσης μυστικών κονδυλίων. Αν διαβάσει κανείς το περιεχόμενο της συνέντευξης, θα αντιληφθεί ότι δεν έχει καμία σχέση με την επικεφαλίδα που χρησιμοποιήθηκε. Κρίθηκε σκόπιμο να γίνει αυτή η διευκρίνιση στην κοινή γνώμη, για να μη δοθεί η δυνατότητα για λάθος εκτιμήσεις»!

Ο νοών νοείτω!

από: kostasxan.blogspot.com

José Luis Sampedro: αυτό το σύστημα είναι διεφθαρμένο

2011-12-28T07:00:00.000+02:00

Ένα σημαντικό βίντεο, με συνέντευξη του παλιού οικονομολόγου, συγγραφέα και ανθρωπιστή José Luis Sampedro ανάλυση του τι συνέβη, του τι συμβαίνει τώρα στην Ισπανία και (γιατί όχι;) στη Ευρώπη

Ο Jose Luis Sampedro, ένας από τους πιο γνωστούς Ισπανούς συγγραφείς, γεννήθηκε στη Βαρκελώνη το 1917. Καθηγητής οικονομίας από το 1955, διορίστηκε γερουσιαστής στην πρώτη Νομοθετική Βουλή μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ισπανία. Είναι μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας της Ισπανίας. Έχει γράψει διάφορα μυθιστορήματα, όπως Το ποτάμι που μας παρασύρει, που γυρίστηκε και ταινία, Συνέδριο στη Στοκχόλμη, Το γυμνό άλογο, Οκτώβρης-Οκτώβρης και Το χαμόγελο των Ετρούσκων, καθώς και τα θεατρικά έργα Το περιστέρι από χαρτόνι, που κέρδισε το Εθνικό Βραβείο θεάτρου Καλντερόν ντε λα Μπάρκα, και το Ένα μέρος για να ζήσω.

Ετοιμάζουν το σκηνικό σε μια πατρίδα που κοιμάται....

2011-12-28T06:56:00.004+02:00

Οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι είναι ..."μανούλα" στα στημένα και στις κατασκευές των ιδανικών σκηνικών....Το νέο σκηνικό; μα η σύλληψη Εφραίμ. Όχι δεν θέλουμε ατιμωρησία αλλά δεν τρώμε και κουτόχορτο από τους εξπέρ της προπαγάνδας και του αποπροσανατολισμού.

Η υπόθεση Βατοπεδίου έχει πολλές πτυχές και δεν είναι μόνον οικονομικές. Δεν θα τις αναλύσουμε τώρα απλά σημειώστε ότι το Άγιο όρος είναι ένας χώρος που εκτός από σημείο αναφοράς για τους Ορθοδόξους, είναι και ένας χώρος ζυμώσεων και ίσως εδώ και πάρα πολλά χρόνια, το σοβαρότερο "αντίπαλο δέος" της νέας τάξης. Στο Άγιο όρος, για όσους γνωρίζουν -και όχι για εκείνους που ακούν κατευθυνόμενες παρουσιάσεις-, γίνεται πραγματικά ένας αγώνας, μια μάχη ενάντια στους παγκοσμιοποιητές και τους νεοταξικούς που συσπειρώνει Έλληνες, Ρώσους, Σέρβους, Βούλγαρους κ.αλλ....

Ας επιστρέψουμε στο προκείμενο.....τώρα λοιπόν που η πατρίδα κοιμάται, μες στην ...χαρά των εορτών, κάτω από την πίεση των τροϊκανών για ταχεία προώθηση των θεμάτων και πριν την προκήρυξη εκλογών, δημιουργείται το σκηνικό για να καταφέρουν την ολοκληρωτική κυριαρχία τους. Δημιουργούν ήδη από τώρα το σκηνικό (πάλι) της κατάρρευσης και της χρεωκοπίας για να είναι έτοιμοι στις αρχές του νέου έτους, να περάσουν τα νέα μέτρα και να θέσουν το δίλημμα χρεωκοπία-η νέα δανειακή σύμβαση που αυτή τη φορά -και κρατήστε το αυτό- η νέα δανειακή σύμβαση θα διέπεται από το αγγλικό δίκαιο.......

ποία μέτρα ετοιμάζουν

- Μείωση του βασικού αφορολογήτου ορίου εισοδήματος κατά 58,3% ή κατά 7.000 ευρώ. από τα 12.000 στα 5.000 ευρώ.

- Μείωση του αφορολογήτου για τους φορολογούμενους ηλικίας μέχρι 30 ετών, τους συνταξιούχους άνω των 65 ετών και τα άτομα με ειδικές ανάγκες που έχουν φέτος ετήσιο εισόδημα μέχρι 9.000 ευρώ, από τα 12.000 στα 9.000 ευρώ.

- Μείωση του αριθμού των φορολογικών κλιμακίων και αυξήσεις στους συντελεστές φόρου για χαμηλά και μεσαία εισοδήματα.

- Μείωση των πρόσθετων αφορολογήτων ορίων που ισχύουν για τους φορολογούμενους με 3 ή περισσότερα προστατευόμενα παιδιά. Τα όρια αυτά μειώνονται από τα 11.500 στα 7.000 ευρώ για τα 3 τέκνα και από τα 13.500 στα 10.000 ευρώ για τα 4 τέκνα.

- Αυξήσεις κατά 10% έως 71% στα τεκμήρια διαβίωσης για κατοικίες, Ι.Χ. αυτοκίνητα, σκάφη και πισίνες.

- Αύξηση της μηνιαίας παρακράτησης φόρου εισοδήματος από τους μισθούς και τις συντάξεις.

- Παρακράτηση της «ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης», που επιβάλλεται με συντελεστές 1%-4% σε ετήσια εισοδήματα άνω των 12.000 ευρώ, από τις αποδοχές των μισθωτών και των συνταξιούχων, μαζί με τον φόρο μισθωτών υπηρεσιών (ΦΜΥ).

- Αύξηση της προκαταβολής φόρου εισοδήματος των φυσικών προσώπων. Η προκαταβολή φόρου υπολογίζεται με συντελεστή 55% επί του κύριου φόρου εισοδήματος που προκύπτει με βάση τη φορολογική κλίμακα.

- Μείωση του ατομικού αφορολογήτου ορίου του Φόρου Ακίνητης Περιουσίας από τα 400.000 στα 200.000 ευρώ και επιβολή συντελεστή ΦΑΠ 0,2% στο τμήμα της αξίας της ακίνητης περιουσίας από τα 200.000 μέχρι τα 400.000 ευρώ. Οι μεταβολές αυτές θα ισχύσουν για τον ΦΑΠ του έτους 2011 που θα εισπραχθεί εντός του 2012.

- Αύξηση του Εκτάκτου Ειδικού Τέλους Ηλεκτροδοτούμενων Δομημένων Επιφανειών.

- Επιβολή 6 φόρων στην κατοχή της ακίνητης περιουσίας.

- Είσπραξη δόσεων από το άθροισμα τριών φόρων: α) της «ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης» 1%-4% για εισοδήματα άνω των 12.000 ευρώ του έτους 2010, β) του τέλους επιτηδεύματος για τη χρήση του έτους 2010 και γ) της έκτακτης εισφοράς επί των αντικειμενικών δαπανών διαβίωσης του έτους 2010 για μεγάλου κυβισμού Ι.Χ., μεγάλα σκάφη και πισίνες.

- Επιβολή «ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης» 1%-4% στα εισοδήματα του έτους 2011 που υπερέβησαν τα 12.000 ευρώ. Εντός του 2012, μαζί με τον φόρο για τα εισοδήματα του 2011 θα επιβληθεί και ειδική εισφορά σε όσα εισοδήματα ξεπέρασαν κατά τη διάρκεια του 2011 τα 12.000 ευρώ.

- Αύξηση του τέλους επιτηδεύματος που πρέπει να πληρώσουν για τη χρήση του 2011 οι επιχειρήσεις και οι ελεύθεροι επαγγελματίες.

- Αύξηση της έκτακτης εισφοράς επί των αντικειμενικών δαπανών (τεκμηρίων) διαβίωσης για Ι.Χ. αυτοκίνητα άνω των 1.929 κυβικών εκατοστών, σκάφη αναψυχής άνω των 7 μέτρων και πισίνες.

- Επιβολή ειδικού φόρου επί των τηλεοπτικών διαφημίσεων. Από την 1-1-2012 θα επιβάλλεται φόρος 20% στην αξία των τηλεοπτικών διαφημίσεων.

- Αύξηση του ΦΠΑ στις μεταβιβάσεις νέων οικοδομών. Ο ΦΠΑ 23% που επιβαρύνει τις αγοραπωλησίες νεόδμητων οικοδομών πλην πρώτης κατοικίας θα αυξηθεί σημαντικά λόγω της μεγάλης ανόδου των φορολογητέων αξιών των ακινήτων, που θα προκαλέσει είτε η αύξηση των αντικειμενικών τιμών είτε η εφαρμογή ενός νέου συστήματος υπολογισμού των φορολογητέων αξιών των ακινήτων, που θα προβλέπει την αντικατάσταση των αντικειμενικών τιμών με ενδεικτικές αγοραίες τιμές προερχόμενες από τη βάση δεδομένων της Τράπεζας Ελλάδος.

- Αυξήσεις στους φόρους για μεταβιβάσεις παλαιών οικοδομών, οικοπέδων και αγροκτημάτων.

- Αυξήσεις στους φόρους για δωρεές, γονικές παροχές και κληρονομιές ακινήτων.

Και όλα αυτά τα θέλουν πριν τις εκλογές, ώστε να "δέσουν" τα πράγματα. Ευθύνη φυσικά έχουν όλοι με πρώτους απ όλους εμάς που τρώμε ότι μας ταΐζουν και πιστεύουμε ότι μας πλασάρουν..... .......αυτά τα ολίγα, για ....καλή χρονιά.........Ας ξυπνήσουμε επιτέλους.........

Νίκος Κυριαζής

28 Δεκ.2011

Τελικά μόνο ο Εφραίμ είναι ένοχος; Oυδείς άλλος;

2011-12-27T12:56:00.001+02:00

του Γιάννη Αγγελίδη, οικονομολόγου μελετητή

αναδημοσίευση από το www.iliaoikonomia.gr

Παρακολουθήσαμε τις τελευταίες ημέρες το σήριαλ της προφυλάκισης του ηγούμενου Εφραίμ για το σκάνδαλο του Βατοπαιδίου.

Και διερωτάται ο απλός πολίτης: Μόνο αυτός είναι ένοχος για τα τόσα σκάνδαλα και την όλη διαχείριση του Ελληνικού κράτους τα τελευταία 30 χρόνια της μεταπολίτευσης;

Κανένας από τους πολιτικούς δεν ευθύνεται;

Κανένας από αυτούς που έφεραν την χώρα στο γκρεμό και την έριξαν μέσα;

Κανένας πολιτικός δεν ευθύνεται για τα σκάνδαλα του Βατοπαιδίου, των δομημένων Ομολόγων, του Χρηματιστηρίου, της Simens;

Κανείς πολιτικός δεν ευθύνεται για την «ήπια οικονομική προσαρμογή» και την εικονική οικονομική πραγματικότητα με δανεικά;

Κανείς πολιτικός δεν ευθύνεται για την προμήθεια των βαγονιών που δεν ταιριάζουν στις γραμμές του ΟΣΕ, του C4I, και των υποβρυχίων που γέρνουν;

Κανείς δεν ευθύνεται για την ψήφιση του μνημονίου, ελαφρά τη καρδία, χωρίς να ελεγχθούν οι όροι του;

Κανείς πολιτικός δεν ευθύνεται για την «ομαδική» εξαγγελία του δημοψηφίσματος που είχε ως αποτέλεσμα μέσα σε 36 ώρες να παιχθούν στα χρηματιστήρια και τις αγορές 4 τρις δολλάρια και κάποιοι να κερδίσουν, τονίζω πάλι σε 36 ώρες, ποσά μεγαλύτερα του Ελληνικού χρέους;

Κανείς πολιτικός δεν ευθύνεται για την απώλεια της Εθνικής μας κυριαρχίας; Οι Γερμανοί μας κυβερνούν με τους Ράιχεμπαχ, Φούχτερ, Χάαν και οι Τούρκοι αγοράζουν ότι πωλείται από την Αλεξανδρούπολη έως την Θεσσαλονίκη.

Κανένας πολιτικός δεν ευθύνεται για την τραγική οικονομική κατάσταση που βιώνει η χώρα εξ αιτίας των δικών τους πελατειακών επιλογών, με ένα δημόσιο τομέα που αγγίζει τις 900.000 δημοσίους υπαλλήλους, τους αρχισυνδικαλιστές να συγκυβερνούν, με εκατοντάδες άχρηστους Οργανισμούς που δεν τους κλείνουν για να μην δυσαρεστήσουν την πελατεία τους;

Κανείς πολιτικός δεν ευθύνεται για την εκτόξευση της ανεργίας στατιστικά στο 19% και πραγματικά στο 25%;

Κανείς πολιτικός δεν ευθύνεται ότι στην χώρα η βιομηχανία εξαφανίζεται, η βιοτεχνία συρρικνώνεται, τα μαγαζιά κλείνουν, λόγω της μεγάλης φορολογίας, των έκτακτων εισφορών, των συνεχών χαρατσιών και κάθε επενδυτική προσπάθεια έχει σταματήσει;

Κανείς πολιτικός δεν ευθύνεται για την οριζόντια περικοπή μισθών και συντάξεων;

Κανείς πολιτικός δεν ευθύνεται που τα καλύτερα μυαλά των πτυχιούχων νέων της χώρας πάνε μετανάστες;

Κανείς πολιτικός δεν ευθύνεται για την καθημερινή κατάντια που συνάνθρωποί μας αναζητούν φαγώσιμα σε κάδους απορριμμάτων;

Οι μόνοι που ζουν σε υπερβατική διάσταση είναι αυτοί που οδήγησαν την χώρα σε αυτή την οικονομική συμφορά που ζούμε. Αυτοί που εισπράττουν από 6.000 έως 9.000 μηνιαίως βουλευτική ή υπουργική αποζημίωση, με τέσσερις υπαλλήλους και σωματοφύλακα που τους πληρώνει το κράτος και τελικά εγκρίνουν 71.000 ευρώ ετησίως έξοδα κίνησης της Τίνας.

Αυτοί που έχουν κλείσει τα μάτια τους και τα αυτιά τους και δεν συναισθάνονται την κρισιμότητα και την τραγικότητα των ημερών που περνάει ο λαός. Το ότι αυτή την κρίσιμη περίοδο πρότειναν Πελτσάνικο, Κακλαμάνη και Έλσα για πρωθυπουργό της χώρας τα λέει όλα.

Αυτοί βλέπετε έχουν άλλες προτεραιότητες.

* Αγωνιούν για το ποιος θα είναι ο επόμενος αρχηγός στο ΠΑΣΟΚ

* Αγωνιούν αν η Ν.Δ θα πάρει αυτοδυναμία

* Αγωνιούν για την προσωπική τους πολιτική επιβίωση.

Δεν έχουν ενοχές για την τραγική οικονομική κατάσταση της χώρας. Δεν αισθάνονται ένοχοι.

Τελικά έχω πεισθεί.

Μόνο ο Εφραίμ είναι ένοχος. Στα κάτεργα γρήγορα. Γιατί είμαστε όλοι ίσοι απέναντι του Νόμου.

Αθάνατη ελληνική φυλή σε μαράζωσε η καλοπέραση.....

2011-12-23T20:35:00.000+02:00

Περιμένοντας ένα χοντρούλη γενειοφόρο παππού που θα φέρει δώρα μέσα στα φώτα, τα δέντρα,τα εδέσματα, τα ψώνια, τα δώρα θέλω να μοιραστώ μερικές σκόρπιες σκέψεις.

Όχι δεν θέλω να μιζεριάσω χρονιάρες μέρες αλλά έχω την αίσθηση ότι σαν λαός είμαστε εδώ και χρόνια χαμένοι σε μια βαθιά κοινωνική διαστροφή,βυθισμένοι στην παθογένεια μας, μαραζωμένοι από την καλοπέραση των προηγούμενων ετών.

Εντάξει δεν είναι όλοι έτσι......να το δεχτώ. Να δούμε όμως μερικά παραδείγματα;

Ακούω ενώ γράφω αυτές τις σκέψεις ειδήσεις σχετικά με την ..."επέλαση του χιονιά" τους "εγκλωβισμένους" στα χιόνια, το "χάος" και ρίχνω κλεφτές ματιές. Αλήθεια οι κάμερες στα "εγκλωβισμένα" οχήματα γιατί δεν ζουμάρουν στα Ι.Χ. των Ελληναράδων που η συντριπτική πλειοψηφία αγνοεί τις αλυσίδες........; Ακούω άναρθρες κραυγές "που είναι το κράτοοοος" Εντάξει ρε μάγκες, το ξέρουμε το κράτος έχει ...θέμα. Εσύ τι κάνεις ρε μπαγάσα;

.............................

Αλλάζω κανάλι....Ωωωω!!!!! μέγα θέμα. Ο τάδε αποχώρησε από το γαβ-βαμπ-5-0 (κάπως έτσι) και ο κουνιστός κουρέας έχει ψυχολογικά!!!! ....δεν σχολιάζω.

Ααα!! τώρα που θυμήθηκα.... Αλήθεια ο ανταγωνισμός για το ψηλότερο δέντρο, που πήγε;

..............................

Αλλάζω κανάλι.... Εδώ μάλιστα. Ανάλυση για το πως θα βγούμε από την κρίση.....άλλη @@@@@@.

Με πολύ απλά λόγια, ένας αγώνας ανίκανων, διορισμένων σε μια μάχη επιβουλής θώκων, από μικρονοϊκούς επιτηδευματίες της σαχλαμάρας, που δεν τολμούν να βγουν ούτε μια βόλτα χωρίς συνοδεία.......

Πάμε παρακάτω.....στα δικά μας

13 Δεκεμβίου, ημέρα που στα Καλάβρυτα τιμήσαμε το Καλαβρυτινό ολοκαύτωμα. Στο ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ-NEWS , είχαμε πλούσιο ρεπορτάζ, εικόνες, άρθρα, Video από ένα σημαντικό ιστορικό αλλά και κοινωνικό γεγονός. Τα μεγάλα Μ.Μ.Ε σιώπησαν, ούτε μια αναφορά, ούτε ένα άρθρο.

16 Δεκεμβρίου, λίγες μέρες μετά. Αναδείξαμε στο ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ-NEWS, το θέμα με τον γηραιότερο χρήστη του facebook, ton συμπατριώτη μας από την Αροανία. Αποτέλεσμα; Αναδημοσιεύτηκε σε εκατοντάδες sait και blogs, έγινε θέμα σε κεντρικά δελτία ειδήσεων, έτρεξαν δημοσιογράφοι να πάρουν συνεντεύξεις και έγινε πρωτοσέλιδο σε εφημερίδες.

Κυρ Λεωνίδα, να ζήσεις σαν τα ψηλά βουνά αλλά με αυτή την αναφορά μου θέλω να αναδείξω την κοινωνική μας διαστροφή και μη μου πείτε το παραμύθι οτι ο κόσμος θέλει να ξεφεύγει από τα προβλήματά του....έλεος. Τα προβλήματα αν θες να τα λύσεις τα αντιμετωπίζεις.

..........................

και όπως είχα γράψει σε ένα παλιότερο άρθρο μου, το ...Φράκο κέρδισε τη φουστανέλα... με αποτέλεσμα ο Κολοκοτρώνης να μην αποτελεί πρότυπο, ο «Ρομπέν των Δασών» έγινε ο υπερασπιστής των φτωχών και των αδυνάτων και όχι ο πατρο Κοσμάς, ήρωας στα μάτια του νεοτερισμού είναι η Τζέημς Μποντ και όχι ο Γέρος του Μοριά. Μας εξιτάρει ένας πίνακας του Βαν Γκογκ αλλά όχι μια εικόνα του Κόντογλου και η φουστανέλα αποτελεί φολκλόρ ένδυμα και όχι πτυχή της ιστορίας μας. Μείναμε μόνο στον Παρθενώνα και αυτό γιατί δεν ενοχλεί τους φωταδιστές όπως ενοχλεί ο Μακρυγιάννης, η Αγιά Σοφιά, ο Παύλος Μελάς, ο Κουντουριώτης και ο Παπαφλέσσας, ο λαϊκός αγώνας λευτεριάς και διατήρησης του γένους και το... βιολοντσέλο κέρδισε τη λύρα............

.........................................

Αδέρφια μου, τα Χριστούγεννα δεν θέλουν λεφτά, θέλουν αυτοκριτική, άγγιγμα αισθήσεων, Αγάπη.

Το καλύτερο δώρο είναι μια ζεστή αγκαλιά, ένα χάδι στο παιδί, είναι να εκφράσουμε την Αγάπη μας και όχι να την τυλίξουμε, να μάθουμε τα παιδιά μας να είναι μαχητές, εμπνευστές και δημιουργοί και όχι εκκολαπτόμενοι καταναλωτές......

................................

κλείνω αυτές τις σκόρπιες σκέψεις με ένα απόσπασμα από τον λαϊκό Άγιο, τον Φώτη Κόντογλου

.......Ακούστε τι λένε τα παιδάκια που λένε τα κάλαντα: «Και βάλετε τα ρούχα σας, εύμορφα ενδυθήτε, στην εκκλησίαν τρέξετε, με προθυμίαν μπήτε, ν’ ακούσετε με προσοχήν όλην την υμνωδίαν, και με πολλήν ευλάβειαν την θείαν λειτουργίαν. Και πάλιν σαν γυρίσετε εις το αρχοντικόν σας, ευθύς τραπέζι στρώσετε, βάλτε το φαγητόν σας. Και τον σταυρόν σας κάνετε, γευθήτε, ευφρανθήτε. Δόστε και κανενός φτωχού «όστις να υστερήται». Αθάνατη ελληνική φυλή! Φτωχή μα αρχοντομαθημένη, βασανισμένη, μα χαρούμενη και καλόκαρδη περισσότερο από τους ευτυχισμένους της γης, που τους μαράζωσε η καλοπέραση.Ναι, αδερφοί μου Έλληνες, χαίρετε μαζί με κείνους που χαίρουνται και κλαίτε μαζί με κείνους που κλαίνε, και σ’ αυτή μονάχα θα βρήτε ανακούφιση. Δίνετε στους άλλους απ’ ό,τι έχετε. Το παραπάνω απ’ ότι έχει κανένας ανάγκη, το κλέβει από τον άλλον. «Μακάριον το διδόναι μάλλον, ή λαμβάνειν».Πολλοί από σας θα’χουνε ίσως περισσότερο από μένα το δικαίωμα να μου πούνε αυτά που λέγω εγώ σε σας. Δεν είμαι «ο ποιήσας και διδάξας», αλλοίμονό μου! Μα για να μη σκανδαλισθή κανένας πως τα λόγια μου είναι ολότελα κούφια, στενεύομαι να πω πως προσπαθώ να μην είμαι ολότελα «ο δάσκαλος που δίδασκε και νόμο δεν εκράτει».
Φώτης Κόντογλου Δεκέμβριος 1958 " ΤΟ ΦΟΒΕΡΟΝ ΜΥΣΤΗΡΙΟΝ"

Νίκος Π. Κυριαζής

23 Δεκ.2011