Με ποιο δικαίωμα γιορτάζουμε;

Με ποιο δικαίωμα γιορτάζουμε; Προκλητικό ε; Θίγει όλους τους πατριδολάγνους, τους νενέκους, αλλά και τους δήθεν λαϊκούς επαναστάτες και τους ρήτορες των media και των κοινωνικών δικτύων ε; 
Αλήθεια έχουμε σκεφτεί τι θα κάναμε απέναντι στις απειλές του Ιμπραήμ, η του Γερμανού κατακτητή; Έχουμε ποτέ αναρωτηθεί η μελετήσει για το πόσοι ήταν οι επαναστάτες η οι αντιστασιακοί στην πρόσφατη έστω ιστορία μας; Ελάχιστοι, ναι ελάχιστοι. Οι περισσότεροι απλά αγανακτούσαν αλλά δεν μιλούσαν η έβρισκαν άλλους δρόμους επιβίωσης. Είμαστε δυστυχώς μια χώρα, ένα έθνος με πολλές παθογένειες βυθισμένο σε μνήμες και ένδοξο παρελθόν και ωσάν ένα θεατρικό δρώμενο το θυμόμαστε σε κάθε επέτειο, μνημειακά, φολκλορικά, απόδραση αργίας, με εθνική υπερηφάνεια μιας μέρας
..... 
Όχι δεν μας φταίνε οι πολιτικοί εμείς φταίμε τελικά. Ναι εμείς φάγαμε τα σπλάχνα μας για να γίνουμε κάτι που δεν μας ταιριάζει πάντα κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά είμαστε. Μια με τον Μετερνιχ, μια με τον Τσάρο, μια με το Χίτλερ και μια με τον Στάλιν και τώρα σχοινοβατούμε μεταξύ Ευρωλαγνείας και "ξανθού γένους". Πάντα διχόνοια, πάντα ρήξη, πάντα υποταγή. Το μόνο που μας έσωζε κάθε φορά ήταν η παρουσία ηγετικών μορφών που αψηφούσαν, θυσιάζονταν, πάλευαν, ξεσήκωναν, έδιναν αίμα και ζωή. Ελλειψη και από αυτούς πλέον.
..... 
Και συνεχίζουμε να επιβιώνουμε αλλά όχι να ζούμε, γιατί ζωή δεν λογίζεται χωρίς πάλη, πτώση, ανάταση, αντίσταση, αίμα, ιδρώτα. Με παρηγοριά τις καφενειακές συζητήσεις, τα ευφυολογήματα στο facebook, υποταγμένοι στους ολίγιστους πολιτικάντιδες που εμείς όμως βγάλαμε. Αλήθεια πόσοι χάρηκαν αυτές τις μέρες με το πάθημα των Κυπρίων και την παραδειγματική τους τιμωρία; Πολλοί και με εκδικητική μανία για ένα μικρό έστω και χωρίς συνέχεια "όχι"αφού έτσι δικαιώνεται ο οσφυοκαμτισμός τους
..... 
Και συνεχίζουμε να ζούμε, σε πλήρη σύγχυση αναδεικνύοντας και πιστεύοντας πολιτικάντιδες ευρωλιγούριδες, πατριδοκάπηλους, φασίστες, αναρχικούς, χωρίς γνώση, χωρίς παιδεία. Ας μας δίνουν τρεις κι εξήντα, ας μην μπορείς να σηκώσεις κεφάλι, ας μην έχεις δικαιώματα αλλά μόνον υποχρεώσεις. Απέδευτοι, φορολογούμενοι ραγιάδες.
..... 
Συνέχισε λοιπόν να ζεις προσκυνημένος με ανοιχτή την τράπεζα σου για να μπορείς να πίνεις τον καφέ σου και να πηγαίνεις την βόλτα σου. Συνέχισε να ελπίζεις σε κάθε σχέδιο ανάπτυξης και ας είναι μια θέση στις νέες γαλέρες. Αυτό για σενα είναι ζωή. Και βρες άλλοθι σε καμιά εκδήλωση φιλανθρωπίας η ... αλληλεγγύης.
..... 
Συνέχισε να ζεις αλλά πάψε να τιμάς κάτι που δεν είσαι και κάτι που δεν θα γίνεις ποτέ....ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΨΥΧΗ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑ.....


Νίκος Π. Κυριαζής 
25.3.2013
Νίκος Κυριαζής
Νίκος Κυριαζής. Θεολόγος, αρθρογράφος, ερευνητής, διαχειριστής και αρθρογράφος της ηλεκτρονικής εφημερίδας ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ-NEWS. Άρθρα του με κοινωνικοπολιτικό περιεχόμενο έχουν δημοσιευθεί σε τοπικό και Αθηναϊκό τύπο.

Σχόλια

  1. Καταπληκτικό άρθρο, όχι γιατί λέει κάτι πρωτότυπο ( μιάς και όλοι μας λίγο πολύ τα ξέρουμε αυτά και έτσι είναι ), αλλά γιατί σε 25 γραμμές δημιουργεί "κέντρισμα" και αφύπνιση σαν άλλη "Σωκρατική αλογόμυγα" που σε ξυπνάει από τον ψυχοπνευματικό λήθαργο και σου θέτει το βασικό πανανθρώπινο ερώτημα : ΔΟΥΛΟΣ ή ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ; Η ελευθερία θέλει αρετή και τόλμη, αλλά και παιδεία για να τη διατηρήσεις , επομένως είναι άθλημα και ώς άθλημα είναι ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ. Με τη σειρά της δημιουργεί Πολίτες και οι Πολίτες δημιουργούν την Πόλη και τη Δημοκρατία. Αλλά όλα αυτά θέλουν ΠΑΙΔΕΙΑ !!! Δύσκολα πράγματα. Αντιθέτως το να μείνεις δούλος/ραγιάς είναι για απαίδευτους υπηκόους ( υπό+ακούω ) που απλά υπηρετούν του ολιγάρχες / εξουσιαστές τους δεμένοι στο "Σπήλαιον του Πλάτωνα", χωρίς καμία ελπίδα ζωής και αξιοπρέπειας. Οι πρόγονοι ( όχι όλοι και πάντοτε ), είχαν τα κ@κ@λ@ να επιλέξουν με κάθε τίμημα την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, που ήθελε Παιδεία και δημιούργησε τη Δημοκρατία, την συνευθύνη και το "κοινωνείν". Εμείς οι σύγχρονοι σήμερα ; Το λέει ο Νίκος Κυριαζής: "Συνέχισε να ζεις αλλά πάψε να τιμάς κάτι που δεν είσαι και κάτι που δεν θα γίνεις ποτέ....ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΨΥΧΗ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑ" !!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. O άνθρωπος είναι ικανός να ποθεί, και ότι είναι εκ φύσεως αδύνατον να έχει.
    Αυτό γεννά εν τέλει, όλο τον παραλογισμό και την αρρώστια μες τις ανθρώπινες κοινωνίες.
    Η νόσος είναι πρώτα από όλα υπαρξιακή. Καμία επανάσταση και καμία νίκη δεν το γιατρεύει αυτό.
    Μόνο η νίκη κατά του θανάτου. Αυτή είναι η ουσιαστική γιορτή που βιαστήκαμε να γιορτάσουμε...
    Ελεύθεροι από τα ψέματα δεν υπήρξαμε ποτέ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ