Η Κρίση τους Συστήματος και της τραπεζικής μαφίας

Ίσως δεν έχουμε καταλάβει ακόμα ότι ζούμε ιστορικές κοινονικοπολιτικές αλλαγές σε όλη την Ευρώπη και όχι μόνο. Για την Ελλάδα; Επιθανάτιος ρόγχος του παλαιοκοματικού κατεστημένου, του πολιτικού αμοραλυσμού της φαυλοκρατίας των ημετέρων. 

Αυτό που δεν έχουμε καταλάβει (δυστυχώς) ακόμα είναι οτι οι αλλαγές πολλές φορές τρέχουν πιό γρήγορα από ότι εμείς νομίζουμε και οτι το επίκεντρο είναι η χώρα μας. Διαβάζοντας  τον ξένο τύπο είναι εύκολο να καταλάβει κανείς δύο σημαντικά πράγματα. 
  • Πρώτον οτι το πρόβλημα είναι συνολικό, παγκόσμιο. Είναι κρίση συστημική αλλά και πολιτισμική. Κρίση ενός πολύπλοκου οικονομικού συστήματος διαχείρισης χρεωγράφων, οικονομικών συσχετισμών και νομισματικών ισοτιμιών....

Οι συσχετισμοί αυτοί για να λειτουργήσουν απαιτούσαν την καταναλωτική ευζωία, την τεχνολογική αποτελεσματικότητα και την ιδεολογική βεβαιότητα, γιατί μόνον έτσι θα μπορούσαν να λειτουργούν θετικά στους λαούς. Αυτό που δεν μπόρεσαν ίσως να προβλέψουν ήταν η επίδραση των πολιτισμικών διαφορών κάθε λαού ακόμα και σε ένα υποσύνολο όπως η Ευρωπαϊκή ένωση. 
«Στην Ιταλία, την Ιρλανδία, την Ισπανία, την Πορτογαλία, τη Γαλλία ακόμη και στην Ολλανδία το ηθικό έχει καταρρεύσει. Υπάρχει παντού το αίσθημα μιας αδιέξοδης κατάστασης» γράφει η Γαλλική le mond.
«Οι Γάλλοι εξεγείρονται. Το ίδιο και οι Ελληνες. Καιρός ήταν!» γράφουν οι Τάιμς της Νέας Υόρκης
  • Δεύτερον, ο πειραματισμός στην Ελλάδα. Πολλά έχουν γραφτεί για τις πιέσεις των Ευρωπαίων προς την Ελλάδα, την Τρόικα, τις δεσμεύσεις και τις υποχρεώσεις μέσα από απειλές και εκφοβισμούς. ένα πείραμα λοιπόν εν εξελίξει στην χώρα μας, οδηγός για άλλους, και τακτικές που είναι έτοιμες να εφαρμοστούν παντού.  

Διαβάστε ένα πρόσφατο άρθρο της Γαλλικής liberation:  "Όχι, αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα, αν και δραματικό, δεν είναι μια καταστροφή. Είναι επίσης μια ευκαιρία. Γιατί η δύναμη του χρήματος έχει, για πρώτη φορά, υπερβεί με ένταση το ρυθμό της μέχρι τότε σταδιακής, σχολαστικής και προσεκτικά οργανωμένης καταστροφής του δημόσιου συμφέροντος και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Και σε μια χώρα τόσο διάσημη για τη φιλοσοφία της ζωής, στον αντίποδα του αγγλοσαξονικού μοντέλου, και διάσημη για την ακούραστη αντίσταση που έχει φέρει στις πολλαπλές μορφές καταπίεσης που προσπάθησαν να τη χαλιναγωγήσουν.
Ο Έλληνας δεν χορεύει και δε θα χορέψει ποτέ στο ένα πόδι, ούτε θα σκύψει δουλικά, ανεξάρτητα από τα καθεστώτα που θέλουν να του επιβάλλουν. Χορεύει με τα χέρια του, σαν να θέλει να πετάξει προς τα αστέρια. Γράφει στους τοίχους αυτό που θα του άρεσε να διαβάσει κάπου αλλού. Καίει μια τράπεζα όταν δεν του αφήνουν πλέον την πολυτέλεια να ψήσει στην παραδοσιακή του ψησταριά. Ο Έλληνας είναι τόσο ζωντανός, όσο η ιδεολογία της απειλής θανάσιμη. Και ο Έλληνας αν και χτυπημένος μέχρι θανάτου, στο τέλος πάντα σηκώνεται.
Ναι, η Ευρώπη της οικονομίας ήθελε να δημιουργήσει ένα παράδειγμα. Αλλά μες τον εκνευρισμό της να χτυπήσει τη χώρα που φαινόταν η πιο αδύναμη στη ευρωζώνη, μέσα στην υπερβολική της βία, η μάσκα της έπεσε. Είναι τώρα περισσότερο από ποτέ, η ώρα να καταδείξουμε το αληθινό της πρόσωπο: αυτό του ολοκληρωτισμού. Γιατί πρόκειται πραγματικά περί αυτού. Και υπάρχει μόνο μία απάντηση στον ολοκληρωτισμό: ο αγώνας, επίμονος και ανυποχώρητος, μέχρι τη μάχη, αν χρειαστεί, καθώς διακυβεύεται η ίδια η ύπαρξη......Δεν γνωρίζουμε πόσο καιρό θα πάρει για τους ανθρώπους να ελευθερωθούν από την εθελοντική δουλεία τους, αλλά είναι βέβαιο ότι, αντιμετωπίζοντας τη γελοιότητα της πελατειακής πολιτικής, των διεφθαρμένων δημοκρατιών, τον τραγελαφικό κυνισμό του κράτους των banksters (τραπεζική μαφία), θα έχουμε μόνο την επιλογή -ενάντια σε κάθε εκβιασμό- να διαχειριστούμε τις υποθέσεις μας εμείς οι ίδιοι...."

....Και επανερχόμαστε στα του οίκου μας. Ακόμα και μετεκλογικά, τις πολιτικές αναταράξεις και την πτώση του παλαιοκομματισμού, εντάθηκε η κινδυνολογία, ο βομβαρδισμός.... αδιεξόδων και η καταστροφολογία. Το σύστημα κινδυνεύει  και όχι εμείς και το σύστημα κάνει μια ύστατη προσπάθεια να βάλει φραγμούς και πραγματικά δεν ξέρουμε τι άλλο θα χρησιμοποιήσει. 

Το διακύβευμα λοιπόν δεν είναι "Δραχμή ή Ευρώ" δεν είναι "Ευρώπη ή έξω από αυτή" αλλά μια νέα φιλοσοφία. Όλα δείχνουν οτι η "νέα Γιάλτα" είναι πολύ κοντά, με νέες ζώνες επιρροής και ελέγχου και στο παιχνίδι θα μπουν σιγά σιγά κι άλλοι "παίχτες" (βλέπε Ρωσία και Κίνα)
Τι θέλουμε λοιπόν; Πολιτική πρόταση θέλουμε και σε τοπικό αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο γιατί όσο τραπεζίτες ψάχνουν τη λύση τόσο το πρόβλημα θα μεγαλώνει....

Νίκος Π. Κυριαζής
19 Μαΐου 2012

Σχόλια