Ας κάνουμε λοιπόν την αυτοκριτική μας

Τελικά είμαστε ένας λαός που πηγαίνει όπου φυσάει ο άνεμος. Την μια καταγγέλλουμε και διαμαρτυρόμαστε για τα κακώς κείμενα στην πολιτική την άλλη τους ψηφίζουμε με 70 και 80% (τα δυο μεγάλα κόμματα). Την μια αγανακτούμε για την αντικοινωνική πολιτική των τελευταίων κυβερνήσεων και την άλλη διαμαρτυρόμαστε για τις απεργίες, τις κινητοποιήσεις, τους αποκλεισμούς. Από την μία μας φταίνε οι «ξένοι» και από την άλλη τους έχουμε και τους εκμεταλλευόμαστε. Αλλάζουμε γνώμη ανάλογα με τις αναλύσεις των τηλε-πολιτικών δημοσιογράφων και δεν αφήνουμε την άποψή μας να γίνει φωνή. Αγανακτούμε σε καφενειακό επίπεδο αλλά δεν ανδρώνουμε ανάστημα εκεί που πρέπει, τώρα θα μου πεις πάντα έτσι δεν ήμασταν, εδώ το Κολοκοτρώνη το θεωρούσαν λήσταρχο μετά ηγέτη μετά τον τιμώρησαν και τώρα τον τιμούμε. Αλήθεια η φωνή του γέρου του Μοριά «φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους» πόσο επίκαιρο είναι.
Έτσι είναι μη χαλάσουμε την βολή μας, τις διακοπές μας την ησυχία μας τον ωχ αδερφισμό μας. Έτσι μας φταίνε οι διαδηλωτές, οι αποκλεισμοί, τα μπλόκα. Οι πλούσιοι πλουσιότεροι, οι φτωχοί φτωχότεροι, χωρίς παιδεία χωρίς ιστορική συνείδηση , χωρίς παράδοση, έρμαια των μονοπωλίων και των Νεοταξικών αντιλήψεων σε μια κοινωνία που ζεί μονο για το σήμερα, για το δήθεν,για το κέρδος, και την καλοπέραση. Μια κοινωνία χωρίς όραμα, χωρίς ηγέτες, χωρίς παλληκαριά, χωρίς σκέψη και θέληση δεν έχει συνέχεια. Ας κάνουμε λοιπόν την αυτοκριτική μας και ας μην μετατοπίζουμε μονίμως το πρόβλημα στους άλλους. Είμαστε σε οριακό σημείο αλλά υπάρχει ελπίδα

Σχόλια