Ένα σημαντικό άρθρο από την Λ. Κανέλλη

Παρέλαση ειδών πόνου

Ο καθένας μπορεί να χτυπηθεί από καρκίνο ανά πάσα στιγμή. Θερίζει η αρρώστια. Μαζί με τον άνθρωπο - θεριό, όλοι μας στα ψηλά αλώνια μ' ένα χάροντα αντιμέτωποι είμαστε, αθροίζοντας άπειρες καθημερινές νίκες ως το έσχατο ταξίδι. Αυτή είναι κι η ουσία και η ομορφιά της ζωής. Ομως, η διαδρομή μας είναι κοινή ημών των πολιτικών ζώων. Κι είναι η πολιτική επιλογή του σοσιαλισμού ή της βαρβαρότητας που καθορίζει συντριπτικά το κοινό ταξίδι. Πολλαπλασιάζει τις χαρές. Αλλά και τις θυσίες. Πολλαπλασιάζει τις νίκες. Αλλά και παρηγορεί όταν χάνεις άνθρωπο ή σε χάνουν. Ο πόνος είναι κοινός. Η αξιοπρέπεια όμως, τα μέσα δηλαδή που η επιστήμη και η λαϊκή σοφία κι εμπειρία έχει συσσωρεύσει για να τα διατηρείς όταν πονάς, δεν είναι κοινά στις βάρβαρες ταξικές κοινωνίες.Μέρα που είναι, της παρέλασης της ευτελισμένης στις μικροπολιτικές «καινοτομίες», μέρα μνήμης των ακρωτηριασμένων απ' τις βόμβες, τις νάρκες και τα κρυοπαγήματα εκείνων των προπατόρων νέων που ύψωσαν ανάστημα στο φασισμό, σε μια περιοδεία στον «Αγιο Σάββα», το νοσοκομείο το αντικαρκινικό, τους έφερα στο νου σα νόμισμα που ξεπούλησαν στα παζάρια άθλιοι νικητές. Εξηγούμαι και θυμώνω και πονάω, απλώς σηκώνοντας τα μάτια γύρω μου.Καθόμασταν στο πεζοδρόμιο μαζί μ' εθελοντές που ψάχνουν στέγη για τους συγγενείς των καρκινοπαθών που συρρέουν στην Αθήνα και κοιμούνται στα πατώματα του «Αγιου Σάββα», στα παγκάκια κι άθλια δωμάτια ποντικότρυπων ξενοδοχείων. Γιατί το σύστημα Υγείας είναι εμπορευματοποιημένο ως το μεδούλι κι ο πόνος τοκίζεται κι ανατοκίζεται στο σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό. Τα κουβεντιάσαμε. Αποφασίσαμε δράσεις. Το κόμμα άλλωστε είναι πάντα εκφραστής των πραγματικών λαϊκών αναγκών που ξεβγαίνουν στα πεζοδρόμια όταν το μαχαίρι της κυρίαρχης τάξης φτάνει στο κόκαλο του εργάτη, πολύ πριν το τσακίσει η αρρώστια. Πάω να φύγω κι ένα γύρω φαρμακεία. Σε καλό πόστο. Αντίκρυ στα νοσοκομεία. Ομως, ποιος θα μπορούσε να φανταστεί τη μέγιστη «διαφημιστική» ντροπή.Ταμπελάρες στις βιτρίνες των φαρμακείων που πουλάνε την εξής πραμάτεια: «Εδώ καλές περούκες παντός τύπου». «Εδώ πωλούνται μαγιό για μαστεκτομή». Και την ίδια στιγμή, από δίπλα «εκτελούνται συνταγές ΙΚΑ, ΤΣΑ, ΟΓΑ, ΤΕΒΕ κλπ.». Μ' αυτήν την... παρέλαση προσφορών δε θ' ασχοληθεί κανείς.Είναι το καπιταλιστικό «ανθρώπινο πρόσωπο». Να βγαίνεις από το αντικαρκινικό και μαζί με τα φάρμακα ν' αγοράζεις κι όσα άλλα δικαιούσαι μεν, αλλά πού να φανταστείς ότι θα βγαίνανε στη βιτρίνα σαν αξεσουάρ καρκινοπαθών... Αφωνη. Απ' τον κυνισμό του έμπορα.Σ' αυτόν τον πόλεμο απέναντι στον ύπουλο φασισμό, μέσ' το κέντρο της πρωτεύουσας, κάποιος θα ισχυριστεί, σα γκαουλάιτερ της Αγοράς, ότι προσφέρει «κοινωνικό έργο», «λύνει άμεσα το πρόβλημα στην... πηγή της γέννησής του». Εκταμιεύει, όχι από τη μύγα ξίγκι, αλλά από τον ασθενή μια ψυχή κρεμασμένη στη βιτρίνα του αστικού κρεοπωλείου ιδεών.Μ' αυτήν την παρέλαση ειδών καταναλωτικών του πόνου και του βάσανου δε θ' ασχοληθεί η αριστεροδέξια γκλαμουριά του επικοινωνιακού οπορτουνισμού. Δε θα φρίξει κανείς Αυγείας των παραθύρων. Θα πλανηθεί κι ο φτωχός που παλεύει τον καρκίνο του ορθός... Κι άμα πεις πως και το μαγιό κι η περούκα είναι φάρμακα εκτός εμπορίου σε λαϊκό καθεστώς είσαι, λέει, σταλινικός. Φτου...
Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Σχόλια