ΑΡΘΡΟ ΓΙΑ ΤΑ BLOG ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Blogs: Πού είναι η μπάλα;* Του Δ.Κ. ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ Εως την εμφάνιση των blogs επικρατούσε η αντίληψη ότι αποδεκτή μοναδικότητα για έναν μέσο άνθρωπο είναι η κοινοτοπία, η μπανάλ διατύπωση και ο ξεπερασμένος λόγος. Εξαιρέσεις μετρημένες. Αποκληθήκαμε μάζα, πλήθος, όχλος, οπαδοί. Τα ημερολόγιά μας, μυστικές συρραφές σελίδων χαρτιού επιμελώς φυλαγμένων, θεωρώντας τις εκεί καταγραφές μας χιλιοειπωμένες σκέψεις που έπρεπε πάση θυσία να προστατεύσουμε ώς τα μύχια της καρδιάς μας. Η γνώση μας, η εμπειρία και ο λόγος μας βρίσκόνταν υπό γωνία διαρκούς «αξιολόγησης» από κριτές και κριτικούς, μετρητές ευαισθησίας, λογοκριτές πεποιθήσεων που τεμάχιζαν τον νου μας, έκριναν, έκοβαν κι έραβαν τα κομμάτια της σκέψης μας. Κι εμείς κρυφίως ξεκλέβαμε ανάσες ελευθερίας ανάμεσα στα κροταλίσματα των θεματοφυλάκων της πνευματικής και πολιτικής μας αποκάθαρσης. Η επικυρωμένη ρητορική της καθεστωτικής αντίληψης ρουφούσε τη φρεσκάδα μας. Το λεύκωμα της νιότης μας, ένας τύπος δημόσιου ημερολογίου, άπλωνε το χνάρι του έως τα σύνορα της τάξης, άντε του σχολείου. Ο χώρος μας πολιτικά διαπραγματεύσιμος -κομματάρχες και λοιποί- μας προσδιόριζε μετασχηματιζόμενος πάμπολλες φορές σε μηχανισμό ελέγχου. Η γειτονιά και το χωριό όριζαν τις πιότερες φορές τον κόσμο μας. Γράμμα; Από ποιον; Ποιος το πήρε; Ποιος το 'στειλε; Γιατί το 'στειλε; Ημασταν απλοϊκές ασημαντότητες χρήζουσες ελέγχου. Κι ύστερα ήρθαν τα blogs, τα προσωπικά ηλεκτρονικά δημόσια ημερολόγια, επώνυμα ή και ψευδώνυμα. Η επιλογή, ανοιχτή. Και η απλοϊκή ασημαντότητά μας μεταλλάχθηκε αυθεντικά. Και η καθεστωτική αντίληψη μπόλιασε βίαια την εμπειρία της. Κατάλαβε ότι οι ασημαντότητες συγκρίνονται μαζί της και πολλές φορές κερδίζουν γιατί ο χώρος τους, τώρα, ήταν ο χώρος του κόσμου. Κι έφτιαξε κι αυτή blogs και έβγαλε κι αυτή στον δρόμο την ξύλινη γλώσσα της για να κριθεί. Αλλ' όμως η αμεσότητα της επικοινωνίας γέννησε μια νέα πράξη σκέψης, μια φυσικώ τρόπω καυστική ειρωνεία για τα δημόσια πράγματα, ενώ πρωτοτυπία και ευαισθησία χωρίς προηγούμενο λειτούργησε την ισότητα και την αξιοσύνη του λόγου. Ο Σκαρίμπας, ο «ταπεινός γραφιάς και πληβείος του λόγου» «συνομιλεί» με τον Λιαντίνη και ο σχολιασμός τους, «εύρημα» και εννοιολογικό εργαλείο (http://kyklodiwkton.blogspot.com/). Παραδίπλα, η TV της «αδιαχώριστης θλίψης» και των κλακαδόρων με τους χειροκροτηματοαφέντες συνθηματοδότες... και, από την άλλη, η τέχνη η κρυπτόμενη... Και η εξομολόγηση στο blog: «... για να αποφεύγω τα χειροκροτήματα ή τις επευφημίες και να μην κάνω τους πελάτες να νιώθουν υποχρεωμένοι να χειροκροτήσουν, κολλάω το ένα τραγούδι μετά το άλλο και κάνω σειρές από αρκετά τραγούδια μαζί» (http://nyxtaeinai.blogspot.com/). «Μα, αυτό είναι ανατρεπτικόν, να το ελέγξωμεν, ενίοτε και συκοφαντικόν! Δεν είδατε μερικούς που συκοφαντούν ασύστολα;», ακούστηκαν να αναφωνούν οι βιρτουόζοι του ελέγχου. Δικαίως, λοιπόν, ο Μαύρος Γάτος, σε μια δημόσια έκρηξη ειρωνείας, προτείνει: «Κύριοι, μην ξεχνάτε πως εκτός από το Διαδίκτυο, και τα κοινά τηλέφωνα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για εκβιασμούς. Αφήστε λοιπόν τους bloggers και πιάστε τους phonecallers. Προτείνω...» (http://mavrosgatos.blogspot.com/). Από τη μια, θεμελιώδης αγωνία για τον πυρήνα της ανθρώπινης απελευθέρωσης, λόγου, εικόνας, πρωτοτυπίας, ευρηματικότητας, στολίδια της ανθρώπινης μοναδικότητας και, από την άλλη, φόβος και προσπάθεια τυραννικής επανεπιβολής των αστικών σχέσεων κυριαρχίας. Το «πανοπτικόν» του Μπένθαμ! Μάλλον καλό τού έκανε ο Φουκό που το χαρακτήρισε εργαστήριο εξουσίας που έγινε και πανακουστικόν, συνακρόαση νόμιμος, όρος ευφυής όντως, (http://avato.blogspot.com/2007/11/blog-post_3512.html). Και τώρα το ελεγκτοδικτυακόν που θέλει να ελέγξει ό,τι απέμεινε ελεύθερο. Δεν απομένει πια παρά ο «ρυθμισμένος γενετικά άνθρωπος» (http://leximata.blogspot.com/2007/12/blog-post.html). Ο άνθρωπος δεν θα μπορεί πλέον να διαλέξει εάν είναι ή δεν είναι, αλλά θα ορίζεται πώς πρέπει να είναι και θα είναι μόνον όπως πρέπει να είναι. Η καθεστωτική αντίληψη, λοιπόν, αφού συγκρίθηκε με το ελεύθερο, αποφάσισε να το ελέγξει. Να τρέξω, άραγε, να μαζέψω το δημόσιο ημερολόγιό μου να το κρύψω ξανά στον πάτο του ντουλαπιού μου; Να γίνω ξανά οπαδός, μάζα, πλήθος, όχλος ή να διαφυλάξω αυτό που κατέκτησα, «να είμαι δηλαδή η δυνατότητά μου», αυτό που το όνομά μου ή το ψευδώνυμό μου δημιούργησε ή προσπαθεί να δημιουργήσει; Να συζητήσουμε λοιπόν για τα δικαιώματα του πολίτη στον ψηφιακό κόσμο (http://www.digitalrights.gr/tiki/tiki-index.php?page=About); Να ακολουθήσουμε, να υποστηρίξουμε ή να τροποποιήσουμε μια διακήρυξη για τα δικαιώματα του πολίτη στον ψηφιακό κόσμο (http://manifesto.digitalrights.gr/); Να αυτοσαρκαστούμε; Να ανησυχήσουμε για κάποια εν θερμώ(;) νομοθετική ρύθμιση (http://whispering-planet.blogspot.com/2008/03/freebloggers-digitalrights.html); Να δώσουμε ξανά την μπάλα στον διαιτητή για να λειτουργήσει όπως αυτός ξέρει την κανονιστική νοοτροπία του; Ο blogger που αυτοσαρκάζεται, ως μέτοχος κι αυτός της κοινωνίας, εκφράζει την εμπειρία της δικής του μικρής ή μεγαλύτερης κοινότητας από την οποία προέρχεται και διασώζει ό,τι απομένει από την αληθινή ζωή μας που τη ζώσαμε με εφιάλτες. Λέει το http://tistrellis.pblogs.gr/2008/03/poynto-poynto-to-dahtylidi.html: «Κορυφώνονται οι καρναβαλικές εκδηλώσεις στην Αθήνα με τους ευφάνταστους πολίτες ντυμένους... να πέφτουν από τα μπαλκόνια και άλλους ντυμένους... να μαζεύουν επιταγές από το πλήθος και να μοιράζουν ντι-βι-ντι. Εγινε και η ζωή μας και το καρναβάλι μας ένα δελτίο ειδήσεων. Με τις υγείες μας». Η άρνηση άρσης του ψευδώνυμου, που συμπυκνώνεται στη φράση «Είναι δικαίωμά μου να μη σας πω το όνομά μου, κύριε νομοθέτη» (http://demasamere.blogspot.com/), δηλώνει στην πραγματικότητα άρνηση απέναντι στην αποξένωση που παράγεται όχι από τον έλεγχο του νόμου, που φυσικά είναι αποδεκτός, αλλά από την άναρθρη κραυγή ενός συντονισμένου εθιμικού ή κρατικού καθωσπρεπισμού που απορρίπτει οποιαδήποτε κριτική ή σατιρικό σχολιασμό και επιχειρεί να ορίσει το «γίγνεσθαι-μοναδικότητα» της ανθρώπινης ιδιοσυστασίας κατά τα μέτρα του. Γράφει ο http://demasamere.blogspot.com/: «...είναι υποχρέωσή μου να τηρώ τον νόμο... Γράφω ανώνυμα για να προστατεύσω το δικαίωμά μου στην ελεύθερη έκφραση, χωρίς να απειλούμαι με επαγγελματική εξόντωση, ιδιαίτερα σε μια μικρή χώρα όπου ο δημόσιος τομέας διαπλέκεται με τον ιδιωτικό, σε όλους τους χώρους τις επιχειρηματικής δραστηριότητας». Πού είναι η μπάλα λοιπόν; Μήπως εκεί όπου η ελευθερία επιχειρείται τουλάχιστον να μείνει άθικτη και να αφεθεί το άτομο, η υπόσταση ή το πρόσωπο να προσδιορίσει το ίδιο τα απροσδιόριστα όρια της ύπαρξής του; * Δάνειο από το: http://peslac.pblogs.gr/ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 08/03/2008

Σχόλια