ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ - ΑΚΡΙΤΙΚΕΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ

Επέλεξα σήμερα να αναρτήσω ένα απόσπασμα από ομιλία του τότε σεβ. Μητροπολίτη Αλεξανδρουπόλεως Ανθίμου και νυν Θεσσαλονίκης. Αφορμή είναι μερικές σκέψεις που εύκολα μπορεί να κάνει ο καθένας μας παρατηρώντας όλα όσα γίνονται στην γειτονιά μας , τα Βαλκάνια και όχι μόνο.

Μερικά ερωτήματα:

  • Γιατί όλοι οι κυβερνώντες δεν παίρνουν ριζικές θέσεις σχετικά με την ενίσχυση του πληθυσμού στις ακριτικές περιοχές. (Ελαχιστοποίηση της φορολογίας, σοβαρά κίνητρα για απασχόληση και επένδυση ….)
  • Γιατί δεν δίνεται σοβαρή ενίσχυση των νέων οικογενειών για παραμονή τους εκεί και όχι για εσωτερική τους μετανάστευση.
  • Γιατί να θέλουν να οδηγήσουν τη Θράκη αλλά και άλλες ακριτικές περιοχές σε καταστάσεις ΚΟΣΣΟΒΟΥ

Μερικές προτάσεις:

  • Ελάχιστη ακριτική σύνταξη στα 1000 €
  • Ενίσχυση ακριτικής επιχειρηματικότητας
  • Άτοκα βοηθήματα ανακατασκευής των ακριτικών περιοχών
  • Άτοκα βοηθήματα για αγορά γεωργικών εξοπλισμών
  • Νέα σχολεία
  • Μεταφορά των περισσοτέρων ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων στις ακριτικές περιοχές.

ΤΟ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΚΑΙ Η ΘΡΑΚΗ

Σεβ. Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως ΄Ανθιμος

Το σημαντικότερο πρόβλημα για τη διάσωση και την επιβίωση του Νέου Ελληνισμού, μέσα στην ιστορία, είναι το Δημογραφικό πρόβλημα, ιδιαίτερα μάλιστα, όπως διαμορφώνεται στις ημέρες μας. Ένα πρόβλημα που συζητείται από πολλούς ειδικούς και μη ειδικούς, υπευθύνους και ανευθύνους, και που, παρά την αναντίρρητη σοβαρότητά του, ούτε αντιμετωπίσθηκε ούτε αντιμετωπίζεται, από την υπεύθυνη ελληνική Πολιτεία μας. Η κρατική αυτή απραξία είναι, αδικαιολόγητη, δεδομένου ότι τα ζήτημα αυτό παρακολουθείται από κάθε οργανωμένο Κράτος, που, βάσει των συγκεντρούμενων στοιχείων, μελετά και εφαρμόζει τη λήψη κάποιων μέτρων. Αξίζει να σημειώσουμε εισαγωγικά. ότι τον όρο δημογραφία μετεχειρίσθη πρώτος στη Γαλλία ο Achille Guillard, ο οποίος κατά το έτος 1855 έγραψε, έργο με τον τίτλο <<Στοιχεία ανθρώπινης στατιστικής η συγκριτική δημογραφία>>. Έκτοτε, καθιερώθηκε ο όρος αυτός διεθνώς. Η δημογραφία δύναται να υποδιαιρεθεί αφενός σε στατιστική της καταστάσεως του πληθυσμού, σε δεδομένο τόπο και σε δεδομένη χρονική στιγμή (στατική δημογραφία) και αφετέρου σε στατιστική της κινήσεως του πληθυσμού, δηλαδή και της φυσικής αυξομειώσεως (γάμοι, διαζύγια, γεννήσεις. θανατοι) και των μετατοπίσεων των ατόμων (δυναμική δημογραφία). Η κατάσταση του πληθυσμού μελετάται κυρίως με τις απογραφές, με τις οποίες εξακριβώνονται κατά τοπικές περιφέρειες o αριθμός των ζώντων και η κατανομή αυτών σε ομάδες φύλου, ηλικίας, οικογενειακής καταστάσεως (άγαμοι, έγγαμοι, χήροι, διαζευγμένοι), παιδεύσεως, υπηκοότητας και δημοτικότητας, θρησκείας, γλώσσης, τόπου γεννήσεως, επαγγέλματος και κοινωνικής τάξεως, καθώς και ο αριθμός των οικογενειών, ομαδικών συμβιώσεων κ.λπ. Η σχέση του αριθμού των κατοίκων μίας περιφερείας προς την εις τετ. χιλιόμετρα έκταση αυτής, δίδει την πυκνότητα του πληθυσμού ανά τετ. χιλιόμετρα. Η πυκνότης αυτή εξαρτάται τόσον από την γεωργική, βιομηχανική και λοιπή παραγωγικότητα του τόπου, όσο και από τις ανάγκες και τον τρόπο της φυσικής και ηθικής διαβιώσεως των ατόμων. Μία άλλη διάκριση του πληθυσμού εξαρτάται τόσον από την αύξηση των γεννήσεων, όσο και από την δια της βελτιώσεως των υγιεινών όρων κ.λπ. μείωση των θανάτων, την αύξηση αυτή δηλαδή του πληθυσμού αποδεικνύει η υπεροχή των γεννήσεων έναντι των θανάτων. Η μέθοδος, η οποία χρησιμοποιείται για τη συγκέντρωση ασφαλών στοιχείων επί του δημογραφικού, είναι η απογραφή, δια της λέξεως απογραφή, στη στατιστική, εννοείται κυρίως η απογραφή του πληθυσμού, δηλ. η περιοδική και ταυτόχρονη εξακρίβωση της καταστάσεως αυτού. Η έρευνα της καταστάσεως του πληθυσμού ένας συγχρόνου Κράτους έχει ευρύτατο και ποικίλο χαρακτήρα μεγάλης σημασίας, αποτελεί δε τη βάση πολλών διοικητικών, εθνογραφικών, οικονομικών και κοινωνικών ερευνών. Με την απογραφή εξακριβώνεται ο αριθμός των κατοίκων του Κράτους, των κατοικημένων τόπων, των οικογενειών, των οικοδομών, ως και η σύνθεση του πληθυσμού, η οποία εξετάζει τα ανθρωπολογικά, βιολογικά και κοινωνικά στοιχεία του πληθυσμού. Η εμφάνιση της απογραφής τοποθετείται στα 3.800 χρόνια π.Χ. στη Βαβυλώνα. Απογραφή έγινε σε πολλές περιόδους στην Αίγυπτο από 3.050 χρόνια π.Χ., στην Kίνα και στο Ισραήλ. Στην αρχαία Ελλάδα, απογραφή έγινε στους χρόνους του Κέκροπος, του Σόλωνος και του Λυκούργου. Επίσημο χαρακτήρα είχε η απογραφή για τη συγκέντρωση δημογραφικών στοιχείων στούς ρωμαϊκούς χρόνους. Χαρακτηριστικότερη πληροφορία περί της απογραφής θεωρείται η παρεχόμενη υπό του Ευαγγελίστου Λουκά για τη γέννηση του Ιησού Χριστού: <<Εγένετο δε εν ταίς ημέραις εκείναις εξήλθε δόγμα Καίσαρος Αυγούστου, απογράφεσθαι πάσαν την οικουμένην αύτη ή απογραφή πρώτη εγένετο ηγεμονεύοντος της Συρίας Κυρηνίου. Και επορεύοντο πάντες απογράφεσθαι έκαστος είς την ιδίαν πόλιν. Ανέβη δέ και Ιωσήφ υπό της Γαλιλαίας, εκ πόλεως Ναζαρέτ, είς την Ιουδαίαν, είς πόλιν Δαυίδ, ήτις καλείται Βηθλεέμ, δια το είναι αυτόν εξ οίκου και πατριάς Δαυίδ απογράψασθαι σύν Μαριάμ τη μεμνηστευμένη αυτώ γυναικί .>>. Η τακτική χρήση της απογραφής άρχισε από τον ΙΖ' αιώνα στην Αμερική και στην Ευρώπη. Η πρώτη απογραφή - απαρίθμηση των κατοίκων στην Ελλάδα έγινε το 1828, στη Στερεά Ελλάδα, στην Πελοπόννησο και στα νησιά. Σημαντική απογραφή έγινε το 1923, με την προσάρτηση των νέων εδαφών, οπότε και απεγράφησαν οικειοθελώς οι Έλληνες πρόσφυγες από την Μικρά Ασία και τη Θράκη. Κατά τις τρεις τελευταίες δεκαετίες, έχουν γίνει οι τελειότερες απογραφές του πληθυσμού της Ελλάδος. Δυστυχώς, τα αποτελέσματα είναι απογοητευτικά για την πορεία του Ελληνισμού. Ο κατήφορος της φθοράς έχει αρχίσει. Ο δείκτης της ολικής γονιμότητας μειώνεται συνεχώς. Το έτος 1950 ήταν 2,57 ανά γυναίκα γόνιμης ηλικίας, το 1986 έφθασε στο 1,61 και ήδη κατέβηκε στο 1,4. Τα στοιχεία δείχνουν ότι ο δείκτης γονιμότητας στην Ελλάδα κινδυνεύει να είναι χαμηλότερος από τον δείκτη θνησιμότητας του συνολικού πληθυσμού. Επομένως, η Ελλάδα είναι με τον μικρότερο δείκτη γεννητικότητας από όλες τις χώρες της Βαλκανικής. Εάν ο δείκτης γεννητικότητας της περιόδου 1950 ήταν σταθερός, σήμερα οι Έλληνες θα είμεθα περίπου 2,5 εκατομμύρια περισσότεροι. Η μείωση του πληθυσμού της χώρας μας σημαίνει αύξηση του αριθμού των ατόμων γεροντικής ηλικίας, με τις ακόλουθες συνέπειες: 1) Μείωση παραγωγικότητας. 2) Κρίση στο ασφαλιστικό σύστημα. 3) Μείωση του αριθμού μαθητών στα σχολεία. 4) Στέρηση των ενόπλων δυνάμεων από στρατευσίμους και 5) Παράταση στην παραμονή των γερόντων στις θέσεις δράσεως και εξουσίας. Δεν θα επιχειρήσω σύγκριση της αυξήσεως του πληθυσμού της Ελλάδος με την αύξηση του πληθυσμού της Τουρκίας, πρώτον μεν διότι είναι συντριπτική η αναλογία για μας, δεύτερον δε διότι οι Τούρκοι υπερβάλλουν σε προβλέψεις, αφού μάλιστα στις μετρήσεις τους υπολογίζουν και τους Κούρδους, οι οποίοι έχουν τον μεγαλύτερο δείκτη γεννητικότητας. Πάντως οι Τούρκοι και οι Αλβανοί διπλασιάζονται κάθε 25 χρόνια. Στην περιζήτητη πλέον έκδοση της Ιεράς Μητροπόλεως Αλεξανδρουπόλεως και του Εμπορικού Επιμελητηρίου Έβρου, με τον τίτλο <<ΘΡΑΚΗ ΕΛΛΑΔΑ ΜΟΥ- ΕΛΛΑΔΑ ΠΑΤΡΙΔΑ MOΥ>>, αυτού του χρόνου, δημοσιεύεται επίσημος πίνακας της εθνικής στατιστικής υπηρεσίας, για την εξέλιξη του πληθυσμού της Ελλάδος, κατά τη δεκαετία 1981-1991. Σύμφωνα με τον πίνακα αυτόν, ο πληθυσμός μας ήταν κατά το 1981 9.740.417, ενώ κατά το 1991 ο πληθυσμός ήταν 10.259.000. Παρουσίασε δηλαδή αύξηση 5,3%. Η αύξηση δεν οφείλεται βεβαίως σε νέες γεννήσεις, αλλά στον περιορισμό της παιδικής θνησιμότητας, στην παράταση ζωής, στην επιστροφή πολιτικών προσφύγων και στην έλευση των απελαθέντων από την Κωνσταντινούπολη και την Ίμβρο Ελλήνων. Στον ίδιο στατιστικό χάρτη, στα εννέα από τα δέκα διαμερίσματα της χώρας, παρατηρείται αύξηση του πληθυσμού από 1.5 - 14,8 και μόνο στο διαμέρισμα της Θράκης σημειώνεται μείωση του πληθυσμού κατά 2%. Είναι ανησυχητικό και απαισιόδοξο το φαινόμενο. H Θράκη σε πορεία μειώσεως του πληθυσμού της! Μιας μειώσεως, που αφορά κυρίως στον χριστιανικό πληθυσμό της περιοχής! Πού οφείλεται, λοιπόν, η υπογεννητικότητα του πληθυσμού στην Ελλάδα γενικά και στη Θράκη ειδικότερα: 1. Στην αλλαγή της νοοτροπίας και του φρονήματος του Νεοέλληνα για τη ζωή. Ευδαιμονισμός, χρηματολατρεία, ανευθυνότητα και εύκολες λύσεις για τα βιοτικά προβλήματα 2. Στην ανακάλυψη και αποδοχή νέων ιδανικών, που προσδιορίζουν νέες μεθόδους επιδιώξεων για τη ζωή. Κύριος σκοπός, το ιδιωτικό αυτοκίνητο, αλλά και το σκάφος. ΄Ανετη κατοικία, αλλά και θερινή κατοικία. Εσωτερικός και εξωτερικός τουρισμός, γλέντι και διασκέδαση σε ειδικά κέντρα. 3. Στην αστυφιλία, που οδήγησε, εκτός των άλλων, στη νέα μορφή οικιακής εγκαταστάσεως. Το τυπικό διαμέρισμα της πολυκατοικίας δυσχεραίνει την απόκτηση παιδιών. 4. Στην απάνθρωπη δόμηση των πόλεων. Χάθηκε η γειτονιά και το πρόχειρο γήπεδο για παιγνίδι. 5. Στην έλλειψη επαρκούς αριθμού βρεφοκομικών σταθμών, παιδικών σταθμών και νηπιαγωγείων. 6. Στην απαίτηση της γυναίκας να εργάζεται, για να αυξηθεί το οικογενειακό εισόδημα.. 7. Στη μετανάστευση, εσωτερική και εξωτερική, και στο αίσθημα ανασφάλειας στις ακριτικές περιοχές της χώρας. 8. Στην κρατική και κοινωνική αδιαφορία για την ενίσχυση των πολυτέκνων οικογενειών. 9. Στη διευκόλυνση και νομιμοποίηση των εκτρώσεων. 10. Στην απομάκρυνση πολλών από τη ζωή της ορθοδόξου Εκκλησίας και από τη διδασκαλία του Ευαγγελίου. Θεωρούμε ότι έχομε το χρέος να αναφερθούμε με σεβασμό, απονέμοντας συγχρόνως την εύφημη μνεία, στους Έλληνες πολυτέκνους, πατέρες και μητέρες, οι οποίοι με τους κόπους και τις θυσίες τους, προσφέρουν πολύτιμες υπηρεσίες στην κοινωνία, στην Εκκλησία και στην Ελλάδα. Οι πολύτεκνοι γονείς, που αποκτούν και ανατρέφουν τα παιδιά τους με συναίσθηση ευθύνης και αποστολής, είναι οι σύγχρονοι ήρωες της κοινωνίας μας, οι γνήσιοι Χριστιανοί και οι φιλοπάτριδες Έλληνες. Αυτοί οι άνθρωποι αξίζουν την ηθική αναγνώριση από την κοινωνία, την διαρκή προστασία από την Εκκλησία και τη θεσμική και γενναία ενίσχυση από το Κράτος μας. Η διαπίστωση των ειδικών είναι, πως η γέννηση και του τρίτου παιδιού από κάθε νέο ζευγάρι, εξασφαλίζει τη σχετική αύξηση του πληθυσμού της Ελλάδος. Επομένως, όποιος μπορεί και δεν γεννά τουλάχιστον τρία παιδιά, είναι παραβάτης της εντολής του Θεού και προδότης της Πατρίδας. Υπό τις παρούσες συνθήκες, οι πολύτεκνοι είναι η αξιολογότερη τάξη των Ελλήνων πολιτών. Το ζήτημα των αμβλώσεων είναι μία άλλη τραγική πλευρά του δημογραφικού προβλήματος. Η υποκρισία, η ηθική αδιαφορία και η στυγνότης του Κράτους, στο θέμα των αμβλώσεων, επιδείνωσαν τραγικά τη μείωση του πληθυσμού στην Ελλάδα. Η κατάσταση στη Θράκη είναι ακόμη χειρότερη. Γενικώς, πρέπει να πούμε ότι οι εκτρώσεις, έκτος από ελάχιστες εξαιρέσεις, όπως είναι ανεξέλεγκτες και <<νόμιμες>>, αποτελούν βασικότατη αιτία για την καταστροφή και τον μελλοντικό αφανισμό του Ελληνισμού. Δίκαια κλαίμε τα χιλιάδες θύματα από τη γενοκτονία των Ελλήνων απ' τους Τούρκους στη Μικρά Ασία το 1922. Και ίσως να παραπονούμεθα κατά του Θεού. Και δεν κλαίμε για τις 300.000 Ελληνόπουλα, που φονεύονται κάθε χρόνο στην Ελλάδα από γονείς και γιατρούς, πριν ακόμη γεννηθούν. Να η σύγχρονη γενοκτονία των Ελλήνων με τα ίδια τους τα χέρια. Θέλετε και πληροφορία, επί του θέματος, για τη Θράκη; Σας την ανακοινώνω και ως καταγγελία: Από 1-1-94 μέχρι 7-8-94, έγιναν στα μαιευτικά τμήματα του Κρατικού Νοσοκομείου Αλεξανδρουπόλεως 147 εκτρώσεις. Ντροπή για μας και πρόκληση κατά του Θεού. Που σημαίνει, μέσα σ' ένα χρόνο, διακόσιες πενήντα επίσημες εκτρώσεις, μόνο στην έδρα του Νομού μας. Δηλαδή ετησίως στη Θράκη, φονεύονται πάνω από 800 παιδιά, κυρίως από Χριστιανές μητέρες. Εάν αυτά τα παιδιά τα άφηναν οι γονείς των και οι γιατροί να έλθουν στη ζωή, ο χριστιανικός πληθυσμός της Θράκης θα ηύξανε μέσα σε μία δεκαετία κατά 8.000 κατοίκους. Η λύση του δημογραφικού προβλήματος της Ελλάδος είναι εθνικό ζήτημα πρώτης προτεραιότητας. Η Εκκλησία δεν παύει να συμβουλεύει το πλήρωμα της, ότι η τεκνογονία είναι εντολή του Θεού και η πολυτεκνία τιμή και ευλογία για κάθε χριστιανική οικογένεια. Παράλληλα η Εκκλησία, εκτός από την ηθική συμπαράστασή της προς τους πολυτέκνους, εκδηλώνει την έμπρακτη αγάπη προς αυτούς, τόσο με την υλική προσφορά, όσο και με την παρέμβαση της για την τακτοποίηση των παιδιών των πολυτέκνων οικογενειών σε θέσεις εργασίας. Η ευθύνη των εκάστοτε κυβερνώντων στην Ελληνική Πολιτεία και των διοικητικών οργάνων αυτής, έναντι των πολυτέκνων οικογενειών, είναι μία μεγίστη υπόθεση ευρύτατης κοινωνικής και εθνικής σημασίας. Απευθυνόμενοι προς όλους τους αρμοδίους, μπορούμε να τους ζητήσουμε:

  1. Να καλλιεργήσουν στην πατρίδα μας τον σεβασμό προς την ανθρώπινη ύπαρξη, καταργώντας το νομιμοποιούμενο έγκλημα των εκτρώσεων.
  2. Να αναγνωρίσουν δημόσια την ξεχωριστή προσφορά των πολυτέκνων προς την Πατρίδα και την Εκκλησία, χορηγώντας ο’ αυτούς ηθικές διακρίσεις.
  3. Να χορηγήσουν κοινωνικό μισθό σε κάθε πολύτεκνη μητέρα, ξεκινώντας από τα τέσσερα παιδιά. ο μισθός αυτός θα μετατρέπεται σε ισόβια ανάλογη σύνταξη, μετά την ενηλικίωση, και του τελευταίου παιδιού.
  4. Να επιδοτηθεί κάθε οικογένεια που αποκτά το τρίτο παιδί, αφού το τρίτο παιδί μπορεί να λύσει τη δημογραφική παρακμή των Ελλήνων.
  5. Ειδικά για τη Θράκη, να δοθούν πρόσθετα επιδόματα στους πολυτέκνους μέσω της Εκκλησίας, αφού δημογραφικό πρόβλημα στην περιοχή έχει μόνον ο χριστιανικός πληθυσμός. Τιμή και χαρά της Μητροπόλεως Αλεξανδρουπόλεως, που τα τελευταία 25 χρόνια, όσοι ιερείς μπορούσαν να αποκτήσουν παιδιά, είναι σχεδόν όλοι τους πολύτεκνοι, με 4-8 παιδιά.
  6. Να σταματήσουν οι χρηματοδοτήσεις με δισεκατομμύρια του Δημοσίου, για την κάλυψη χρεών των ποδοσφαιρικών εταιρειών και των αμφιβόλου ποιότητας θεατρικών θιάσων και να ενισχύσουν ειδικότερα τους πολυτέκνους της Θράκης μας.
  7. Να θεσμοθετήσουν τη χορήγηση διετούς αδείας με αποδοχές, σε κάθε γυναίκα που υπηρετεί ως δημόσιος υπάλληλος, ξεκινώντας από την απόκτηση του τρίτου παιδιού.
  8. Να αυξήσουν τα ευεργετήματα σε διαγωνισμούς, διορισμούς, προσλήψεις και σε μετεγγραφές στην τριτοβάθμια εκπαίδευση για τους πολυτέκνους.
  9. Να βελτιώσουν τις προϋποθέσεις συμπαραστάσεως στις άγαμες μητέρες και στην εξασφάλιση ανατροφής και αγωγής στα εξώγαμα παιδιά.
  10. Να εμπνεύσουν αίσθημα ασφαλείας στον λαό μας, για να σταματήσει η μετανάστευση και να επιστρέψουν οι χιλιάδες αποδήμων Ελλήνων στη Μακεδονία και στη Θράκη, όπου πρέπει να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας για την εξασφάλιση εργασίας, με προτεραιότητα πάντοτε για τους πολυτέκνους.
Αυτά και άλλα πολλά μπορούν και πρέπει να γίνουν, εάν θέλομε να σταματήσει η φθίνουσα πορεία του ιστορικού λαού μας. Η πολιτική και η πνευματική ηγεσία της Ελλάδος έχει επί του δημογραφικού ζητήματος τεράστια ευθύνη, την ανάλογη ευθύνη υπέχει και ο ίδιος ο λαός μας, που πρέπει να διδαχθεί, με το παράδειγμα των ηγετών του, ότι η ζωή δεν είναι μόνον << βρώσις και πόσις>> αλλά και θυσία και προσφορά. Ο αγώνας για τη διάσωση και την επιβίωση του Ελληνισμού ανήκει στις ψυχές και στους ώμους όλων μας.

Σχόλια