Εσωστρέφεια – εξωστρέφεια και λοιπά

Πολύς λόγος γίνετε για το αν η εκκλησία πρέπει να συνεχίσει το δρόμο του μακαριστού Χριστοδούλου η να προτιμήσει τον δρόμο της εσωστρέφειας .

Μερικές ταπεινές παρατηρήσεις:



Τι σημαίνει συνοδικό σύστημα
Όταν κάνουμε λόγο για συνοδικό σύστημα, εννοούμε το ιεραρχικό πολίτευμα της Εκκλησίας, που σημαίνει τον συντονισμό και την συνεργασία όλων των χαρισμάτων σε επίπεδο Ιεραρχίας, Μητροπόλεων και Ιερών Ναών, έξω από κληρικαλισμούς, λαϊκοκρατίες και λαϊκισμούς. Αυτό σημαίνει ότι το συνοδικό σύστημα δεν είναι ένας κατεστημένος θεσμός, κατά μίμηση άλλων ανθρωποκεντρικών οργανώσεων, αλλά ένας χαρισματικός «θεσμός». Αυτή δε η ενεργοποίηση των χαρισμάτων δεν είναι θέμα απλών συνελεύσεων αλλά πρωτίστως σεβασμού στην εσωτερική δομή και στην εσχατολογική διάστασή της

Η Συνοδικο-ϊεραρχική εξουσία δεν είναι τίποτε άλλο παρά η κοινή εξουσία των κατά τόπους Εκκλησιών, ουσών ομοκέντρων κύκλων και ταυτιζομένων εν μυστηρίω, έστω και αν η μία τοπική Εκκλησία έχει την δικαιοδοτική "ευρυχωρία" της Αρχιεπισκοπής Αθηνών, ενώ η άλλη έχει την δικαιοδοτική "στενοχωρία" της ολιγαριθμότερης σε ποίμνιο Μητροπόλεως (π.χ. Κυθήρων ή Λήμνου). Γι' αυτό, στον Συνοδικο-ϊεραρχικό θεσμό η ψήφος του Αρχιεπισκόπου δεν έχει μεγαλύτερη ισχύ από του νεότερου Ιεράρχη. Επιπλέον δέ, η τοιαύτη εκάστου εκκλησιολογική εξουσία δεν παραχωρείται εν λευκω σε αντιπροσώπους

Στό Σύνταγμα (ά. 3) αναφέρεται ότι: « Επικρατούσα θρησκεία εν Ελλάδι είναι η της Ανατολικής Ορθοδόξου του Χριστού Εκκλησίας. Η Ορθόδοξος Εκκλησία της Ελλάδος, κεφαλήν γνωρίζουσα τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, υπάρχει αναποσπάστως ηνωμένη δογματικώς μετά της εν Κωνσταντινουπόλει Μεγάλης και πάσης άλλης ομοδόξου του Χριστού Εκκλησίας, τηρούσα απαρασαλεύτως, ως εκείναι, τους ιερούς αποστολικούς και συνοδικούς κανόνας και τας ιεράς παραδόσεις. Είναι αυτοκέφαλος και διοικείται υπό της Ιεράς Συνόδου των εν ενεργεί α Αρχιερέων και της εκ ταύτης προερχομένης Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, συγκροτουμένης ως ο Καταστατικός Χάρτης ορίζει, τηρουμένων των διατάξεων του Πατριαρχικού Τόμου της κθ΄ (29) Ιουνίου του έτους 1850 και της Συνοδικής Πράξεως της 4ης Σεπτεμβρίου 1928».
κάθε Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας η Συνοδική διαδικασία την οποία περιγράφει η εν Καρθαγέν η Σύνοδος: «Κατά ταύτα ψηλαφηθέντων και κατανοηθέντων πάντων των εν τ ή εκκλησιαστικ ή χρησιμότητι συντρέχειν δοκούντων, επινεύσαντος και ενηχήσαντος του Πνεύματος του Θεού, επελεξάμεθα» (Ξς΄ Κανών). Όλα όσα αποφασίζονται ή εγκρίνονται στην Ι.Σ.Ι. πρέπει να είναι καρπός σοβαρής ερεύνης όλης της Συνόδου και μάλιστα με προϋποθέσεις και κριτήρια αγιοπνευματικού φρονήματος και ήθους. Ετσι λοιπόν θα λειτουργεί πραγματικά η προβλεπόμενη Συνοδική διαδικασία και θα αποφαίνεται όντως η Ι.Σ.Ι. ως Ανωτάτη Αρχή.

Δεν αποτελεί κάποιον πυραμιδικώς ανώτατο εξουσιαστικό φορέα· είναι σύναξη και ταύτιση "εν Ιησού Χριστού γνώμη" εν είδει ομοκέντρων κύκλων όλων των Μητροπόλεων διά των Μητροπολιτών. Μέ άλλα λόγια, όλοι ημείς αλληλεγγύως παρέχουμε με την συμμετοχή μας πρωτογενώς εκκλησιολογική υπόσταση στην Ιεραρχία. Και η Ιεραρχία κατ'
αμοιβαιότητα αναγνωρίζει στον καθένα μας εκκλησιολογική εγκυρότητα (βεβαιώνει ότι έκαστον Μέλος της είναι ταυτισμένο "εν Ιησού Χριστού γνώμη η" με τους λοιπούς Επισκόπους-Μέλη της).
Με αυτά λοιπόν κριτήρια ο κάθε Αρχιεπίσκοπος θα πρέπει να δίνει μόνον τις κατευθυντήριες γραμμές για κάθε απόφαση .

Πρακτικά θέματα



Η κοινωνία μας, μέσα σε όλα τα προβλήματά της αναζητά στο πρόσωπο κάθε ηγήτορα –συμπεριλαμβανομένου και του ηγήτορα της εκκλησίας- ΗΓΕΤΗ, ηγέτη που θα γαντζωθεί επάνω του και θα τον οδηγήσει στο όραμά του. Η σύγχρονη κοινωνία μας -έλλειψη ηγετών- τον αναζητά και μέσα στους κόλπους της εκκλησίας . Εδώ γίνεται η σύγχυση. Ηγέτης δεν πρέπει να αναδεικνύετε το πρόσωπο του εκάστοτε Αρχιεπισκόπου αλλά η εφαρμογή του ίδιου του εκκλησιαστικού πνεύματος. Στην εκκλησία δεν πρέπει να αναζητούμε ηγεμόνα αλλά την εφαρμογή του αυτονόητου. Δεν χρειάζεται να αλλάξει κάτι αλλά για να γίνει πράξει αυτό που πραγματικά είναι.
Η εκκλησία δεν είναι θεσμός αλλά βίωμα και πράξη

Η αντιμετώπιση των συγχρόνων ποιμαντικών προβλημάτων, που έχουν σχέση με τις ηλικίες των ανθρώπων, τους διαφόρους τρόπους ζωής, τα σύγχρονα επαγγέλματα και την σύγχρονη εκκοσμικευμένη κοινωνία. « Πρόκειται για θέματα που αναφέρονται στις οντολογίες και υπαρξιακές αναζητήσεις των ανθρώπων, στον πολιτιστικό εκσυγχρονισμό και στον εκκλησιολογικό αποχρωματισμό της κοινωνίας μας, στα ναρκωτικά, στο AIDS τον εθνοφυλετισμό, παιδεία κλπ. Και τα θέματα αυτά πρέπει να αντιμετωπίζονται κυρίως θεολογικά και εκκλησιολογικά, διότι η Εκκλησία δεν είναι Κράτος-Πολιτεία αλλά Σώμα Χριστού και κοινωνία θεώσεως. Πρέπει με κάθε θυσία να αποφεύγεται η βατικανοποιημένη και προτεσταντίζουσα θεώρηση της ποιμαντικής. Αυτό σημαίνει ότι η ποιμαντική διακονία δεν είναι θέμα ιδεολογικών αρχών αλλά προσωπικής ποιμαντικής προσεγγίσεως των ανθρώπων μέσα από την προοπτική της εσχατολογίας…»
Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος

Εδώ αισθάνομαι την υποχρέωση να προσθέσω μερικές σκέψεις στην κύρια εισήγηση του Μητροπολίτη Περγάμου κ. Ιωάννη Ζηζιούλα για το θέμα «Τι ελπίζει η Εκκλησία από τη θεολογία»,(Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Εκκλησιαστικός Κήρυκας τομ. Ζ΄ (1995), σελ. 201-208).


«1. Επαναφορά της καθολικής συμμετοχής στην εσχατολογική τράπεζα της Βασιλείας του Θεού, στη θεία δηλαδή «κοινωνία»· όχι απλώς συχνή «μετάληψη», ούτε συμμετοχή υπό προϋποθέσεις (αξιοσύνης, σωστής προετοιμασίας κλπ.), πολύ περισσότερο σε συνάρτηση με άλλα υποδεέστερα από άποψη ορθόδοξης θεολογίας «μυστήρια» (μετανοίας, ιερωσύνης κλπ).
2. Επιστροφή στο καθεστώς της πλήρους συμμετοχής του συνόλου του «λαού του θεού» (γενικής-λαϊκής και της ειδικής-χειροτονημένης ιερωσύνης) στα δρώμενα, αναγινωσκόμενα και ψαλλόμενα της λειτουργίας (λείτον και έργον = έργο του λαού), χωρίς φυσικά τον αποκλεισμό των γυναικών, που δυστυχώς ακόμη παραμένει αρνητικό προνόμιο μόνο της ελλαδικής Ορθοδοξίας.
3. Επαναφορά, έστω και σταδιακά, του «λαού» —όπως απαιτεί η ορθόδοξη λειτουργική παράδοση—στη θέση του «χορού», και πολύ περισσότερο του «ιεροψάλτη», μέχρις οριστικής αχρηστεύσεως των ενδιάμεσων και μόνο βοηθητικών αυτών παραγόντων της λειτουργικής μας ζωής.
4. Μέριμνα να επανέλθει η Ευχαριστία, αλλά και όλες οι συνδεόμενες με αυτήν ακολουθίες (τόσο του νυχθημέρου, όσο και οι μυστηριακές), σε μορφή (γλωσσική, θεατρική κλπ) προσιτή στο μέσο πιστό και κατανοητή από το σύνολο της κοινότητας, τους φυσικούς δηλαδή συλλειτουργούς των μυστηρίων της Εκκλησίας.
5. Κατάργηση της μυστικής ανάγνωσης των ευχών (και κυρίως της αναφοράς στο σύνολό της) και του μεταγενέστερου περιορισμού αποκλειστικά στον ανώτερο κλήρο του φιλήματος της ειρήνης (κατά το «άγαπήσωμεν αλλήλους»), της δυναμικής αυτής πράξης συμφιλίωσης της κοινότητας, και μοναδικής προϋπόθεσης συμμετοχής στην αληθινή λατρεία (Ματθ. 5:23 εξ).
6. Επαναφορά της ορθόδοξης ναοδομίας στην αρχική της μορφή, με ανάδειξη των στοιχείων εκείνων που χαρακτηρίζουν την πρωτοποριακή επανάσταση της βυζαντινής τεχνοτροπίας της Αγίας Σοφίας, όπως είναι: (α) η φωτεινότητα του χώρου, σε αντίθεση με τη μεταγενέστερη, μη υγιούς μυστικής επίδρασης υποβάλλουσα σκοτεινότητα, που αντί να προσανατολίζει προς τη λαμπρότητα και το χαρμόσυνο της Βασιλείας συμβάλλει ακούσια στην εξατομίκευση του γεγονότος της σωτηρίας· και (β) η ευρύχωρη και λειτουργική διαρρύθμιση του εσωτερικού χώρου, χωρίς τα ενδιάμεσα καθίσματα που μετατρέπουν το λαό από ενεργητικό συλλειτουργό σε απλό θεατή και παθητικό δέκτη των τελουμένων.
7. Ανάδειξη όλων των κινητών, λειτουργικών και συμμετοχικών στοιχείων της ορθόδοξης Λειτουργίας, (α) με επανενεργοποίηση του άμβωνα και μεταφορά σ’ αυτόν, έξω δηλαδή από το ιερό, όλων των σχετικών τμημάτων της λειτουργικής πράξης, όπως το «μυστήριο του λόγου» της θείας Λειτουργίας και οι μη-ευχαριστιακές ακολουθίες (εσπερινός, όρθρος κλπ.) σύμφωνα με την αρχαιότερη κανονική λειτουργική τάξη (που ευτυχώς διασώζεται κατά την αρχιερατική λειτουργική πράξη, όπου ο επίσκοπος «χοροστατεί», προΐσταται δηλαδή του χορού)· (β) με την επαναφορά στην αυθεντικότερη μορφή της μεγάλης εισόδου, με συμβολική συμμετοχή όλης της κοινότητας, όπου αυτός που προΐσταται της ευχαριστιακής σύναξης δεν μεταφέρει ο ίδιος αλλά υποδέχεται την προσφορά και μεταφορά (μόνο δια των διακόνων, της ενδιάμεσης τάξης μεταξύ του λαού και της πλήρους ιερωσύνης) των δώρων της κτιστής δημιουργίας (πρβλ. πάλι την τάξη της αρχιερατικής Λειτουργίας), και φυσικά μεταφορά της προσκομιδής πριν απ' αυτήν.
8. Κατάργηση του τέμπλου στη σημερινή του μορφή που επιτείνει τη διάκριση κλήρου και λαού, και επαναφορά του μετά το θρίαμβο των εικόνων καθεστώτος με «στήλους» (εξού και αναστήλωση των εικόνων) και χαμηλά θωράκια, στο ύψος της μέσης των οποίων θα τοποθετηθούν μικρές φορητές εικόνες στη θέση των γιγαντιαίων σημερινών.
9. Ανάδειξη του αποκλειστικά εσχατολογικού χαρακτήρα της Ευχαριστίας ως μυστηρίου της Βασιλείας, και όχι ως μιας θρησκευτικής τελετής ανάμεσα σε άλλες, και της ευχαριστιακής σύναξης ως αναλαμπής της ογδόης ημέρας, με τη μεταφορά του όρθρου το βράδυ του Σαββάτου και τη σύνδεσή του με την ακολουθία του εσπερινού κατά το σαββαϊτικό τυπικό (νυχτερινή πανυχίδα της Κυριακής).
Οι πρακτικές αυτές προτάσεις της θεολογίας μπορεί να φαντάζουν για πολλούς δευτερεύουσας σημασίας, ποιμαντικού δηλαδή και όχι θεολογικού χαρακτήρα, ως theologia secunda και όχι ως theologia prima. Εδώ όμως πρόκειται για την ταυτότητα της Εκκλησίας, χωρίς την αυθεντική έκφραση της οποίας ο Χριστιανισμός εύκολα μπορεί να διολισθήσει (εξαιτίας εξωτερικών παραγόντων και της κοινωνικής δυναμικής) σε ένα εξουσιαστικό και καταπιεστικό θρησκευτικό σύστημα. Χωρίς την προφητική φωνή της θεολογίας η λειτουργία, η κυρίαρχη δηλ. έκφραση του είναι της Εκκλησίας με κορωνίδα και κορύφωση την Ευχαριστία, μπορεί πολύ εύκολα να εκτραπεί στην καλύτερη περίπτωση σε μια άχρηστη και περιττή τυπολατρία και στη χειρότερη σε μαγική, σακραμενταλιστική (ακόμη και δαιμονική) εκδήλωση, που αντί να κατευθύνει τη χριστιανική κοινότητα προς το όραμα της Βασιλείας, να την αποπροσανατολίζει οδηγώντας την σε ατομιστικές, μυστικής υφής ατραπούς, στην αποστασιοποίηση από τον «άλλο» (και επομένως και από τον θεό, τον όντως «Άλλον»), και τελικά στο θάνατο, στην κόλαση.
Το πρόβλημα της υπέρβασης του κακού στον κόσμο δεν είναι πρωταρχικά και αποκλειστικά ηθικό· είναι κατά βάση εκκλησιολογικό. Η ηθική και κοινωνική ευθύνη της Εκκλησίας τόσο ως οργανισμού, όσο και των μεμονωμένων μελών της, είναι η λογική συνέπεια της εκκλησιαστικής αυτοσυνειδησίας. Μόνο, λοιπόν, με το μαζικό επαναπροσδιορισμό της ταυτότητας της Εκκλησίας μέσα από μια ριζική λειτουργική αναγέννηση, μπορούν να αναδειχθούν βασικές ιδιότητες της Εκκλησίας όπως η ενότητα και η καθολικότητα, με την αναγνώριση της ανα­γκαιότητας της υπέρβασης της «αποκλειστικότητας» και την παραχώρηση της θέσης της στην προτεραιότητα της «κοινωνίας» με τους «άλλους» (επακόλουθα: η υπέρβαση των εθνικιστικών, φυλετικών εκδηλώσεων, η προώθηση της ενότητας της Ορθοδοξίας, η αναζήτηση της ορατής ενότητας της Εκκλησίας και ο αγώνας για την ενότητα της ανθρωπότητας». Μόνον έτσι μπορεί να επιτευχθεί η υπέρβαση της φθαρτής ιεραρχικής τάξης των ιερατικών χαρισμάτων, που είναι αντανάκλαση της πεπτωκυίας κοσμικής τάξης πραγμάτων και όχι της κενωτικής τριαδικής Θεϊκής υπόστασης (επακόλουθα: η επάνοδος στην παραδοσιακή «εικονική» ερμηνεία των ιερατικών λειτουργημάτων και στην αυθεντική «συνοδικότητα» σε όλους τους τομείς της εκκλησιαστικής ζωής, και η πραγματική κοινωνία ανδρός και γυναικός).

Σχόλια

  1. ναι θα μπορούσε η λειτουργική αναγέννηση να σημάνει την απαρχή της αναγέννησης της συνοδικότητας.
    Συμβολικά και ρεαλιστικά ως προς την Θεολογία θα είχε καίρια αποτελέσματα. Βέβαια δεν σταματώ να λέω ότι και η διοίκηση πρέπει να αλλάξει.
    Συνεχίζω: Προϊστάμενοι σε Ι.Ν. έγγμαοι κληρικοί. Όλοι οι αρχιμανδρίτες στα Μοναστήρια!
    Κατάργηση όλων των Εκκλησιαστικών Λυκείων Παπάδες παό την Κοινωνία..
    Ειδική ακαδημαϊκού τύπου μορφωτική προετοιμασία, όταν κανείς είναι στο βαθμό του διακόνου.
    Επαναφορά του θεσμού των διακοννισών που θα αφορά έγγαμες κανονικές γυναίκες..

    Sto manitari tou bounou sou apantisa

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. καπιταλιστικό κουμούνι,
    καταρχάς μου αρέσειτο όνομά σου,
    Κατά δεύτερον, είναι πολλά τα ζητήματα ως προς την διοίκηση της εκκλησίας και ειδικότερα με την εκκλησιαστική εκπαίδευση. θα συμφωνήσω με την κατάργηση των εκκλησιαστικών λυκείων και όχι με τις εκκλησιαστικές ακαδημίες οι οποίες όμως θα πρέπει να δημιουργηθούν εξαρχής και με διαφορετικό πνεύμα. Ενδεικτικά: απαλλαγή από την προτεσταντεύουσα ηθική, την οργανωσιακή δομή και την ηθικιστική νοοτροπία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ενοείται φίλε μου πως Οι Εκκλησιαστικές Ακαδημίες που προτείνω εγώ, δεν είναι τα Χριστοδουλικά Πανεπιστήμια με τα λεφτά του Υπουργείου παιδείας.
    με όσες δυνάμεις έχω, αγωνίστηκα εναντίον τους με την μικρή μου γραφίδα.
    Εννοώ ανοιχτά, αυτοδιοικούμενα μεταδευτεροβάθμια ιδρύματα που θα προσφέρουν διαρκή μορφωτική ενίσχυση σε όλο το πλήρωμα, ανάλογα με το χάρισμα του καθενός (κατά τον Παύλο) και βέβαια επί μέρους ενίσχηση του Κλήρου.
    Πρότυπο μου για αυτή την πρόταση είναι η Ορθόδοξη Ακαδημία Κρήτης στο Κολυμπάρι Χανίων!
    " απαλλαγή από την προτεσταντεύουσα ηθική, την οργανωσιακή δομή και την ηθικιστική νοοτροπία."
    Συμφωνώ και επαυξάνω και συμπληρώνω "και από την σχολαστικίζουσα κατασκευή της πραγματικότητας"

    KAPITALISTIKO KOYMOYNI

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ενημερωτικά τα όσα γράφονται. Από τα πλέον ενδιαφέροντα κατ’ εμέ ζητἠματα είναι η συμμετοχή των λαϊκών, αντρών+γυναικών στα δρώμενα της εκκλησίας.

    Τα θέματα που θίγονται εδώ είναι σύνθετα και πολύπλοκα και δυστυχώς μπορεί το συνοδικό σύστημα να μην είναι ένας κατεστημένος θεσμός, αλλά δυστυχώς έχει αντιγράψει τα χαρακτηριστικά των άλλων θεσμών και εμφανίζεται τελικά ως ακόμη ένα κατεστημένο, ένα σύστημα αυθεντίας που καθορίζει ζωές...

    Αυτό είναι δεδομένο από τον 4ο αιώνα, και είναι γνωστό. Υπάρχει μια επίσημη αρχή που εκφράζεται σε συνοδικό επίπεδο και η ξεχωριστή ζωή του κάθε ανθρώπου που ακολουθεί όσα χρειάζεται να εκπληρωθούν, παρακάμπτοντας συχνά κανόνες και φραγμούς που θέτει μια εξουσία.

    Η εμφάνιση της Εκκλησίας σήμερα ως μιας ακόμη μορφής εξουσίας δεν μου αρέσει. Δεν θα πάρω. Ο κόσμος επιλέγει πλέον ελεύθερα τι καλύπτει τις ανάγκες του. Και νιώθω ότι είμαι κομμάτι αυτού του κόσμου. Ο θρησκευτικός αποχρωματισμός, πλέον, γενικεύεται, παρόλο που η προσωπική πίστη παραμένει.

    Επειδή συμφωνώ με τον μητροπολίτη Ιωάννη και γενικότερα οι προτάσεις του προωθούν θέματα, αναρωτιέμαι πώς μπορούν να γίνουν όλα αυτά όσο η Εκκλησία έχει χάσει την αυτοσυνειδησία της και κυρίως όσο είναι εξάρτημα μιας κρατικής μηχανής...

    ardalion.wordpress.com

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Πολύ ενδιαφέρουσες οι ιδέες όλων σας και πρώτα απ' όλα του οικοδεσπότη, που μπήκε στον κόπο να γράψει ένα μεγάλο και μεστό κείμενο.
    Θα προσέθετα σε όλα αυτά και αλλαγή της εκτρωματικής διοικητικής δομής των Εκκλησιών της Ελλάδας. Προσωπικά προτείνω ενοποίηση της Εκκλησίας της Ελλάδος με την Κρήτη και τα Δωδεκάνησα, περιορισμό και αλλαγή των ορίων των Μητροπόλεων, ανασύσταση των επισκοπών και υπαγωγή της ενιαίας Ελλαδικής Εκκλησίας με ευρεία αυτονομία στη Μητέρα Εκκλησία Κωνσταντινουπόλεως.
    Επειδή όπως είναι φυσικό, δεν είναι σωστό η ελάχιστη κοινότητα των Ρωμιών της Πόλης να ελέγχει την Ελλαδική Εκκλησία, θα μνημονεύεται μεν ο Πατριάρχης, αλλά δεν θα παρεμβαίνει στις εκλογές επισκόπων.
    Αυτό δυστυχώς προϋποθέτει ευρείες αλλαγές εκ μέρους του Τουρκικού κράτους, όπως την ελεύθερη εκλογή Πατριάρχη και εκτός Ρωμιών.
    Τέλος θα πρότεινα τον περιορισμό του μιτροφορείν στο ελάχιστο. Ας φέρουν μίτρα μόνο οι Προκαθήμενοι και όχι ο τελευταίος τιτουλάριος. Επίσης να περιορισθούν οι μισθοί των επισκόπων, που δεν έχουν να συντηρήσουν οικογένεια. Ίσως τότε θα ξεχώριζαν οι πνευματικοί κληρικοί από τους κληρικούς καριέρας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Αρχιεπισκοπος Αθηνων και πασης Ελλαδος ο απο Θηβων και Λεβαδειας κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ

    Οι καμπανες ηχουν και κληρος και λαος του Θεου εκφραζουν τη χαρα τους για την αναδειξη Αρχιεπισκοπου Αθηνων και πασης Ελλαδος του απο Θηβων και Λεβαδειας κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ.
    Ας προσευχηθουμε, ο ΘΕΟΣ να του δινει τα αγαθα Του και ποιμαντορια δοξαστικη για την Εκκλησια Του και σωτηριωδη για το Λαο Του.

    Posted by orthodoxjudgement T.K. at 4:52 AM 0 comments


    Friday, February 1, 2008
    Εκλογή Αρχιεπισκόπου

    Μετά την εκδημίαν του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κυρού Χριστοδούλου, κανονικώς δρομολογούνται οι διαδικασίες διά την ανάδειξη του νέου Αρχιεπισκόπου.
    Ο κυρός Χριστόδουλος υπήρξε η μορφή του εκκλησιαστικού ανδρός στο προσκήνιο της Εκκλησίας της Ελλάδος που διέγραψε μίαν πορείαν αξιοθαύμαστη και ιεροπρεπή. Αυτή η μορφή μπορεί να χαρακτηριστεί με δύο κύρια γνωρίσματα:
    1. Ταυτισμένος με την έννοια του ηγέτη της ελληνικής εκκλησίας είχε σαν πρώτο και κύριο γνώρισμα την αγάπη του και το πνεύμα θυσίας δι' Αυτήν, που όμως λόγω ιδιοσυγκρασίας και πνευματικής ζύμωσης από τα πρώτα εκκλησιαστικά του βήματα χαρακτηρίζονταν από την φιλοδοξία και την διάθεση προβολής. Τα δύο αυτά χαρακτηριστικά δεν ήταν ελαττώματα, αλλά βιώματα που ασκούσε διά την περιφρούρηση και την ανάδειξη των δικαιωμάτων της ελληνικής εκκλησίας.
    2. Ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος χαρακτηρίζονταν από αγνότητα που έφθανε στα όρια της παιδικότητας και από αυθορμητισμό που καλοπροαίρετα τον οδηγούσαν σε θαυμαστές υπερβάσεις στο χώρο του κατεστημένου της ελλαδικής εκκλησίας, αλλά και σε λάθη με τη μορφή υπερβολών, υπαναχωρήσεων (ταυτότητες) και διαπλοκής με σκοπιμότητες (αντικανονικές συμμαχίες στο θέμα του κανονικού Πατριάρχου Ιεροσολύμων κ.κ Ειρηναίου Α΄).

    Η μνήμη του να είναι αιώνια και ο Θεός να τον έχει κοντά Του.

    Ο νέος Αρχιεπίσκοπος να χαρακτηρίζεται απ' όλες τις αρετές του προηγούμενου, αλλά και να έχει τη δύναμη να ομολογήσει την κανονική αλήθεια για το θέμα του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων. Η ελληνική εκκλησία στο θέμα αυτό μπορεί και πρέπει να ασκήσει την επιρροή της έναντι των άλλων Ορθοδόξων Εκκλησιών για να αποκατασταθεί η κανονική τάξις στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων. Το ψέμα και η παράληψη της αλήθειας δεν πρέπει να υιοθετηθούν από τον ερχόμενο Αρχιεπίσκοπο.

    Posted by orthodoxjudgement T.K. at 2:35 PM 0 comments


    Sunday, January 27, 2008
    Επίκαιρα ερωτήματα προς τον ονομαζόμενο Πατριάρχη Ιεροσολύμων κ. Θεόφιλον

    Είναι γνωστό ότι η πόρτα του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων κλείνει για τους πάντας το βράδυ και ανοίγει το πρωί.
    Ο κ. Θεόφιλος εγκαταλείπει το Πατριαρχείο το βράδυ και επιστρέφει το πρωί ;
    Επίσης θα θέλαμε την άποψή του για την κοκαίνη και τη διακίνηση αυτής.
    Ο κάθε εκκλησιαστικός άνδρας πρέπει πρώτα να χαρακτηρίζεται από ανθρώπινα καλά στοιχεία και δευτερευόντως να προβάλλεται με το οποιοδήποτε ιερατικό αξίωμα. Στη περίπτωση του κ. Θεοφίλου επέδειξε ανθρώπινα καλά στοιχεία όταν χειροτονήθηκε από τον Πατριάρχη Ειρηναίο Α΄ εις επίσκοπο, με τον τίτλο Αρχιεπίσκοπος Θαβωρίου και έπειτα από τρεις μήνες ανταποκρινόμενος << ευγνώμονα>> προς Αυτόν απεδέχθη την υποψηφιότητά του ως Πατριάρχου και εγκαταστάθηκε παρανόμως και αντικανονικώς στη θέση του πνευματικού του πατέρα και Πατριάρχου;

    Posted by orthodoxjudgement T.K. at 1:56 PM 0 comments


    Η Κρίσις στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων

    Μετά την αναγνώρισιν, ως Πατριάρχου Ιεροσολύμων του από Θαβωρίου κ. Θεοφίλου από το κράτος του Ισραήλ, διαμορφώνεται η αντίληψις ότι η κρίσις στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων έλαβε τέλος.
    Τώρα όμως είναι καιρός η Ορθόδοξη Εκκλησία να κάνει τον απολογισμό της και με πνεύμα αυτοκριτικής να δει τις αντικανονικές ενέργειες που οδήγησαν στην απομάκρυνση του κανονικού Πατριάρχου Ιεροσολύμων κ.κ Ειρηναίου Α' και στην μεθοδευμένη, κατά παράβασιν των εκκλησιαστικών κανόνων, ανάληψη του θρόνου από τον κ. Θεόφιλον.
    Επί του θέματος αυτού και προς ενημέρωσιν ποιμένων και ποιμενομένων παρατηρούμεν τα πιο κάτω:
    1. Όλη η Ορθόδοξος Εκκλησία διοικείται από τις Συνόδους των Επισκόπων που έχουν ως κεφαλήν τους τον Πρόεδρον της Συνόδου, Αρχιεπίσκοπον ή Πατριάρχην.
    2. Η Σύνοδος των Επισκόπων συγκαλείται από τον Πρόεδρον Αυτής και τότε μόνον οι αποφάσεις της είναι έγκυρες.
    3. Στην Ορθόδοξη Εκκλησία και ειδικότερα στο Αυτοκέφαλο και Αυτοδιοίκητο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, ισχύουν διαχρονικώς οι Ιεροί Κανόνες και το εξ'αυτών διαμορφωμένον εκκλησιαστικόν δίκαιον. Οι Ιεροί αυτοί Κανόνες εμπεριέχονται εις το ¨Πηδάλιον¨ καιέχουν ισχύ από δύο χιλιάδων ετών.
    4. Η Εκκλησιαστική Ιστορία μας διδάσκει πολλές περιπτώσεις εκκλησιαστικών αποφάσεων αντιθέτων προς τους Ιερούς Κανόνες. Μια τέτοια περίπτωσις είναι και αυτή που αφορά την αναγνώρισιν του κ. Θεοφίλου.
    5. Ο νόμιμα εκλεγείς το 2001 ως ισόβιος Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ.κ. Ειρηναίος Α΄ ουδέποτε εξέπεσε του αξιώματός Του και ούτε και αυτή, η από σκοπιμότητα και πολιτική πίεση χαρακτηριζόμενη, η Πανορθόδοξη Σύνοδος του Φαναρίου στη Κωσταντινούπολη απεφάσισε την έκπτωση από του ΘρόνουΤου, Του Κανονικού Πατριάρχου Ειρηναίου.
    Η Σύνοδος αυτή υιοθέτησε την κατά παράβασιν των Ιερών Κανόνων απόφασιν της ανυποστάτου και αντικανονικά εμφανιζομένης, ως Ιεράς Συνόδου του Πατριαρχείου, Συνόδου και πρότεινε στο Πατριάρχη την παραίτησή του εξ' αιτίας του θορύβου που εδημιουργήθηκε από υποκινούμενες και μεθοδευμένες ενέργειες.
    6. Το έτος 2005 με την υποκίνηση δύο πρώην ανταγωνιστών διά το Πατριαρχικόν αξίωμα,
    των Αρχιερέων κ.κ Κορνηλίου και Τιμοθέου και του Παλαιστίνιου Αρχιμανδρίτη Θεοδοσίου
    δημιουργήθηκε από μερίδα ποιμενομένων παλαιστινίων θόρυβος περί δήθεν παρανόμου
    οικονομικής διαχείρισης υπό του Πατριάρχου Ειρηναίου. Διά το θέμα αυτό ο Πατριάρχης πλήρως δικαιώθηκε από τα αρμόδια Ισραηλινά δικαστήρια. Η μία και μόνη Ιερά Σύνοδος υπό
    τον Πατριάρχη Ειρηναίο ομοφώνως απέρριψε τις κατηγορίες και εξέφρασε την τιμή, τον
    σεβασμό και την αφοσίωση προς τον Πατριάρχην.
    7. Οι δύο αυτοί Αρχιερείς συνέχισαν πιέζοντες και συκοφαντούντες και παρέσυραν αριθμόν
    συνοδικών αρχιερέων, οι οποίοι συνέστησαν φατρίαν και παρασυναγωγήν και διά τρομοκρατικών ενεργειών απαγόρευσαν την είσοδον, του Πατριάρχου εις το Πατριαρχικό γραφείο.
    Η πράξις αυτή κατά τον ΛΔ΄ Ιερού Κανόνα της Αποστολικής Συνόδου χαρακτηρίζεται
    φατρία και παρασυναγωγή και καταδικάζει τους συμμετέχοντας εις έκτπωσιν από της ιδιότητος ως συνοδικών και καθαίρεσιν από του ιερατικού τους αξιώματος.
    8. Ο Πατριάρχης Ειρηναίος με μεγαλοθυμίαν και αναμένων την μετάνοιαν των φατριασάντων, εκάλεσε δύο φορές εις Σύνοδον, ως είχε μόνον μόνος Αυτός το δικαίωμα, όλους τους συνοδικούς. Οι φατριάσαντες αρνήθηκαν την συμμετοχήν τους εις την Ιεράν Σϋνοδον και αντικανονικά δεν προσήλθαν.
    9. Η πράξις αυτή, άρνησης συμμετοχής εις την Ιεράν Σύνοδον, η οποία συγκαλείται βάσει του κανονικού και εκκλησιαστικού δικαίου υπό μόνον της Κεφαλής που είναι ο Πατριάρχης αποτελεί βαρύτατον κανονικόν παράπτωμα κατά τον Μ΄ Ιερό Κανόνα της Εν Λαοδικεία Τοπικής Συνόδου και των Ιερών Κανόνων ΙΔ΄-ΙΕ΄-ΙΣΤ΄ της Α΄ και Β΄ Συνόδου, και τιμωρείται διά της εκτπώσεως από το συνοδικόν αξίωμα και διά της καθαιρέσεως από το ιερατικόν λειτούργημα. Όλοι λοιπόν οι αποτελέσαντες φατρίαν και παρασυναγωγήν ιεράρχες, μεταξύ και αυτών και ο κ. Θεόφιλος, έπαυσαν να έχουν το ιερατικόν αξίωμα και όσοι εκ των συνοδικών εξέπεσαν της ιδιότητος αυτής.
    10. Ο Πατριάρχης Ειρηναίος αντικατέστησεν, ως είχε δικαίωμα και υποχρέωσιν, αυτούς με άλλα μέλη από τους κληρικούς του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων και με αυτόν τον τρόπον διαμορφώθηκε η Ιερά Σύνοδος η οποία συνεχίζει την κανονικήν της πορείαν και η οποία έχει ως Πρόεδρον αυτής τον κανονικόν Πατριάρχην Ειρηναίον.
    11. Οι φατριάσαντες μετά τις τρομοκρατικές ενέργειες απομάκρυνσης του κ. Ειρηναίου από τον Θρόνον παρουσιάστηκαν ως Ιερά Σύνοδος, επίεσαν, απείλησαν και ετρομοκράτησαν μερίδα άλλων κληρικών και ετοποθέτησαν ως Τοποτηρητήν τον από Πέτρας κ. Κορνήλιον και εδρομολόγησαν την εκλογήν ως Πατριάρχου του κ. Θεοφίλου. Ήλθαν σε αντίθεση και με τον Ιορδανικό νόμο 27/1958 και με τη νομοθεσία του κράτους του Ισραήλ αφού δεν συμμορφώθηκαν προς την διά τριών επιστολών εντολή του Υπουργού Ιερουσαλήμ κ.Anegbhi, ο οποίος δι' αυτών απαγόρευε την εκλογήν Τοποτηρητού και την ενθρόνιση του παράνομα εκλεγέντος ως Πατριάρχου, του καθηρημένου Αρχιεπισκόπου Θαβωρίου κ. Θεοφίλου. Με αυτόν τον τρόπον έχουμε την παραγωγήν παρανόμων αποφάσεων από ανυπόστατα και παράνομα εκκλησιαστικά όργανα.
    12. Όλες οι Ορθόδοξες Εκκλησίες γνωρίζουν το Κανονικόν Δίκαιον και την εκκλησιαστική νομοθεσία, αλλά δεχόμενες πίεσιν από το Πατριαρχείον Κωσταντινουπόλεως, το οποίο δέχεται πίεσιν από το Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδος, παραμένουν σιωπηλές έναντι της παρανομίας αυτής και ενώ δεν υπάρχει απόφασις εκπτώσεως από του Θρόνου Του
    του Πατριάρχου Ειρηναίου τον υποχρεώνουν de facto αλλά όχι de jure με διαγραφήν από τα δίπτυχα της Εκκλησίας και να είναι μακράν της διοίκησης του Πατριαρχείου.
    Μία διοίκηση η οποία έχει περιέλθει στα χέρια καθηρημένων και παρανόμων, με τον αντικανονικά παρουσιαζόμενον ως Πατριάρχην κ. Θεόφιλον.
    13. Ο εκάστοτε Πατριάρχης Ιεροσολύμων βάσει των Ιερών Κανόνων και του νόμου 27/1958 της Ιορδανίας είναι ισόβιος και μόνο σε περίπτωση που παριστάμενος εις την Ιεράν Σύνοδον του Πατριαρχείου, η οποία νομίμως έχει συγκληθεί απο αυτόν, κατηγορηθεί
    α. Δια αντιορθόδοξον πίστην
    β. Πάσχει από ανίατον σωματικήν ή πνευματικήν ασθένειαν, η Ιερά Σύνοδος έχει το δικαίωμα να αποφασίσει την παύσιν της ισοβιότητος και να προβεί εις εκλογήν νέου Πατριάρχου. Αυτά
    όμως δεν συνέβησαν στην περίπτωση του νομίμου και κανονικού Πατριάρχου Ιεροσολύμων κ.κ Ειρηναίου Α΄, ο Οποίος ήταν και είναι ο κανονικός και νόμιμος Πατριάρχης.
    14. Σήμερα ο Πατριάρχης Ειρηναίος παραμένει εντός του Πατριαρχείου δεχόμενος πιέσεις, απειλές και τρομοκρατικές ενέργειες, ενώ η Ελληνική Κυβέρνησις και το Πατριαρχείο Κωσταντινουπόλεως συνεχίζουν τις αντικανονικές και παράνομες ενέργειες κωφεύοντες εις τα κελεύσματα των Ιερών Κανόνων και της εκκλησιαστικής νομοθεσίας και έχοντες πολιτικήν και εκκλησιαστικήν κοινωνίαν με παρανόμους και καθηρημένους.
    15. Τέτοιες ενέργειες τρομοκρατικού χαρακτήρος είναι πολλές και απαράδεκτες και για τους Έλληνες και για όλη την Ορθοδοξία. Αναφερόμαστε ενδεικτικά σε ρήψιν λίθων, σε παραβιάσεις του ασύλου της κατοικίας του Πατριάρχου και τελευταία στην διάρρηξη του χώρου στάθμευσης και την κλοπή του Πατριαρχικού αυτοκινήτου, το οποίον είναι δώρον
    προς την ΑΘΜ τον Πατριάρχην Ειρηναίον Α΄ από τον ευσεβή Έλληνα εφοπλιστή κ. Βεντούρην.
    16. Με αυτά τα λίγα παρουσιάζομεν την εικόνα της κρίσεως εις το Πατριαρχείον Ιεροσολύμων με την ελπίδα ότι ποιμένες και ποιμενόμενοι της απανταχού Ορθοδοξίας και ιδιαίτερα της Ελλάδος θα έχουν την τόλμην να υψώσουν την φωνήν τους και να αντιδράσουν έναντι των αντικανονικών αυτών ενεργειών προς κάθε κατεύθυνσιν με την
    αποκατάστασιν του Πατριάρχου Ειρηναίου εις τον Θρόνον Του.
    17.Η αποκατάστασις αυτή δεν αφορά μόνον εις το πρόσωπον του Πατριάρχου αλλά κυρίως εις την κανονικήν τάξιν της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Άλλωστε το παράδειγμα του Ιερού Χρυσοστόμου και των διώξεων Αυτού διά αποφάσεων της εν Χαλκηδόνι παρά την Δρυ ψευτοσυνόδου, είναι γεγονότα καταγεγραμμένα με μελανά χρώματα εις την εκκλησιαστικήν ιστορίαν
    και η επανάληψις τούτων αποτελεί θλιβεράν και αντιορθόδοξον στάσιν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ