Εκοιμήθη ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος

Εκοιμήθη ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος
Στις 5.15 ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Χριστόδουλος έφυγε από τη ζωή, χάνοντας τη μάχη που έδινε επί 7 μήνες τώρα με την επάρατη νόσο. Λίγο νωρίτερα οι γιατροί, οι στενοί του συνεργάτες και πολλοί κληρικοί έσπευσαν στην αρχιεπισκοπική κατοικία στο Ψυχικό. Ο αρχιεπίσκοπος κατέληξε στην κατοικία του καθώς οι γιατροί σεβάστηκαν την επιθυμία του να μην μεταφερθεί στο νοσοκομείο ό,τι και να του συμβεί. Σύμφωνα με το Πρωτόκολλο η σορός του αρχιεπισκόπου θα εκτεθεί σε τριήμερο προσκύνημα ,ενώ η κηδεία θα γίνει με τιμές αρχηγού κράτους. ..............................................................................................





Δεν κρίναμε απαραίτητο να παρουσιάσουμε ένα βιογραφικό του Μακαριωτάτου. Αυτό είναι γνωστό "τοις πάσι". Θα προσπαθήσουμε μέσα σε αυτό το μικρό πόνημα να παρουσιάσουμε δύο στοιχεία, δύο πτυχές του προσώπου και του έργου του Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου που εκ πρώτης όψεως φαίνονται αντίθετες ή καλύτερα αλληλοαναιρούμενες.


Δύο λοιπόν πράγματα: Η "Παράδοση" από την μία και η "Ανανέωση" από την άλλη συνθέτουν το έργο του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Χριστοδούλου. "Παράδοση" είναι η ίδια η ζωή της Εκκλησίας, που αποτελεί μία αδιάσπαστη συνέχεια. Η εκκλησία ως σώμα Χριστού είναι ένας ζωντανός οργανισμός, που η διαχρονική συνέχειά της, δεν συνιστά μετάδοση σε κάθε επερχόμενη γενεά μιας "νεκρής" μαρτυρίας αλλά μιας εμπειρίας ζωής -της ζωής της εκκλησιαστικής κοινωνίας- μέσα στην οποία "παρατείνεται" εν Αγίω Πνεύματι η Ζωή του Χριστού - στα πρόσωπα και την Ζωή των Αγίων.

Κατά τον Ιερό Αυγουστίνο η εκκλησία είναι "Ο Χριστός παρατεινόμενος εις τους αιώνας". Και ο Απ. Παύλος νοεί την "παράδοσιν" ως "αδιάκοπη παραλαβή και μετάδοση Χριστού". Αυτήν ακριβώς είναι η αγωνία και η ευθύνη και του Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου.

Γνωρίζει καλά, ότι κάθε γενιά, που εισέρχεται μέσα στο σώμα του Χριστού, την εκκλησία, έχει ανάγκη να δέχεται τον πραγματικό Χριστό, για να έχει και αυτή με την σειρά της την δυνατότητα να σώζεται εν Χριστώ και να μεταδίδει τον Χριστό αμετάβλητο και αναλλοίωτο στις επόμενες γενεές.

Γι' αυτό και τρέχει και προσπαθεί να μυήσει την νέα γενιά στην ορθόδοξη παράδοση. Μα δεν θα μπορούσε να κάνει και διαφορετικά. Αφού Αυτός στέκεται ως "καλός ποιμένας" έχοντας συνείδηση αυτής της πράξεως που υποδηλώνει το γεγονός της "Παραδόσεως" και που εκφράζεται, συμβολικά και ρεαλιστικά μαζί, σε ένα κεντρικότατο γεγονός της Εκκλησιαστικής Ζωής.


Κατά την χειροτονία του Πρεσβυτέρου, ακριβώς την ιερότατη στιγμή μετά τον καθαγιασμό των τιμίων δώρων, ο Επίσκοπος παραδίδει (εν ονόματι όλης της Εκκλησίας) στον νεοχειροτονημένο πρεσβύτερο τον καθαγιασμένο άρτο - Χριστό και του λέγει: "Λάβε την παρακαταθήκην ταύτην και φύλαξον αυτήν έως της παρουσίας, του Κυρίου ημών Ιησού, ότε παρ' αυτού μέλλεις απαιτείσθαι αυτήν!".

Κατά τον Άγιο Ειρηναίο Λουγδούνου, τον επονομαζόμενο "Θεολόγο της Παραδόσεως" μόνο στην Mία Εκκλησία είναι δυνατό να βρεθεί η μία και μόνη "Παράδοση" του Χριστού και των Αποστόλων και να αποδειχθεί ιστορικά γιατί η ίδια η Εκκλησία είναι η γνήσια Παράδοση.

Είναι δε αξιοπρόσεκτο ότι οι ζωντανοί Μάρτυρες της "Παραδόσεως" και φορείς της είναι οι Επίσκοποι και κατά τον Άγιο Ειρηναίο έχουν για την Εκκλησία μεγαλύτερη σημασία και απ' αυτή την Αγία Γραφή, γιατί συνιστούν την αμετακίνητη εγγύηση για την γνησιότητα της "Παραδόσεως".

Μετά απ' όλα αυτά γίνεται ευκολότερα κατανοητή η προσπάθεια του Μακαριωτάτου για την διαφύλαξη "ως κόρης οφθαλμού" της "Παραδόσεως" μας καθώς και ο πολυμέτωπος αγώνας του προς όλους εκείνους που παραθεωρούν την αξία της "Παραδόσεως" για την ζωή της Εκκλησίας μας και την ύπαρξη και συνέχεια του Ορθοδόξου Έθνους μας.

Όμως εμείς οι Ορθόδοξοι ξεχνάμε αρκετά συχνά ότι η Εκκλησία δεν είναι μουσείο, αλλά ζωή και κίνηση, πορεία "εν καινότητι ζωής" όπως το διατύπωσε ο Απόστολος Παύλος (Ρωμ. 6, 4). Η τυφλή προσκόλληση σε παρωχημένους τρόπους εκφράσεως δεν έχει σχέση με την ορθοδοξία. Μόνο όταν η μορφή, ως εξωτερικό στοιχείο, είναι απόλυτα αναγκαία για την έκφραση όψεων της Εκκλησιαστικής Παραδόσεως, ή όταν μία νέα μορφή δεν μπορεί να εκφράσει με πληρότητα και τελειότητα (ακρίβεια) το σωτηριολογικό περιεχόμενο της Παραδόσεως, η διατήρηση των παλαιών μορφών είναι απολύτως αναγκαία όπως συμβαίνει λ.χ. με την δογματική ορολογία της Εκκλησίας μας. Ειδάλλως υπάρχει ο μεγάλος κίνδυνος ο "χώρος της ορθοδοξίας" να μετατραπεί σε "ταμπού" (ειδωλοποίηση δηλαδή) όλων γενικά των ιστορικών μορφών.

Αυτούς ακριβώς τους κινδύνους που ελλοχεύουν στο να μετατραπεί η Ορθοδοξία σε μια επιφανειακή Ορθοδοξία που οδηγεί στην ιδεολογικοποίηση της πίστεως, την τυποποίηση της λατρείας και την μεταβολή της Ορθοδόξου ευσεβείας σε τυποκρατία έχει διαγνώσει ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος με την ορθή λειτουργία της "Ανανεώσεως" στην ζωή της Εκκλησίας.

Ο λόγος για ανανέωση "μέσα στην Εκκλησία" έφτασε στο κατακόρυφο τα τελευταία χρόνια. Οι επικριτές της Εκκλησίας και του Αρχιεπισκόπου, θιασώτες των ραγδαίων εξελίξεων της εποχής στα πλαίσια της παγκοσμιοποιήσεως και πολιτιστικών εκσυγχρονισμών βλέπουν την Εκκλησία ως ένα κοσμικό μέγεθος, που πρέπει να δεχθεί όλες τις θεωρούμενες ως αναγκαίες στην ζωή του κόσμο μεθόδους βελτιώσεως και προόδου.

Η υπεύθυνη όμως φωνή του προκαθημένου της Εκκλησίας της Ελλάδος υπενθυμίζει ποιά πρέπει να είναι τα κριτήρια της "Ανανεώσεως". Συγκεκριμένα: Τι είναι αυτό που μπορεί να αλλάξει μέσα στην Εκκλησία, πώς νοείται θεολογικά η "Ανανέωση" και τι μπορεί να θεωρηθεί ως γνήσια ανανεωτική διαδικασία.

Στην εκκλησία συνυπάρχουν δύο στοιχεία: το άκτιστο και το κτιστό, το άχρονο και το χρονικό, το Θείο και το ανθρώπινο. Το πρώτο είναι αυτό που σώζει και αγιάζει το δεύτερο αυτό που σώζεται και αγιάζεται. Το Θείο στοιχείο είναι φυσικά αμετάβλητο. Το ανθρώπινο όμως στοιχείο στην Εκκλησία δεν σώζεται ασυνείδητα και μαγικά, αλλά συνειδητά, με την "συνέργια" του θείου.

Έτσι μπορεί κανείς να κάνει λόγο για μία συνεχή ανανέωση, όχι όμως "της Εκκλησίας" αλλά των "εν τη Εκκλησία". Δηλ. της ζωής των πιστών, του ανθρώπινου στοιχείου της Εκκλησίας. Η Ορθοδοξία δεν ομιλεί για "Ανανέωση" της ίδιας της Εκκλησίας, διότι η Εκκλησία μένει πάντα νέα "εν Χριστώ". Ό,τι υπάρχει μέσα στην Εκκλησία ζει εν Χριστώ και συνεπώς είναι "Καινή Κτίσις" (Εφ. 5, 27).

Επομένως η ανανέωση συνίσταται στην διαρκή επανένωσή μας με τον Χριστό, την πηγή της "καινής ζωής" μας. Ό,τι μένει, άρα εν Χριστώ είναι και αυτό νέο. Η γνήσια, λοιπόν "Ανανέωση" όπως την νοεί η Εκκλησία, και την κηρύττει ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος δεν είναι η αντικατάσταση του παλαιού με κάτι νέο αλλά η παραμονή στον Χριστό, η συνεχιζόμενη αδιάκοπα ύπαρξή μας μέσα στην αλήθεια του Χριστού.

Αλλά ο Μακαριώτατος αντιλαμβάνεται ότι οι άνθρωποι δεν σκέπτονται σε κάθε εποχή κατά τον ίδιο τρόπο. Γι' αυτό δεν είναι εύκολο να δέχεται σε κάθε εποχή ο άνθρωπος κάτι με τον ίδιο πάντα τρόπο. Το πρόβλημά μας είναι πως θα μπορούσαμε να δεχθούμε μαρτυρίες παλιών εποχών και να τις καταστήσουμε προσιτές στους ανθρώπους γύρω μας. Ιδιαίτερα στην εποχή μας, που η τεχνολογία έχει φτάσει στο κατακόρυφο της αναπτύξεώς της, γίνεται αισθητό, πόσο "ξένη" φαίνεται η εκκλησιαστική διδασκαλία και παράδοση, στον τρόπο σκέψης του σύγχρονου ανθρώπου.

Είναι άρα αυτονόητο ότι η πίστη της Εκκλησίας στην αδιάκοπη ιστορική διαδικασία χρειάζεται μία αδιάκοπη επανερμηνεία, ώστε μέσα στην εξέλιξη και μεταβολή (πολιτισμών, γλωσσών, νοοτροπίας και τρόπων σκέψεως) να μπορεί να παραδεχθεί ο άνθρωπος την μοναδικότητα και αποκλειστικότητα της χριστιανικής μαρτυρίας και του έργου του Χριστού για την σωτηρία του ανθρώπου και της κτίσεως.

Στο πλαίσιο αυτό κινείται ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος χρησιμοποιώντας ποιμαντικές νέες μορφές επικοινωνίας, χρήση νέας τεχνολογίας, γλώσσα σύγχρονη, χρήση των κατάλληλων μέσων και μεθόδων κατά την Παύλεια ρήση "ποιμένειν μετ' επιστήμης". Και όλα αυτά συνδέονται στο πρόσωπό του αριστοτεχνικά μέσα από μία ιεραποστολική διάθεση και κατά το "τοις πάσι γέγονα τα πάντα ίνα πάντας τινάς σώσω" (Α' Κορινθ. 9, 22).

Υπάρχει, άρα, στην ζωή της Εκκλησίας μας δυναμική σχέση μεταξύ "Παραδόσεως" και "Ανανεώσεως". Οι εκτός κλίματος της Εκκλησίας καλοπροαίρετα από άγνοια ή κακοπροαίρετα από υστεροβουλία νοούν την σχέση Παραδόσεως - ανανεώσεως διαλεκτικά - αντιθετικά. Εμείς οι Ορθόδοξοι υπό την φωτισμένη ηγεσία του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου βλέποντας καθαρότερα μιλούμε για συμπληρωματικότητα "Παραδόσεως" και "Ανανεώσεως". Αυτή η συμπληρωματικότητα "Παραδόσεως" και "Ανανεώσεως" βρίσκει στον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο τον τέλειο και τον γνήσιο εκφραστή της.

πηγη, ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΠΑΤΡΩΝ

Σχόλια

  1. Κατά την χειροτονία του Πρεσβυτέρου, ακριβώς την ιερότατη στιγμή μετά τον καθαγιασμό των τιμίων δώρων, ο Επίσκοπος παραδίδει (εν ονόματι όλης της Εκκλησίας) στον νεοχειροτονημένο πρεσβύτερο τον καθαγιασμένο άρτο - Χριστό και του λέγει: "Λάβε την παρακαταθήκην ταύτην και φύλαξον αυτήν έως της παρουσίας, του Κυρίου ημών Ιησού, ότε παρ' αυτού μέλλεις απαιτείσθαι αυτήν!".

    -
    Κάποτε στο άγιων Όρος ο θεός μου έστειλε τον σύλλογο κουτλουμουσιου Πατρών..
    Από εξέχουσα μέλει… όταν οι αδελφοί με άκουσαν στο κήρυγμα μου και είδαν πώς είχα και πολλά παιδιά ως μαθητές πρώην ναρκομανής που ακλουθούσαν τον μοναχισμό και την αγία αγγελική ζωή… μου πρότειναν να πάω στην πάτρα στην αρχιεπισκοπή και να βοηθούσα τον εκεί τόπο για ένα διάστημα την νεολαία της Πάτρας που έχει τελείως αποστατήσει προς τα ιερά και τα ανθρώπινα δεδομένα…
    Για να συντομέψω ..
    Πήγα με έναν πατρινό μαθητή μου (τα εισιτήρια ακόμα μου τα ειχαν πληρωμένα ο πρόεδρος του συλλόγου (δικηγόρος στο γερμανικό προξενείο..και ο πρόεδρος του συλλόγου ναωαρχος.. ’’μακις΄΄.
    Ώμος όταν πήγα στην αρχιεπισκοπή του άγιου Ανδρέα..δεν ανέφερα πώς είμαι συστημένος από τους τοπικούς ευεργέτες τους…μα εμφανίστηκα ως ένας απλός κατηχητής και λειτουργός του κηρίου μας..
    Μίλησα με τον πρωτοπρεσβύτερο του αναδιορισθέντα Σπυρίδωνα..ο οποιος μου πέταξε 10 ευρώ( του τα επέστρεψα μετά από δύο χρόνια)…
    Και με έστειλε σε έναν άλλον δεσπότη να με βοηθήσει ,
    Έτσι έμμηνα μέσα σε έναν σταυλο που ήταν μέσα σε βατσινιές κοντά στο ‘’γηροκομείο’’
    Και έκανα πεινασμένος το έργω μου για 10 ημέρες…
    Η εκκλησία έγινε την σημερων ημέρα αδελφέ επάγγελμα…
    Και η δυστυχία του Έλληνα λαού το ψωμί χριστών υπό μορφή αγγέλου..
    Εσύ μαγεμένος από τα λόγια της αγάπης το ανάρτησες διοτη έχεις αγαπη θεού..
    Μα στο όνομα του πατρός και του υιού και του αγίου πνεύματος και της υπέρ αγίας Θεοτόκου του πατρο κωσμα… του Κολοκοτρώνη..και της καρδιάς του ανθρωπου….
    Η εκκλησία των Πατρών..ειναι από τον βασιλέα του θεού κάτω στην γη..καθηρημένη.

    Έκτος τον εσταυρωμένο μας χριστό..Άλος δεσπότης δεν ειπαχει..περπάτησα σε 234 μοναστήρια με τα ποδια σε όλη την Ελλάδα..
    Αγαπημένε μου αδελφέ..η ελπίδα είναι κάτω στην γη,
    Με τα λόγια σας την ομολογείτε….
    Μα με τα έργα σας ανέχεστε ως θεό την κυριλέ ζωή,
    Των γραμματέων μόνο την τιμή να αγιάσουν..
    Και των φτωχών ώμος σταυρωτές.
    Αν θέλεις έλα στο σαιτ μου..που είναι η μόνη μου περιουσία κάτω στην γη…και ανήκει σε όσους ζητούν ελπίδα…..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ