Ποια τρομοκρατία τρομοκρατεί περισσότερο; Tου Xρηστου Γιανναρα

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 28-01-2007
Aπορία ανυπόκριτη, αλλά και κοινότοπη: κρέμεται στα χείλη πολλών, ίσως πάμπολλων Ελλήνων: Γιατί το να σπάσει ένα τζάμι πρεσβείας ξεσηκώνει σε συναγερμό πανικού τους μηχανισμούς του κράτους, ενώ η καθημερινή (σχεδόν) ωμή και φανερή τρομοκρατία στο κέντρο της πρωτεύουσας συναντάει αινιγματική την ανοχή όλων των κυβερνήσεων; Για τις ελάχιστες υλικές ζημιές στην ξένη πρεσβεία κινητοποιεί η κυβέρνηση θεούς και δαίμονες: Υπερσύγχρονη τεχνολογία, στρατιές εξειδικευμένων στις «τρομοκρατικές» ενέργειες ειδημόνων, στελέχη ξένων μυστικών υπηρεσιών. Για την καθημερινή, προκλητική κατάλυση της έννομης τάξης, τίποτα. Για τις δημόσιες, κατά συρροήν απόπειρες δολοφονίας εκ προθέσεως, απόλυτη απραξία. Για τους εμπρησμούς τραπεζικών καταστημάτων, δεκάδων κάθε μέρα αυτοκινήτων, τις δηώσεις πανεπιστημιακών κτιρίων και ιδιωτικών επιχειρήσεων, χαύνει ακινησία. Γιατί άραγε; Σίγουρα, το να χτυπηθεί με ρουκέτα μια ξένη πρεσβεία στην καρδιά της πρωτεύουσας, είναι γεγονός κινδυνωδέστατο, ηθικά απαράδεκτο και εθνικά επιζήμιο. Ομως, ανάλογα χτυπήματα, πολύ πιο δραματικά, πολύνεκρα, φρικιαστικά, συμβαίνουν και στα πιο «προηγμένα» σήμερα κράτη: στην καρδιά της Νέας Υόρκης, του Λονδίνου, της Μαδρίτης. Η γιγάντωση των σύγχρονων μεγαλουπόλεων και οι δυνατότητες που προσφέρει η πολεμική τεχνολογία καθιστούν εξαιρετικά δυσεξέλεγκτη την ύπουλη εγκληματικότητα. Το ερώτημα είναι: γιατί στη δική μας χώρα, μόνο η κρύφια κακουργία να χαρακτηρίζεται «τρομοκρατία», ενώ το δημόσια τελούμενο έγκλημα, το απροκάλυπτο, να αντιμετωπίζεται σαν
πλημμέλημα ή πταίσμα ρουτίνας; Γιατί η πολιτική πρακτική, οι κρατικοί μηχανισμοί καταστολής, ακόμα και η Δικαιοσύνη να υιοθετούν αυτή τη σκανδαλώδη ασυνέπεια; Στο κάτω κάτω, τι τρομοκρατεί περισσότερο την ελλαδική κοινωνία, τι βυθίζει σε πανικό και ανασφάλεια τη μεγάλη πλειονότητα των πολιτών, ποια κακουργήματα βλάπτουν ή βασανίζουν πολυπληθέστερη κοινωνική ομάδα, ποια έχουν κόστος μεγαλύτερο για τη δημόσια οικονομία, δηλαδή για τον σκληρά φορολογούμενο μόχθο του βιοπαλαιστή: Η ρουκέτα του ύπουλου εγκληματικού περιθωρίου ή η καθημερινή κατάλυση του κράτους, τα προμελετημένα κακουργήματα που τελούνται σε κοινή θέα, φωτογραφούμενα και κινηματογραφούμενα με κάθε λεπτομέρεια; Ολόκληρη η Ελλάδα είδε στις τηλεοπτικές οθόνες το φρικώδες θέαμα: Πολίτες αυτής της χώρας, αστυνομικούς υπαλλήλους, να πυρπολούνται με βόμβες μολότωφ και να λαμπαδιάζουν. Είδε ολοκάθαρα τα συγκεκριμένα άτομα που διέπραξαν δημόσια και κατά συρροήν αυτές τις απόπειρες δολοφονίας εκ προθέσεως. Είδε ποιοι, με καδρόνια, λοστούς και θηριώδη μανία, απέβλεπαν ολοφάνερα σε θανατηφόρο χτύπημα. Μόνο ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου δεν είδε τίποτε από όλα αυτά; Είναι νοητό να παραμένουν ασύλληπτοι οι αυτουργοί τέτοιων δημόσιων κακουργημάτων; Τρομοκρατία είναι ο πανικός του πολίτη που βλέπει αχρηστευμένους ή ανίκανους τους κοινωνικούς θεσμούς άμυνας απέναντι στη βία, στο έγκλημα, στην παράνοια. Το σπασμένο τζάμι της πρεσβείας προκαλεί απανωτές κυβερνητικές συσκέψεις, πυρετό κινητοποιήσεων στην αστυνομία, σάλο στις διπλωματικές υπηρεσίες, μετάκληση αλλοδαπών «ειδικών» ως ικανότερων των εντοπίων. Το να πυρπολούνται δεκάδες υποκαταστήματα τραπεζών, απειράριθμα ιδιωτικά αυτοκίνητα, περιπολικά και λεωφορεία της αστυνομίας, να θρυμματίζονται και να λεηλατούνται βιτρίνες καταστημάτων, να μεταβάλλεται, σχεδόν καθημερινά, κάποιο τμήμα του κέντρου της πόλης σε πεδίο μάχης και ανήλεων βανδαλισμών, ποιαν αντίδραση του οργανωμένου κράτους προκαλεί; Κάποιες προσαγωγές «υπόπτων» που αφήνονται αμέσως ελεύθεροι. Η αν φτάσουν, σπάνια, ελάχιστοι στο δικαστήριο, θα έχουν μάρτυρες υπεράσπισης σύσσωμο το συνδικάτο της «προοδευτικής Αριστεράς», στελέχη, βουλευτές, «διανοούμενους» και θα αθωωθούν θριαμβικά. Κάπως έτσι η δημοκρατία έφερε στην εξουσία τον Ναζισμό. Χρόνια τώρα η ελληνική κοινωνία έχει μεταθέσει τις ελπίδες της για λύση ζωτικών κοινωνικών προβλημάτων σε μια χούφτα λειτουργούς της Δικαιοσύνης. Από αυτούς περιμένουμε να περισώσουν την έννομη τάξη, να μας προστατεύσουν από το έγκλημα, να αναχαιτίσουν τη διαφθορά. Οι πολιτικοί έχουν αποδειχθεί οφθαλμοφανέστατα ανίκανοι, και γι’ αυτό κοινή πια η πιστοποίηση ότι το πολιτικό σύστημα έχει καταρρεύσει.
Αλλά μόνοι οι θεσμοί της Δικαιοσύνης δεν είναι δυνατό να έχουν αποτελεσματικότητα όταν όλο το υπόλοιπο κράτος έχει αποσυντεθεί। Εστω και να ζητήσουν οι εισαγγελείς να αξιοποιηθεί το φωτογραφικό και κινηματογραφικό υλικό που απομνημειώνει καθημερινά τους φυσικούς αυτουργούς της κακουργηματικής τρομοκρατίας. Πώς να τους δικάσουν, όταν η μέγιστη κοινωνική κατάκτηση, το να έχει ο πολίτης τον φυσικό του δικαστή, ακυρώνεται και κατεξευτελίζεται από πολιτικούς και δημοσιογράφους που ετυμηγορούν με μικρονοϊκή αυθάδεια στα τηλεοπτικά «παράθυρα»; Αν ο αναγνώστης βρίσκει υπερβολή στην πιστοποίηση ότι το πολιτικό σύστημα έχει καταρρεύσει, ας δεχθεί την πρόκληση να υποστεί το τάχα και «δελτίο ειδήσεων» στα γνωστά ιδιωτικά (πυκνοστελεχωμένα) κανάλια της τηλεοπτικής υποκουλτούρας μετά από «επεισόδια» στο κέντρο της πρωτεύουσας. Καμιά κυβέρνηση δεν είχε και δεν έχει την ικανότητα, την τιμιότητα και τη βούληση να υπερασπίσει τα στοιχειώδη της δημοκρατίας και της ανθρώπινης νοημοσύνης από αυτή την κρετινική βαναυσότητα παραπληροφόρησης. Και δέχονται υπουργοί, βουλευτές, κομματικά στελέχη, με μοναδικό (προφανέστατο) κίνητρο να ζητιανέψουν τηλεοπτική «αναγνωρισιμότητα», τον συμφυρμό τους όχι μόνο με δημοσιογράφους εξωνημένους στον πιο χυδαίο κομματισμό, αλλά και με κάτι θλιβερά συμπλεγματικά παιδάρια, αποκυήματα κομματικού γενιτσαρισμού, που κρώζουν κονσερβαρισμένα αναχρονιστικά ιδεολογήματα σαν σε προστάδιο άνοιας. Στις «συζητήσεις» αυτές το «κακό» μπορεί να εντοπίζεται αφηρημένα στην «εξουσία», στο «μεγάλο κεφάλαιο» ή στον «ιμπεριαλισμό», έχει όμως συγκεκριμένη ενσάρκωση στους μεροκαματιάρηδες υπαλλήλους του κράτους, τους επιφορτισμένους, από την καθολική κοινωνική βούληση, να προστατεύουν τη ζωή, την περιουσία, τη σωματική ακεραιότητα των πολιτών. Για λόγους σαφώς ψυχοπαθολογικούς, το μισαλλόδοξο μένος της «προοδευτικής Αριστεράς» επικεντρώνεται στους αστυνομικούς. Στους πιο γλίσχρα αμοιβόμενους στο δημόσιο βιοπαλαιστές από τις λαϊκές τάξεις. Το γιατί, ας προστεθεί στα προηγούμενα αναπάντητα ερωτήματα.
πηγή:antivaro.gr

Σχόλια